Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ کہانی >> سانگی اُستاداں نی ہک رات

سانگی اُستاداں نی ہک رات

مرزا حامد بیگ
January 30th, 2009

"سانگی اُستاداں نی ہک رات"

سُننے آئے آں کہ گاہ تے دیہاڑیاں وچ پتلے بدلاں نیاں آوارہ ٹکڑیاں دلاں وچ دراڑاں پادینیاں ۔ سیٹیاں مارنی ہوا وچ چیک سنائی نہیں دینی، تے آسمانی بجلی برچھی نے چمکارے آں کھا وینی اے۔
بس ایہجے ای دیہاڑے ہئے۔ اجلا پوری طرح سردیاں نہیں آئیاں ہیاں تے کُھلے ، بھرے ہوئے میریاں تے چوّاں پاسوں بدّل چڑھے ہئے۔
گرائیں نے نکّے نکّے نڈھے گرمیاں نیاں لمیاں دوپہراں نے خاتمے تے افسوس کر چکے ہئے۔ پُوری پارٹی نے ہتھاں وچ گھسے ہوئے تاش نے بد رنگے پتے ہئے ہکی دُوئے کولوں مار کھا کے کسی نتیجے تے نہیں پہنچ پائے ہئے کہ اج جتا کون اے تے ہارا کون۔
"آخر جت کس نی ہوئی ؟"کسی ہکی پُچھیا۔
"چِت۔۔۔۔ ہمیشہ ٹیکری والے نے ہونی اے۔
جت مُغلاں نے حُضرے نی ہوئی اے ۔"ساریاں ہک زبان ہو کے جواب دتّا۔
مُغل میں ہیاں، مُغلاں نے حُضرے نا سیم والا ٹھڈا فرش گھپ کمرہ تے بغیر تاکاں نیاں چوکور باریاں ۔۔۔۔۔۔۔۔۔ جیہناں وچوں ہنیرا اندر آ وڑا ہیا۔
وت ویکھنیاں ای ویکھنیاں کھپ پے گئی۔ سارے نڈھے ہنیرے وچ ہکی دوئے تے پئے ڈھینے ہئے۔ ہر پاسے
پینیاں جُتیاں نی آواز نے نال نڈھیاں نیاں چیکاں حُضرے نیاں باریاں وچوں ہنیرے آں باہر دھکنیاں چواں پاسے سار نے جنگل تک نکل گئیاںَ
حضرے وچ گھپ چپ کر کے جُتّی چلنی رہی ۔
اج بی مغلاں نا حُضرا اوہجا ای ہیا جیہجوں میرا پیو دادا چھوڑ کے گیا ہیا، تے حُضرے چ اپنے و ڈکیاں نے نقال چھوکرے ، سیم والا فرش ، گھُپ کمرہ تے بغیر تاکاں نیاں چوکور باریاں ، تے اوہناں چوں اندر ڈھینا ہنیرا۔
جدوں ہوش آیا اے تاں جُتّی میرے ہتّھے وچ ہئی تے سمجھ وچ نہیں آنا ہیا کہ کس پاسے چلا واں۔ اندر نے ہنیرا سہما ہویا ہیا۔ میں جھٹ گھڑی جُتّی رکھ کے پھیپھڑیاں نا پُورازور لایا :
"کوئی ہے ؟"
اندر ہنیرے نال ٹکرا کے میری واز پھیتے پھیتے ہو گئی۔ مسکینے اگے ودھ کے بُوہا کھول دتّا۔
حُضرے نے اندر ہُسّڑ ہیا تے باہر چوّاں پاسے سیٹیاں مارنی تیز ہوا تے سار ناجنگل بولنا ہیا۔ عین اُس ویلے زور نال بجلی کڑکی تے اساں دونہاں آسمان تے اُڈنے پھرنے ، مٹی رنگے بدلاں دائیں تک کے گوڈیاں نے بھار اپنے پیزار ڈھونڈن لگ پئے۔
کجھ دیر بعد ، جدوں اسی حضرے نی مُہاٹھاں تے بیٹھے ہوئے ہیاں، تادں ایجوں لگا اے جیوں گرائیں توں دو کوہ پرے جرنیلی سڑکاں تے بجلی ڈھٹھی ہووے۔
"یار سُننے آں کہ موتُو کولوں کجھ دیر پہلوں مرنے والے نیاں اکھیاں وچ ایہجا ای ہنیرا تانا تن گھینا اے۔"
ـ"کیہ مطبُل ؟"
میریاں اکھیاں نیاں دوہے
پُتلیاں گھڑی کُو گھڑی واسے اڈیاں رہ گئیاں ، تے میں تکیا کہ ساہمنے نامنظر ڈاڈھا مندا ہیا۔۔۔۔۔ جاگھاں جاگھاں توں اُدھڑیا ہویا ہنیرا۔۔۔۔
"میں پیا آکھنا ہیاں کہ جدوں بندہ مرنا اے نا، تے دوپہر بی ہووے تاں ایجوں لگنا اے جیوں شاماں پے گئیاں ہوون۔"
ـ"اچھا"
"برے یار ، ہک گل نہیں سمجھ آئی۔ "اوہ بوہے نی مہاٹھاں تے بہہ گیا۔
"کدھرے ساڈے نال بی ایہا کجھ ای تاں نہیں پیاہونا۔ کدھرے ایجوں تاں نہیں کہ باہر دوپہر ہووے ہونا۔ کدھرے ایجوں تاں نہیں کہ باہر دوپہر ہووے تے اساں شام بنائی ہوئی ہووے۔"
مسکینے ایہہ گل کر کے مانہہ بی بھمبل بھُوسے وچ پا دتّا ۔
"یار اسی کتنی کُو دیر کھیڈے ہوساں ؟ جدوں تاش کھیڈ کے ہٹے آں تاں کیہ ویلاہیا؟ تے اج وت ساریاں دوستاں وچ جُتّی چلی ہئی کہ ؟"میں مسکینے تے اتنے بہوں سارے سوال کر دتّے۔
"یار ، مانہہ تاں ایہجوں لگنا اے، جیوں ایہہ سبھ کجھ کسی پرانے ویلے نی یاد ہووے ۔ کدھرے اسی دوہے مُغلاں نی اس مہاٹھاں تے دم ای نہ دے ونجاں۔ "
اتھے تک پہنچ کے دونہاں واں سپ سُنگھ گیا۔ سیٹیاں مارنی ہوا وچ سار نا جنگل دڑ وٹ گیا۔
"تد شامی نی بانگ سُنی ؟"بہوں دیر بعد مسکینے سوال کیتا۔
"نہیں ۔۔۔۔۔۔ برے ہو گئی ہوسی ، اساں خیال نہیں کیتا۔"
"یار اتنا خیال تاں رکھنا چاہی تا اے تا۔ کدھرے ایہجا نہ ہووے کہ کسی دیہاڑے بانگاں ہوون ای نہیں ، دوپہر ہووے، تے ساڈیاں اکھیاں وچ شامی نا ہنیرا لیہہ آوے۔"
اسی دیر تک حُضرے نی مُہاٹھاں تے ایجوں ای بیٹھے رہے، وت خیال آیا کہ کدھر اساں دونہاں واں گھروں نہ پئے لبھنے ہوون ۔ ایہہ سوچ کے اسی اُٹھ کھلوتے تے باہر اپنے سرے توں اچت کھلتی سار آں دونہاسں ہتّھاں نال ہٹانے ، تیز تیز قدم چانے گھراں دائیں ٹر پئے۔
اجلا کن من شروع نہیں ہوئی ہئی برے بدّل چوّاں پاسوں ٹُر پئے ہئے۔ سار نے جنگل چوں لگھ کے اسی دو ہے ، چُپ چپیتے گرائیں نی ڈھنا نال پئے ٹُرنے ہیاں کہ حضرت صاحب دائیوں نوبتاں نی آواز سُنائی دتّی ۔ اسی دوہے حیران پریشان کھلو گئے۔
اج جمعرات بی نہیں ہئی۔ وت کیہ وجہ ہئی ؟ برے نوبتاں نی واز برابر آنی ہئی پئی۔
خُدا جانے اسی دوہے کتنی دیر تک حریان کھلتے رہے ہوساں ۔ انج لگنا ہیا جیوں ڈھنانے کنارے ناچکُڑ ساڈے قدماں وچ اُٹھ آیاہووے ، تے ہولے ہولے اسی اُس نے وچ ڈُبنے وینے ہوواں ۔ ڈھنا نے کنارے وڈے وڈے پیلے ڈڈُو گلا سُجا سُجا کے پئے گانے ہئے، تے حضرت صاحب نے دربار دائیوں نوبتاں نی واز ہواو نے نال رل گڈیر ہو کے ساڈے سجّے کھبّے توں ہو کے پئی لگھنی ہئی۔
ساہمنے جرنیلی سڑکاں نے پار، بجلی ہک واری وت ڈھٹھی تے میں تکیا کہ میں دربار تے جھُلنے اُچّے بدلاں نے گھیرے وچ آ چکے ہے تے نمّی نمّی نوبتاں نی واز۔۔۔۔۔۔۔۔۔
کھلتیاں کھلتیاں مسیکنے ہک چیک ماری تے کمان چوں نکلے تیر وانگ میرے کولوں اگے نکل گیا ۔ میں ڈھنا نے پانیے وچ ڈھینیا ڈھینیا رہ گیاں ، تے بڑی مشکل نال جان بچائی ہئی۔
وت انج لگا اے جیوں وقت ٹھہر گیا ہووے ۔
میں کمنا کمنا ، چورقدماں نال ، ساہ روکیاں اپنی گلی تک آیا ۔ ڈیڈویں نا بُوہا کُھلا ویا ہیا ۔ مانہہ ڈیڈویں چوں ویہڑے تک ونجنے چ شاید بہوں وقت لگ گیا۔
ساڈے گھار ویہڑے وچ ایہجوں لگنا ہیا جیوں دیہوں ہنے ڈبا ہووے ۔ میرے گھار پرتنے تے کسی توجہ نہیں دتّی۔ ویہڑے چ نال نال پئیاں ہوئیاں وانے نیاں منجیاں تے کوئی نہیں ہیا تے کونے چ شرینہہ تلے تندور نے تھڑے تے ہلنا جُلنا پرچھانواں میری اپنی ماؤ نا ہیا۔
بڑا عجیب جیہا لگا ہیا۔ ہُنے تاں انج لگا ہیا جیوں راتی نا دوا پہر نکل آیاں۔
نوبتاں نی واز باہر گلیاں وچ رُلنی پھرنی ہئی۔ میں اُس آواز نی انگلی نپ کے ، بے سوچے سمجھے حضرت صاحب نے دربار دائیں ٹُر پیا۔ لوکاں نے جتھے نے جتھے اُس پاسے وینے ہئے۔ گلے وچ رُمبالاں نی جاگھاں نویں دستر خوان لوھیٹے ، چرینکنیاں کھیڑیاں نے نال ہر قدم تے برچھیاں تے ہاکیاں ٹیکنے ، ماہیے نے بول ہکی دُوئے کولوں کھسنے ، ویرو تاجے باجے والے جوان، اوہناں وچ پٹا پٹی جھگے والا ہک جوان سرونہہ نے تیل نال چوپڑیاں ہوئیاں گل مُچھّاں تے ہتھ پھیرنا ، لمے لمے ڈگ بھرنا، اگے اگے پیا ٹُرنا ہیا۔ اسی مغل شہزادے ، اکثر تپنیاں دوپہراں وچ اپنے پالتو کُتیاں نال تاجے باجے تک پھیلے ہوئے میرے چ گدڑاں نے پچھے نکل وینے ہیاں، تے جدوں ہنیرا پئے وینا ہیاتاں تاجے باجے نیاں کھلیاں فصلاں اُجاڑنے ، لُٹ مار کرنے ، للکرے مارنے واپس آنے ہیاں۔ میں تاجے باجے نے اکثر نڈھیاں واں سیاننا ہیاں، برے اس جتھے چ مانہہ کوئی بی جانا پچھانا مُونہہ مہاندرا نظری نہیں آیا ہیا، تے اوہناں نے ماہیے نیاں اُچیاں تاناں ساڈی حویلی نیاں کدھیاں ترپ کے اندر ویہڑے چ جھاتیاں پئیاں پانیاں ہیاں۔
"بے غیرتے۔۔۔۔ دتے۔"
ایہہ تاجے بابے والے ساڈے وڈیاں نے کامے ہئے۔
مانہہ کجھ بی چنگا نہیں پتا لگنا ہیا۔ میں اُتھے ای کھلو ونجاں اسا برے پتہ نہیں کیوں میں اوہناں نے پچھے ٹُرنا رہیاں۔
حضرت صاحب نے دربار نال سیمٹاں نے اُچے تھڑے تے دُور دُور تک لوک بیٹھے ہاسا ٹھٹھا پئے کرنے ہئے۔
وچ پڑ بنا ہویا ہیا تے دربار نے اُتے ہواؤ وچ زور زور نا اُڈنے جھنڈیاں تے تلے ملنگاں نے ڈیرے وچ نوبت پئی وجنی ہئی۔ ملنگاں نی چھپری توں گھن کے دربار نی کدھی تک سراں تے مشالاں پئیاں بلنیاں ہیاں، تے اُتوں چواں پاسوں لشکنے بدل دربار تے اکٹھے ہو گئے ہئے۔
تماشا شروع ہوون والاہیا ۔ نوبت روک دتی گئی۔
میں بہوں دیر تک کیمے تے
فیکے واں لبھنا رہیاں ،برے اوہ نظر نہیں آئے۔
پِڑے نے وچکا۔ درِیاں ڈاہنیِاں ای ساز ندے آ گئے تے اوہناں نے پِچھّے پِچھے بنے سنورے ہوئے سانگی چھوکرے۔ اوہ اوہ چواں پاسے پِھر تُر کے مشالاں نی پِھکی روشنی چ اداواں رسنے ہئے۔ ہکی دوئے نے مقابلے وچ للکرے تے سیٹِیاں مار مار کے دونہاں گِرانواں نے جوان بے حال ہو گئے وڈی مشال والے سانگی اُستاد "ہا"بھری۔
"ہا"نی تیز آواز ہر پاسے ودھنے نا حِیلہ کرنی جوڑ کے کھلتے لوکاں نے گھیرے آں نہ تروڑ سکی تے اُتھے ای ٹھہر گئی۔ اُتے مٹی رنگے بدل کُجھ ہور اُڈ کھلوتے ہئے۔
میں فضا وچ سارنگی نی تکّھی آواز آں جمیاں ہویاں تکنیاں، سُننا رہیاں، نظراں نال ناپناں رہیاں۔ برے اُس جمی ہوئی آوازاں نے بے شمار رنگ ہئے۔ ہکی دوئے حاطے وچ دُشمنیاں نے لمے سلسلے ہئے جیہڑے ساڈے گرائیں توں تاجے باجے تک نکل گئے ہئے۔
زمانے گذر گئے۔ گاہے نِیاں دیہاڑیاں چ، کسی ہکی برچھی نے چمکنے پھل جیہڑی خُونے نی لہر سِر توں گذاری ہئی، اس لہر وچ اج بی دونہاں کِرانواں نے پچھان مُکی ہوئی ہئی۔ بلنی مشالاں نی پیلی روشنی چ "ہا"بھرن والے سانگی اُستاد نا گھلا ہویا مُونہہ اتے دانیں اُچت ہیا، اُس ناہِک ہتھ کنّے تے ہیا تے نُوٹِیاں ہوئیاں اکھِیاں۔
اُس ویلے تاں ایہجوں لگنا ہیا جیوں آسے پاسے بیٹھے ہوئے للکرے مارنے جوان تے بچّے سبھ اُس "ہا"بھرن دالے آں پئے رونے ہوون، تے چھم چھم کرنے سُرخی پوڈر کیتے ہوئے سانگی نڈھیاں نے مہاندرے نا لیپ پانی نال وگ گیا ہووے، اوہناں نِیاں چھاتِیاں نے نقلی اُبھار مُک گئے ہوون، تے تیز بارشاں اوہناں نے ریشمی زنانہ کپڑیاں وچ چھپے ہوئے مردانہ جسماں واں ظاہر کر دِتّا ہووے۔
میں حیران پریشان، ترکھ کر کے اُٹھیاں تے نال والی گلی چ کُد گیاں۔ میں گھرے دائیں نکل وینا چاہنا ہیاں برے گھرے وچ تاں اجے ہُن دیہوں ڈُبا ہیا۔ ساڈے دیہڑے چ ڈریاں ہویاں وانیں نِیاں منجِیاں، اجی نے سراہنے نیویں لالٹین تے کونے چ شرینہہ نا درخت۔۔۔۔ ایہجوں لگنا ہیا جیوں لگاتار پتر پئے ڈھینے ہوون۔ مَیں ہنیری گلی چ ہیاں، جھت نا جھٹ ایہجوں لگا اے جیوں کڑکنی دوپہراں مانہہ گھیر گھِدا ہووے۔ مَیں پیروں پیر واہنا، اکھیاں وچ ہنیرے نا غبار گھن کے بھٹک جیہا گیاں۔
"ویل۔۔۔۔۔ ویل، تاجے باجئے شیر کُبھار نی ویل ۔۔۔۔۔ہِک روپے نی ویل، ہزار نی ویل۔"
مِیں فٹو فٹ پرت پیاں۔ میں تاجے نے شیرے کُبھار آں ہِک نظر تکنا چاہنا ہیاں۔ میں تاجے نے شیرے وچ لمی کوڈی کھیڈنیاں ہویاں قینچی مار کے میرے لالے نی ٹنگ بھّ دتّی ہئی۔ میں بہوں ہتھ پیر مارے، برے شیرے، نیاں کھا کھاں توں روپے نا نوٹ سانگی نڈھے نی چُونڈھی نال اُٹھنا نہ ویکھ سکاں میں اپنے بالکل ساہمنے کھلتے ہوئے اُچے طُرے والے نا موڈھا دبایا:
"شیرا کِتھے اے جی؟"
"اوہ ساہمنے، کھلتا ہویا اے اپنی ماؤ نا خصم۔ پٹا پئی چولا پایا ہویاس۔
مَیں اجلا پٹا پٹی چولے چ اُس ماؤ نے خصم آں نہیں سیان سکیا ہمیاں کہ میرے سجّے کھبّے چوں بہوں سارِیاں آوازاں اکٹِھیاں آئیاں۔ اوہ سارے لوک شیرے نِیاں کنواریاں نال اپنے اپنے رشتے پئے جوڑنے ہئے۔ وت کِن مِن شروع ہو گئی۔ رنگ وچ بھنگ پَے گئی۔
پڑے وچ دوئے لچکیلے نڈھے اُسی طرح واری واری پئے گانے ہئے تے اوہناں نے ہر ٹُھمکے تے فریاد نی آنی ہئی۔
"ویل۔۔۔۔۔ ویل، لکھ نی ویل، شیرے تاجے باجئے نی پنجاں واریاں نی ویل۔۔۔۔ ہِکی روپے نی ویل۔"کھلتے ہوئے بلنی مشال والے سانگی اُستاد روپے نا نوٹ اپنی پگڑی وچ رکھنیاں ہویاں ہِک واری وت "ہا"بھری:
سُرمہ تے دنداسہ مِسّی، ہونٹاں تے لگانی ایں
آکھنا ہیوی عبدالکریما، جھئی ملکھوں کیوں گمانی ایں
مَیں گلی نے ہنیرے چوں اگے نِکل کے چاننے وچ وینا چاہنا ہیاں، کِیہ پتہ پٹا پٹی چولے وچ شیرا تاجے باجیا نظری پَے ونجے۔ برے میں اجلا اگے نکلنے نا راہ ہی پیا لبھنا ہیاں کہ کسی میرے کالر وچ ہتھ پا کے مانہہ پِچھے چھِک گِھدا۔
اوہ مسکینا ہیا۔ ہنیرے وچ اُس نے چمکنے شاہ کالے مہاندرے تے شیطانی مسکراہٹ ہئی تے اوہ تھر تھر پیا کمنا ہیا۔
"میرے پِچھے پِچھے آ"اُس کُھس کُھس کیتی۔
اُس نی جِیبھ رواں نہیں ہئی۔ اوہ لمّے لمّے قدم جانا ہنیری گلی نے اندر لَیہہ گیا۔
سانگی اُستاد چار بیتے توں بعد اُدھالے والا مشہور کبِت شروع کر دتا ہیا۔ نچنے والے نڈھیاں نیاں کنڈاں تے وجنے چمڑے نے پٹا کے نی "ٹھاہ ٹھاہ
ـ"گرائیں نے باہر وار جمے ہوئے کالے شاہ ہنیر تِک نِکل گئی تے اُس توں بعد لوکاں نے ہاسے نی واز ہئی۔
"ہویا کِیہ اے؟"میں مسکینے نا پچھ لگ رکھ کے پُچھیا۔
"بس نِکل آ مِرزیا۔۔۔۔ تُوں نہیں جاننا ایں۔ اج خُون خرابا ہوکے رہسی۔ تاجے باجئے خالی ہتھ نہیں آئے، ہر ہکی نے ڈب وچ طمانچہ ای، تے اپنے گرائیِں نے مرزے بی ڈاڈھی تیاری چ اُن۔
بس جھٹ گھڑی نی دیر اے۔ ہِکی دُوئے آں ڈاہ کے رکھ دیسن۔ اج کُجھ ہو کے رہسی آ۔ مِرزے، تُوں دُشمن داری والا ایں۔ بس نِکل آ۔"
میں ڈھینا گڑنا مسکینے پِچھے ٹُرنا رہیاں۔ مَیں آپ کُجھ چِر پہلوں کڑکنی بجلی نے چاننے چ، دربار نے پِچھے اندر کوٹ توں آون والے اپنے رشتے داراں نے ہتھاں چ چادراں وچ لوھیٹیاں ہوئیاں برچِھیاں تکیناں ہیاں۔
اسی، دوہے گلی نا لما چکر کٹ کے حُضرے والے رستے تے پَے گیاں۔ ہُن گراں ہِک پاسے رہ گیا ہیا تے ساہمنے کچے رستے نے نالوں نال ڈھنا نے ٹھہرے ہوئے پانِیئے چ سُرمہ سلائی والی بارش ہونی ہئی پئی۔ حُضرے نے چوّاں پاسے ودھی ہوئی سراں چ پانی پِینے نی وازاں نال دربار دائیوں آنی ڈھو لکاں نی واز تے گُھنگرواں نی چھم چھم پناہ پئی بھنی ہئی۔ ہُن مینہہ اپنے زوراں وچ ہیا۔
اسی پِنیاں تک چِکڑ وچ ٹُرنے رہے۔
"یار۔۔۔۔۔ تُوں شیرے آں تکا ہیا؟"
"ہاں"۔ مسکینے اوہجوں ای کمنیاں کمنیاں جواب دِتّا۔
"مِرزیا۔۔۔۔۔ خُدا نی قسم اے، اُس نِیاں اکھِیاں وچ خُون لتھا ہویا ہیا تے اُس نیان ڈولیاں نِیاں مچھیاں تڑفنیاں ہیاں پئیاں۔ میں آپ تکا ہیا۔ وت ادہ اوتھوں اُٹھ کے باہر نِکل گیا ہیا۔ میں اُتھوں ای اندازہ لا گِھدا ہیا کہ اج کُجھ ہو کے رہسی۔"
میرے اگے اگے مسکینا لمّے ڈگ بھرنا ٹُری وینا ہیا۔
اُس نے چِکڑے چ ٹُرنے نال پچاک، پچاک"نی آواز تے اُٹھنے چھِٹے، میرے موڈھیاں توں گِٹیاں تک چکڑے نا لیپ پئے کرنے ہئے، جساں سُرمے سلائی والی تیز بارش دھونی وینی ہئی۔
"مرزے ، پار ساں
یاد ای ، ایہناں ہی دیہاڑیاں چ شیرے کُبھار نی بھینوں ادھالا ہویا ہیا۔
تاجے باجے والیاں لمّی کوڈی وچ بھی مار کھاہدی ہئی تے نک بی کٹوا بیٹھے ہئے ۔ برے یار، اس واری تاجے با جئے بڑی تیاری نال آئے وُن مانہہ تاں لگنا اے کامے اپنی اوقات بھُل گئے ن۔۔۔۔ شیرا اپنی بھینُوں نے اُدھالے نا بدلہ گھنسی۔"
میں اُسی طرح ٹُرنیاں ٹُرنیاں "ہاں ہوں"کیتی۔
اجلا اسی جرنیلی سڑکاں واں نہیں چڑھے ہیاں کہ اپتے تلے"ٹھاہ ٹھاہ"نیاں تیز آوازاں چوّاں پاسے جمی ہوئی ہنیرے نی چادراں واں چیرنیاں ہوئیاں نکل گئیاں۔ ایہہ سانگی آستاد نے ہتے چ پئے ہوئے چمڑے نے پٹے نی آواز نہیں ہئی۔ ایہجا لگنا ہیا، جیویں طمانچہ چل گیا ہووے ۔
"مرزے ،سانگی نڈھیاں نے کنڈاں نا کمال تکیا ای ۔ ہر پاسے "ٹھاہ ٹھاہ "کرا دتّی نا۔"
میرے اگے اگے ٹُرنے مسکینے گل ہک وی وت چھوہی۔
"یار کدھرے گڑے بڑ نہ ہو گئی ہووے ۔ ایہہ طمانچے نی آواز لگنی ہئی۔"
"ہو سکنا اے۔ برے یار، لڑائی نی بُنیاد پینیا بی دیر لگنی اے۔"
"بنیاد کس گلاں نی ؟ کوء گنجایش رہ بی گئی اے۔"
"کجھ پتہ نہیں چلنا یار، اج اسی پئے سمجھنے ہیاں کہ دیگری نا ویلا ہوسی، برے پتہ لگا کہ شاماں پے گئیاں ۔ بانگاں اساں نہیں سُنیاں ۔
گھراں چ کوئی جھٹ ہک پہلے دیہوں ڈُبیا اے۔۔۔۔۔۔۔ چنگیاں بھلیاں تکیاں ہوئیاں شیأاں بی اوپریاں اوپریاں پئیاں لگنیا
ں۔"
مسکینا چُپ ہو گیا۔
اسی دوہے جرنیلی سڑکاں تک آ کے نکی پُلی تے بہہ گئے تے چپ نا کُہرا ہر پاسے ودھنا رہیا۔ پُلی نے تلے وگنے پانئیے نے شور وچ دُوروں آنی ڈھولکاں نی تھاپ سُنائی دینی رہی ۔
اساں واں اُتھے بیٹھیاں بیٹھیاں زمانے لنگھ گئے ہک ویلا آیا کہ ڈھولکاں نی تھاپ نی سُر وگڑ گئی ۔ تے سیکراں نال ٹکرانے پانی نی سر گم رہ گئی۔ وت پکی نے دونہاں سریاں تے چاننا ہویا تے ساہمنے دربار نے اُچے جھنڈیاں نے پچھے بجلی چمکی تے گرائیں دائیوں آنی ہک مُشکی گھوڑی اساں دوہاں نیاں اکھیاں وچ ٹھہر گئی۔
میں تکیا کہ گھوڑی تے پٹاپٹی چولے والا بندہ آڑا ہویا ہیا تے اُس نے لکّے وچ پچھّوں آئی ہوئی ہک زنانہ بانہہ ہئی۔
میرے خیال نی تصدیق مسکینے کر دتّی ۔ برے شیرے نے پچھے لشکنی گھوڑی تے کون ہئی۔۔۔۔۔ اسی نہیں پچھان سکے ۔
جرنیلی سڑکاں تے آون توں بعد ، گھوڑی نیاں ٹاپاں نے نال اُٹھنیاں چنگاریاں اساں دونہاں تکیاں۔ پٹا پٹی چولے نال لوھیٹیا ہویا زنانہ وجود نال گھدیاں ہویاں شیرا کبھار ہوا ہو گیا ہیا۔ اُس نی مُشکی گھوڑی نیاں ٹنگاں وچ کمانیاں لگیاں ہوئیاں ہئیاں تے اُس نا پٹا پٹی چولا جھنڈے ونگوں پھڑکنا ہیا۔ ایہجوں لگنا ہیا جیوں اوہ کُبھار سمان آں تنیاں سمیت لاہ سٹسی۔
اساں جرنیلی سڑکاں نی پُلی تلے ہک عمر گذار سٹی ہئی۔
میں مسکینے نے سرے تے چمکنے چاندی والاں واں تکیا۔
"یار، مسکینے اسی تاں بُڈھے ہو گئے آں۔"
اوہ شیطانی ہاسا ہسنا رہیا۔
وت اسی بُڈھیاں وانگن ٹُرنے ، اپنے اپنے سرے تے چاندی والاں نا بوجھ چایاں، گوڈیاں تک چکڑے چوں لگھ کے گرائیں والے رستے تے پے گئے ۔
اگلے دیہاڑے ، گرائیں وچ کسی جاگھاں بی اساں راتی نے اُدھالے نی گل نہیں سنُی ۔ کسی دسیا کہ مرزیاں نے للکریاں نا تاجے باجے والیاں کوئی جواب نہیں دتا، تے شیرا کُبھار اپنے گوڈیاں وچ سر دے کے بیٹھا رہیا اپنے ۔ بے غیرتے کیہ جواب دیون سا۔
میں اپنے برف پروٹے اپ
نے چا کے بُڈھیاں اکھیاں نال مسکینے آں تکیا۔
"مسکینے ، ایہہ نڈھے کیہ دسنے وُن۔"
"مرزے ، کدی کدی ایہجوں بی ہونا اے کہ باہر دوپہر ہووے تے اسی سمجھاں شاماں پے گئیاں۔"
مسکینے اپنی ڈٹھٹھی ہونی وازاں چ جواب۔"



Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels