Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ کہانی >> آوازاں

آوازاں

مرزا حامد بیگ
January 30th, 2009

آوازاں

نویاں نسلاں آپنے وڈیاں توں سُننیاں آئیاں وُن کہ ایہجا کجھ ہونا اے۔ کدوں ہونا اے ؟
کیہجوں ہونا اے ۔ کدوں ہونا اے؟
کیہجوں ہونا اے ؟
کجھ پتہ نہیں ۔ بس ہونا اے ۔
کوئی اواز دینا اے۔
تے ایہناں صدیاں نے پھیلاؤ وچ ، جھٹ گھڑی واسے وقت پاسا پرتنا اے تے بس۔ اسی اُس اواز نے رُخ تے سفر کرنیاں ہویاں کتھے نے کتھے ونج نکلنے آں۔
اُس دیہاڑے بی اجیہا کجھ ای ہویا ہیا۔
جدوں میں ڈیوٹی تے پہنچن واسطے اپنے گھروں نکلا ہیاں تے میرے قدم ہسپتالاں نی بجائے ریس کورس دائیں نکل گئے ہئے تے میں اُس راہے تے پے گیا ہیاں۔ ایہہ میرا اس شہر وچ پہلا دیہاڑا ہیا تے میں چہل قدمی کرنیاں ہویاں بے خیالی وچ راہ بھُل گیا ہیاں۔
میرے واسے اوہ راہ نویں ہئی برے جیوں کوئی آپے دائیں چھکی کھڑنا ہیا۔ اس دیہاڑے اسمان صاف ہیا تے میںشہر نے شور شرابے توں دُور آوارہ جیہا بہوں دُور نکل گیا ہیاں۔
ریس کورس دائیں پسینہ ہوئے ہوئے، تھکے ترٹے گھوڑیاں تے چُست چالاک جوکی، لانگ بُوٹ تے چھجّے والیاں ٹوپیاں پائے قطار در قطار واپس پئے مُڑنے ہئے، تے میں ہکی پاسے ہٹ کے کھلوتا ہویا، ہکی اُجاڑ جیہے بنگلے نی پچھالی ہکلا رہ گیا ہیاں۔
میں اُتھے کتنا ہک چر کھلوتا رہیا ہیاں، کجھ یاد نہیں رہیا۔ بس اتنا یاد اے کہ سڑکاں تے دُور دُور تک کوئی نہیں ہیا تے اوہ پرانی طرز نی عمارت ٹھڈی چُپ وچ ڈُبی ہوئی ہئی۔ میں واپس ہوتے چلا ہیاں کہ پچھوں دوڑ کے آنے ہوئے ہکی گھبرائے ہوئے بچّے میرا رستہ روک گھدا ہیا۔
"کیوں جی، تُسی ڈاکٹر او نا ؟ ذرا میرے نال تاں آؤ۔"
میں انکار نہیں کر سکا ہیاں، تے اس ترکھے قدم چانے تے ہوا وچ ترنے بچّے نے پچھّے جیوں تیوں چلا گیا ہیاں اُس اُجڑے ہوئے بنگلے نی حد بندی گذار کے اسی دوئے اندر چلے گئے ہیاںَ اندر بنگلے نیاں لمیّاں راہداریاں تے اوہ نڈھا اگے اگے ہیا، تے ہوا نال پیا گلاں کرنا ہیا۔ وت اوہ مانہہ اُس عمارتاں نے لمّے تے ہنیرے ورانڈے چوں لگھا کے ہکی وڈے کمرے تک گھن گیا، جس وچ دوہرے پلگھے تے چٹے پھُٹ کمبلے وچ لوھیٹی ہوئی ہک کُڑی اپنی موتو نال پئی لڑنی ہئی۔
اوہ تریہہ سالاں توں ودھ نی نہ ہوسی، برے اُس ویلے تاں
اوہ ہک ہڈیاں نا ڈھانچہ ہئی تے آخری سانہواں تے ہئی۔
میں
چواں پاسے نگاہ کیتی۔
اُس نی خبر گیری واسے اُتھے کوئی نہیں ہیا ، البتہ اوہ ہوا نال گلاں کرنا نکّا جیہا نڈھا۔۔۔۔
مانہہ اُس مریضہ وچ زندگی نی کوئی رمق باقی نظر نہیں آئی، تے نالے ایہہ کہ اُس ویلے میرے کول سوائے سٹیتھو سکوپ نے ہور کجھ بی نہیں ہیا۔ میں اُس نکّے نڈھے آں چند ہک ضروری ہداتیاں دتیاں تے دوائیاں نی پرچی ٹول تے رکھ کے بوجھل قدماں نال باہر نکل آیا ہیاں۔
ہسپتالاں نی مصروفیت وچ بی اس مریضہ واں نہیں بھُلیا، برے میں اُتھے نواں نواں ہیاں تے میری اُتھے آمد نال متعلق لکھت پڑھت تھکا دیون والی ہئی۔ نویاں ساتھیاں نال جان پچھان نا سلسلہ لما ہو گیا تے میں اپنی خواہش نے باوجود اُس پاسے خبر گیری واسے جا سکیا۔
اس گلاں واں کھ زیادہ دیہاڑے نہیں ہوئے ہئے برے میں بھل بھلا گیا ہیاں۔
آخر کیہ کجھ یاد رکھیا جائے۔ اساں لوکاں نال تاں اکثر ایہجا کجھ ای ہونا آیا اے، برے سُننے آں کہ ایہناں صدیاں نے پھیلاؤ وچ ، جھٹ گھڑی واسے ایہہ وقت پاسا جیہا پرتنا اے تے بس۔
کوئی آواز دینا اے۔
تے اسی اُس آواز نے رُخ تے سفر کرنیاں ہویاں کتھے نے کتھے ونج نکلے آں۔
اج بی ایہا کجھ ای ہویا ہیا۔
میں حسب معمول ہسپتال توں پہلی شفٹ بھُگتا کے، تھکا تُرٹا ہویا گھر پہنچا ہیاں کہ رہ رہ کے محسوس ہویا جیوں کوئی گل بھل گیا ہوواں ۔ کوئی گل ، جیہڑی بہوں ضروری ہئی ۔ کوئی کم ، جیہڑا رہ گیا ہیا، یا جیوں کسی آں ملنا ہیا تے مل نہیں سکا ہیاں۔
میں انج ای لک سدھا کرنے آں لیٹ گیا، برے ہک عجیب قسم نی بے چینی ہئی جیہڑی کسی پاسے آرام نہیں کرن دینی ہئی۔ ساہمنے میز تے سٹیتھو سکوپ چمکنا ہیا پیا، تے آپس وچ جڑے ہوئے گرم دستانے اُس نے نال پئے ہوئے ہئے۔ چٹا ایپرن البتہ لاہ کے رکھنا یاد نہیں رہیاہیا، اس لئی پایا ہویاہیا۔
ہک عجیب طرح نی بے چینی ہئی۔ ہسپتال چوں نکلن ویلے بی میں بہوں جلدی وچ ہیاں تے دہ منٹ پہلوں ای اُٹھ آیا ہیاں ۔ جیوں گھار کوئی کوئی ضروری کم ہووے۔ برے گھار پہنچ کے وت اوہابے چینی ۔ بس ، ایہجا لگنا ہیا جیوں کوئی گل ہئی یا کوئی کم ہیا جیہڑا ہون توں رہ گیا ہیا، یا جیوں کسی آن ملنا ہیا۔ برے کساں ملنا ہیا ؟
کوئی بی تاں نہیں ہیا۔
میں دسیا اے نا، کہ میری جان پچھان نہ ہونے نے برابر ہئی۔ سارے شہر نی آبادی وچ کوئی بی تاں ایہجا نہیں ہیا، جس نال میل ملاقات رہی ہووے ، ہسپتالاں نے سارے عملے نال میں کجھ ای دیہاڑے پہلوں ، تے زندگی چ پہلی واری ملا ہیاں۔ برے ایہناں صدیاں نے پھیلاؤ وچ ، جانے کتھے کیتا ہویا ہک وعدہ ہیا ، جیہڑا رہ رہ کے یاد آناہیا۔ اوہ گل ، جیہڑی کسی نال کرنی ہئی تے کر نہیں سکا ہیاں ، یا کوئی کم جیہڑا اجلا ہونا ہیا۔
برے اُس ویلے کجھ بی تاں یاد نہیں پیا آنا ہیا۔
میں اُٹھ کھلوتا۔ میز نیاں ساریاں درازاں کھول کے ہکی ہکی کاغذے نے پُرزے پڑھ سٹے۔ کتاباں اُلٹ پُلٹ سٹیاں۔۔۔۔ پائے ہوئے کپڑیاں سمیت ، الماری وچ ٹنگے ہوئے کپڑیاں نے نکے وڈے کھیسے ویکھ سٹے۔
کچن وچ، جتھے میں
اج تک اگ نہیں بالی ہئی ہو آیا۔ باتھ روم وچ ٹوتھ پیسٹ تے برش نے نال تازہ کُھلی ہوئی صابنے نی ٹکی تے بالٹی تے ٹنگے ہوئے مگھ توں علاوہ صرف ہک بجلی نابلب ہیا، جیہڑا کجھ ای دیر پہلوں میں آپ بالا ہیا۔ بالکنی نی ریلنگ خالی ہئی تے ہینگر تے میری ادھ سُکی قمیض پئی جھلنی ہئی ۔ سبھ کجھ اپنی اپنی جاگھاں تے ہیا۔ برے کجھ ہیا، جیہڑا کجھ مختلف بی ہیا۔ میں سبھ کجھ اوہجوں ای پیا رہون دتّا تے میزے توں سٹیتھو سکوپ تے دسنا تے چا کے ایپرن وچ ای باہر نکل آیا۔
میں ہسپتالاں دائیں پرت پینا چاہنا ہیاں تا کہ اُتھے بی ونج کے تسلّی کر سکاں ۔ برے میرے قدم ریس کورس دائیں نکل وینے والے رستے تے پے گئے۔ میں بہوں چاہیا ہیا کہ اس ویران سڑکاں دائیں نہ ونجاں ، برے قدم ہے کہ روکیاں نہیں رُکنے ہئے۔ مانہہ چنگی طرح پتہ ہیا کہ ہُن اُتھے کجھ بی نہ رہ گیا ہوسی۔ برے میں ٹُرنا رہیاںَ
دُور دُور تک کوئی نہیں ہیا تے سڑکاں نے دونہاں پاسے سفیدے نے سدھے درخت چھتری بن کے کھلے وئے ہے۔ سجے ہتھے نی کنڈیاں والی تار تے کھبّے ہتّھے نے چپ چپیتے برے آباد گھراں نی قطار آں گذار کے اُس اُجاڑ بنگلے نی حد بندی تک پہنچ گیا میں
شاید ریس کورس والے پاسے ،دُور کھلے علاقے چ نکل وینا چاہنا ہیاں، برے میرے پیرڈاڈھے ہونے گئے تے میں ہک واری وت اُس ویران بنگلے نے گیٹ تے ونج کھلوتاں۔
اُس ویلے چنگا بھلا جاننا ہیا تے پیشی نیاں بانگاں اجلا نہیں ہوئیاں ہیاں ۔ میں جانے کتنی دیر اُتھے کھلتا رہیا ہوساں ۔ پھر میں ریس کورس والے پاسے وینے نا خیال چھوڑ دتّا تے زنگے نے مارے ہوئے لوہے نے گیٹ آں اندرے والے پاسے دھکّا دے کے اُس پکّی راہداری تے ٹُر پیاں ، جس نیاں رتیاں اٹّاں راتی نی بارشاں دھو سٹیاں ہیاں ۔ میں ویکھیا کہ آپس وچ گھچ مچ ہونی تے ہر پاسے ودھنی گھاہ نی کٹائی واں ہک لّما عرصہ ہو چلا ہیا، تے پیلی پینی ہوئی گلی گھاہ تے سُکّے پتراں نے انبار لگے ہوئے ہے۔ اُس پکّی واٹاں نے دونہاں پاسے انجیر تے چنار نیاں دو طرفہ قطاراں وچ کسی ہکلی قاز نی چیک میرے واسے رستہ پئی بنانی ہئی ۔شامی نی ہر پاسے دگنی ہوا وچ اجلا ہلکی ہلکی خنکی نا احساس موجود ہیا تے میں آپنے آپ وچ گم اُس ہنیرے ورانڈے نیاں سیڑھیاں تک جا نکلا ہیاں۔
تکنیاں ای تکنیاں ، کھنگناتے کھکھارنا ہویا ہک پر چھانواں ورانڈے نیاں سیڑھیاں لیہہ کے میرے ساہمنے آن کھلوتا۔
"صاحب جی۔۔۔۔ کس پاسے دینا نیں ؟"پکّی عُمراں نے چوکیدار اپنے ساہ ٹھیک کرنیاں ہویاں پُچھیا۔
"اتھے ہک مریضہ واں تکنے آں آیاں ہیا۔۔۔۔
۔۔۔۔۔۔۔۔۔ بہوں دیہاڑے ہو گئے ن۔۔۔۔۔ وت اس پاسے آناای نہیں ہویا۔۔۔۔۔۔۔"
میں اُس نے جواب وچ آکھیا، سیڑھیاں چڑھن لگاں۔
"جی ؟ کدوں نی گل پئے کرنے او ؟؟ اتھے تاں کوئی بی نہیں رہنا۔ مانہہ اتھے چوویہہ ورھے ہو گئے ن چوکیداری کرنیاں۔۔۔۔ البتہ میرے توں پہلوں شاید۔۔۔۔۔۔۔"
"اچّھا ، برے میں تاں ایہا کوئی ہفتہ پندھراں دیہاڑے پہلوں اتھے آیا ہیاں۔"میں ایہہ آکھ کے اُتھے ای ٹھہر گیا۔
"صاحب جی۔۔۔۔ تُسی بھُلنے او پئے ۔ میں تاں راتی دیہاڑی اِتھے ای ہاں۔ کدی کدار بازار تک ہو آنا واں۔ تے بس۔۔۔۔ "
میں اُس بُڈھے نال کیہ بحث کراں ہا؟
کجھ سمجھ نہیں پیا آنا ہیا تے میں اُتھوں ٹُر پیا ہیاں، برے میرے پیر لڑ کھڑانے ہئے ۔ ایہہ تک کے اُس مانہہ سہارا دتّا ، تے جھٹ گھڑی اُتھے ای ٹھہر ونجن واسے آکھیا۔ اوہ ، ہور خدا جانے کیہ کجھ آکھنا رہیاہیا، برے میں کجھ بی تاں نہیں سُن سکاہیاں ۔ کجھ چر بعد، میں اُس نے پچھے پچھے ورانڈے نیاں سیڑھیاں چڑھ گیا۔
وراندے نا قدرے ہنیرا راہ میرے واسے جانیاں پچھانیاں ہیا، تے اوہ مانہہ ورانڈے چوں لگھا کے ڈرائینگ رُوم دائیں کھڑنا چاہنا ہیا۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ برے میریاں نظراں اُس وڈے ہال کمرے آں پئیاں لبھنیاں ہیاں۔ میں اُس نے پچھّے ٹُرنا ہکی پتل نیاں پھُل بُوٹیاں والے وڈے دروازے نے ساہمنے کھلو گیاں۔
چوکیدار میرے آکھنے تے دروازہ کھلو دتّا۔
میں ویکھیا کہ خال مخالی کمرے وچ دوہرے پلگھے تے چٹا پھُٹ کمبل لوھیٹیا ہویا پیا ہیا، تے بس۔
میں خاموشی نال اگے ودھ کے ٹول توں اپنے ہتھے نا لکھیا ہویا نسخہ چا گھدا ۔ اُس پرچی تے تھوڑے ای دن پہلے نی تاریخ پئی ہوئی ہئی۔ میں چوکیدار نال کیہ بحث کراں ہا۔ جھٹ ہک ۔ بہہ کے اُٹھ کھلوتاں۔
میںجدوں باہر نکلا واں تاںیاد آیا کہ چوکیدار توں اُس ہوا نال گلّاں کرنے نکّے نڈھے نے بارے چ تاں میں پُچھنا ای بھُل گیا واں باہر نی خاموش ٹھڈی واٹاں توں لگھنیاںمیں اُتے نگاہ کیتی، جتھے انجیر تے چنار نیاں درختاں تے بے انت تے لے حساب اسمانی تارے لیہہ آئے ہے، تے کالے شاہ اسمان تے رُکے ہوئے چنے نا رنگ پیلا پے گیا ہیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels