Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ کہانی >> حکم نامہ

حکم نامہ

مرزا حامد بیگ
January 30th, 2009
5 / 5 (1 Votes)

حُکم نامہ

کالے شاہ وٹیاں نی جاگھاں جاگھاں توں اُدھڑی ہوئی سڑکاں نے اس موڑ تے قافلے قیام نہیں کرنے ، چُپ چاپ لگھ وینے وُن۔لدے ہوئے خچراں تے گھوڑیاں نال چلنے مسافر ہک ذرا حیرانی نال اس پاسے تکنے ضرور ہن، برے ٹرنے رہنے وُن۔
داستان گو آکھنا اے کہ کدی گیاں ویلیاں وچ اتھے جھٹ گھڑی ساہ گھدیاں بغیر کوئی قافلہ اگے نہیں ودھنا ہیا، برے ہُن تھکے تُرٹے ہوئے قدم ادھروں لگھن ویلے ذرا ترکھے اُٹھنے وُن تے جے قیام کرنا ہووے تاں ذرا فاصلے تے جھکی جاگھاں پہنچ کے ساہ گھینے وُن۔ داستان گو گیاں ویلیاں واں یاد کرنا اے تے دسنا اے کہ چنگے موسماں وچ ، جدوں اسمان صاف ہونا ہیا تاں، رات ہووے یادیہاڑ اتھے ، اس جاگھاں اگی نا آوا ہر ویلے تپیا رہنا ہیا، تے اُس تے مُڑی ہوئی گردن ہر ویلے مُڑی ای رہنی ہئی۔لوہا کُٹنے نی آواز دُور دُور تک سُنی وینی ہئی ہئی تے گھوڑیاں نے ہنکنے نی وازاں وچ مٹھے پانی نے چوے تے نفع نقصان نے جھگڑے مُکنے وچ نہیں آئے ہئے۔
اس دُور تائیں پھیلے ہوئے پہاڑی علاقے وچ موسماں نا فرق کدی نہیں پیا۔ راتی نی راتی واسے سیٹیاں وجانی ٹھڈی یخ وا چلنی ہئی، پیشی ویلے کُہرا ختم ہووینا اے تے سردی نا زور تُرٹ وینا اے۔ ایتھے تک ہجھکیاں علاقیاں وانگر سردیاں نا موسم بی جیوں تیوں لگھ ای وینا اے۔
برے داستان گو یاد کرنا اے تے سردیاں نیاں لمّیاں راتاں نا بیان کرنیاں ہویاں آکھنا اے کہ بس ہک واری اجیہا کجھ نہیں ہویا۔
جدوں کہرا پیا پینا ہیا، تے ختم ہونے وچ نہیں آنا ہیا، رات دیہاڑا ہک ہو گئے ہئے، ہتھے آں ہتھ نظری نہیں آناہیا۔ ایہناں کالے وٹیاں نی جاگھاں جاگھاں توں اُدھڑی ہوئی سڑکاں نے دونہاں پاسے پھیلے ہوئے اس پہاڑی علاقے چوں غصیل یخ ہواواں تیراں وانگر شاں شاں کرنیاں پئیاں لگھنیاں ہیاںَ
ایجھے موسمے وچ کون ہیا جیہڑا اُدھرے نا مُونہہ کرے ہا ؟
دونہاں پاسے چلے ہوئے قافلے جتھے نے ہئے اُتھے ای نے ہو کے رہ گئے ہئے، تے ایہہ کُجھ چنگا نہیں ہویا ہیا۔
داستان گو اس گلاں تے حیران ہیا تے دُکھ نال ہتھ ملنا ہیا کہ دونہاں پاسے رُکے کھڑے قافلیاں نے مسافراں وچوں کسی ہکی بی کیوں نہیں سوچیا ہیا کہ اس کہرے نے مارے ہوئے علاقے وچ، سڑکاں نے اس موڑ تے کوئی اللہ نا بندہ جینے نی کوشش پیا کرنا اے، اُس نالک دوہرا ہو گیا ہیا، تے سبھ توں ود ھ ایہہ کہ اوہ ہک اکلی جان ہئی۔
اُس نے چواں پاسے کُہرے نی موٹی چادر تنی ہوئی ہئی ۔ اوہ غصیل تے یخ ہواواں نے ویہہ قدماں نے فاصلے تے جھکی جاگھاں چ مٹھے پانی نا چوا، جم کے پتھر ہو گیا ہیا۔ داستان گو آکھنا اے کہ اوہ اس ویلے مُونہہ امودھا پیاہویا ہیا ۔ اُس نے پیراں نے گردا گرد لوھیٹیاں ہوئیاں مُنح نیاں رسّیاں خون نیاں ہر گھڑی ٹھڈیاں
پینیا ں ہوئیاں شریاناں نال ہک مک ہو گئیاں ہیاں، تے اُس نے آلی دوالی وکھرے ہوئے اوزار زمی وچ جڑھاں کر گئے ہئے۔۔۔۔۔۔۔۔۔ تے ایہہ کہ اجیہا کجھ کئی دیہاڑے تے راتیاں رہیا ہیا۔
اس سارے عرصے وچ دونہاں پاسیاں نے قافلے موسم صاف ہو وینے نی انتظاری چ جتھے ہئے اُتھے ای کھلوتے رہے۔ مٹھے پانی نا چوا پتھر ای بنیا رہیا ، تے مُنج نیاں رہسّیاں پیراں نیاں ٹھڈیاں شریاناں نال ہک مک رہیاں۔
داستان گو دسنا اے کہ جدوں موسم نازور تُرٹا پیا تاں راتی نا پہلا پہر ہوسی، تد ہک تجارتی قافلہ سبھ توں پہلے اُتھے پہنچا ہیا ،تے اُس توں بعد پسینے وچ نہاتا ہویا ہک گھوڑ سوار ظاہر ہویا ہیا۔
گھوڑ سوار نی اُتھے آمد توں کُجھ ای چر پہلے آون والے قافلے نیاں مسافراں پہلوں تاں اکٹھیاں ہو کے اُس ٹھڈے یخ بُڈّھے وجود آں گھیرے رکھیا۔ تے وت ویکھینیاں ویکھینیاں اگی ا آوا تپ گیا، آسے پات وکھرے ہوئے اوزاراں واں کٹھا کر کے رکھیا گیا، تے اُس نی جان بچانے واسے بڑی دوڑ پٹی گئی۔ شاید ایہا وجہ ہئی کہ قافلے نے بر وقت اُتھے پہنچن پاروں اس نے ساہے نی ڈور نہیں تُرٹی ہئی۔
داستان گو آکھنا اے کہ جدوں گھوڑ سوار اُتھے پہنچا ہیا تاں اُس ٹھڈے یخ وجود وچ زندگی نی رمق جاگنی ہئی پئی۔
اُس آنیاں سار سبھ توں پہلوں اپنی شناخت کروائی، تے اُس توںبعد اپنے چُغے نے اندرونی کھیسے چوں ہک لوھیٹیا ہویا چمڑے تے لکھیا حکم نامہ کڈھ کے ساریاں واں دسّاس۔ اُس توں بعد اوہ وی اُس ٹھڈے وجود کو جُھم مار کے بہہ گیا۔ اُس ٹھڈے ہڈیاں نے پنجرے آں شناخت کرن نی بہوں کوشش کیتی۔ برے کامیاب نہیں ہویا۔
اوہ سخت یبھ وچ پیا ہویا ہیا، تے شاید اُسی تُندی وچ اگے نکل ونجے آ کہ اُتھے موجود ہکی رتّیاں والاں والے بُڈّھے پیاری ایس طرح گل چھوہی۔۔۔۔
"سرکار۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ تُساں والاخدا ہور بھاگ لاوے ۔ میں خُدا واں حاضر ناثر جان کے آکھنا واں۔۔۔۔۔۔۔ تے ایہہ کئی ورھیاں پہلوں نی گل اے کہ ایہہ میرا ہانی ، کبّا بڈھ اُس کالے وٹیاں نی سڑکاں تے منزلاں مارنا ایتھے تک پہنچا ہیا تے اتھے ای نا ہو کے رہ گیا ہیا ۔ خبرے ایہہ آیا کتھوں ہیا تے کدھر وینا ہیا
ں۔۔۔۔۔ میں تاں ایہا کجھ ای جاننا واں کہ اُس نے مناسب ہتھاں پیراں ، ڈولیاں نیاں مچھیاں ، چیری چھاتی ، کُھلے متھے تے سوہنے رنگے نی چھب اکھیاں وچ نہیں تے سوہنے رنگے نی چھب اکھیاں وچ نہیں مٹنی ہئی ۔ ایہہ اوہ دن ہئے جدوں جوانی آں اس نے ہونے تے ناز ہیا۔۔۔۔ اس ایہہ سفر کیوں کیتا ہیا، ایہہ جانے یا رب سچا، برے ہویا ایہہ ہیا کہ اس جاگھاں آ کے اس نی مُشکی گھوڑی ٹھیڈا کھا کے ڈٹھٹھی ہئی تے اُتھے ای دم دے گئی ہئی ۔ اس چم چم کرنی زین آں آپ اپنے ہتھاں نال کھول کے گھوڑی توں وکھ کیتا ہیا تے دیر تک گوڈیاں وچ سر دے کے بیٹھا رہیا ہیا۔۔۔۔۔۔ ۔۔۔ وت اُس لہائی توں لہہ کے پانی پیتا، تے خدا نا شُکر ا ادا کیتا۔۔۔۔۔ ورھیاں پہلوں جدوں ہیں ایتھوں پہلی واری لگھیا ہیاں تاں ایہہ ساریاں گلّاں اس مانہہ آپ دسّیاں ہیاں ۔ اُس ویلے میں آپ بی جوان ہیاں تے لکّھاں وچ ہک ہوساں، برے کیہ عرض کراں خود جوانی آں اُس نے ہونے تے غرور ہیا۔۔۔۔ اس اگے ودھنے یا پرت ونجن نا ارادہ کیوں نہیں کیتا ؟ ایہہ اس نا خدا جانے ، پر میرے اپنے خیال وچ اس نی کوئی خاص وجہ زور ہوسی۔ ۔۔۔ کتنے موسم آئے تے گذر گئے ، اتھے تک کہ جوانی نا غرور ٹُٹا۔ تاں ایں اوہناں ویلیاں توں ایہہ کُبا بڈھا ایتھے ایس جاگھاں تے قافلے نیاں مسافراں نا حوصلہ بن کے بیٹھا اے۔ ساڈے گھوڑیاں تے خچّراں نے ترٹّے تے گھسے ہوئے نعل ، اس آپ اپنے ہتّھاں نال بدلے وُن ، زین نا اسباب مرمت کیتا اے ، تے ایس توں وکھ مسافراں واسے جو کر سکا اے کیتاس ۔۔۔ اس جھکیائی وچ مٹھے پانی نا چوہا اے۔۔۔۔ ذرا چکّھو تاں سہی۔۔۔۔۔ تے اُس چوہے تک پہنچن لئی ہن تاں لہائی بی لہنی نہیں پینی ۔ اُتے چرخنی پھرنی اے تے اُس نے نال چمکنا بوکا اے، جیہڑا اکھ جھپکن وچ ماکھیوں توں ودھ مٹھا پانی اُتے چھک آننا اے۔۔۔۔ معاف کرنا۔ ہس ویلے چرخنی تے بوکا نظری نہیں پیا آنا۔ ایہہ کہیڑ تے ہنیرا صبح تک ہٹ ویسی تاں آپ تک گھنے اَو۔۔۔۔"
داستان گو نا بیان اے کہ اس رتیاں والاں والے بڈھے نی گل ادھ وچ ای رہ گئی۔ اُس گھوڑ سوار اُساں ہتھے نے اشارے نال چُپ کرا دتّا تے آکھن لگا :
"بڈھیا ، تُد میراکم آسان کر دتّا اے۔ میں جس مقصد واسے اتھے تک آیا ہیاں ، اس مردُود آں بہوں پہلوں اسی کمے خاطر بھیجیا گیا ہیا۔"
اُس اتنا آکھیا تے اپنے لکّے نال لمکنے چھُرے آں ہکی
بٹکے نال کھول گھدا، فضا وچ اُچّٹ کیتا لے اکھ جھپکن وچ اُس ٹھڈے یخ بُڈھے وجود وچ لاہ دتّا ۔
اُس توں بعد اوہ زیادہ دیر اُتھے نہیں ٹھہریا۔ اُس جھٹ پٹ مرن والے بُڈھے نی سزا نا حکم نامہ پڑھ کے سُنایا، نیواں ہو کے مَوتُو نی تصدیق کیتی تے لہائی لیہہ کے ٹھڈے پانیے نے چوہے نی طرف نکل گیا۔
اوہ بہوں جلدی وچ ہیا۔ اُس صبح ہوون نا انتظار بی نہیں کیتا تے پسینے وچ گچ جدھروں آیا ہیا اُدھر پرت گیا۔
داستان گو آکھنا اے کہ اس جاگھاں راتی نی راتی واسے ٹھہرن والے قافلے نا کوئی ہک بندہ بی بچ کے نہیں گیا ۔ سارے اڈیاں گڑنے تے خُون تُھکنے ہوئے مر گئے۔
جاون والا گھوڑا سوار مٹھے پانی نے چوہے وچ چمڑے تے لکھے ہوئے حُکم نامے نے نال ڈاڈھا تیز زہر بی سٹ گیا ہیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels