Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ کہانی >> کُھوہ

کُھوہ

مرزا حامد بیگ
January 30th, 2009

کُھوہ

ہنیرا پیا ودھنا اے، تے ہر پاسے چُپ چپیت اے۔
"سُننا ایں پیا، کُھوہے چوں چلنے پانی ایں نی واز پئی آنی اے ، جیویں دریا پیا چلنا ہووے۔"
"برے کدے ایہجا تکیا اے نہ سنُیا اے۔"
"ہاں۔۔۔ کدے بی نہیں۔"
دوہے ہک واری وت کھوہے نی کیاری نال کن لا دینے وُن۔
"اوہ اجلا راہے چ ای ہوسن۔"
"ہاں۔۔۔۔ بہوں جلدی بی پہنچسن تاں ادھی راتی توں پہلاں کیہ پہنچسن ۔ "اوہ سدّھے ہوکے آہمنے ساہمنے بہہ وینے ن، تے ہکی دوئے دانی تکنے وُن ۔ اوہناں نیاں اکھیاں چ سپ نیاں اکھیاں۔
"کیوں یرا، کیہ آکھنا ایں، اوہناں واں دو ایہجے بندے لبھ ویسن ۔۔۔۔ میرامطبل اے ، جیہناں تے بھروسہ کر سکیے؟"
"تے جیہڑے اخیر تے کھپ بی نہ پاون ۔"دُوئے ، پہلے نی گلاں وچ گل ملائی۔
"ہاں۔۔۔۔ ایہا تاں میں پیا آکھنا واں۔ مانہہ تاں مشکل ای نظری آنا اے۔"
"تے اتنی لمّی رسّی ۔۔۔ "پُوری گل نہیں کرنا۔
ـ"ہاں، رسی۔۔۔ برے میرا مطبل اے۔۔۔ "
اوہ آپنیاں اکھیاں جھپکانا اے۔
وت دوہے اپنیاں اکھیاں جھپکانے ن۔
"مکھے ۔۔۔۔ رسی تے بندیاں توں بغیر۔، اُس وچ نہیں لتھا ونج سکنا ؟"
"اوہ تاں ایہا ای زور دینے ہئے ، برے اساں آپے ای تاں اوہناں واں بندے لبھن بھیج دتا ہیا۔"
دوہے ہسنے وُن۔
پہلے نی کھٹکاری وچ دوئے نی واز سُنی نہیں ونج سکنی ہئی، برے دوہے پئے ہسنے ہئے۔ وت ہک دم ای چُپ جیہے ہو گئے ہئے۔
"مکھے۔۔۔۔ میرا مطبل اے۔۔۔ "گل چھوہ کے دوئے دائیں تکنا اے۔
"برے ۔۔۔ نیک بختا ، سوچ گھن ۔ ایہہ ہیوی آ بہوں ڈونگھا ، دیہاڑی نے سمے بی پانی نہیں نظری پینا۔"
ایہہ گل کر کے اوہ ، کُھوہے چ اُڑ کے تکنیاں ہویاں نکّا جیہا وٹّا اندر سٹنا اے ، تے دوہے ہک واری وت کُھوہے۔ نی کناری نال کن لا وینے وُن۔
"کماں اے یرا۔"
"بس ایہا تاں گل اے، جساں سوچ کے ول خوف کھانا اے۔"
"میں سمجھنا واں کہ کُھوہ ڈونگھا بہوں اے ، اس کر کے واز نہیں آنی۔"
"جھلیا۔۔۔۔ کُھوہ ڈونگھا ہووے نا، تاں نکّا جیہا وٹا بی "کھن "کر کے پانی چ لگنا اے ۔ "
"وت کیہ گل اے ؟ وٹّا واز نہیں کرنا ؟؟"
"ایہاتاں میں بی پیا سوچنا واں۔"
دوہے چُپ کر کے بہہ وینے وُن ۔ کُھوہے چوں بہوں ماٹھی ماٹھی واز، ٹھہر ٹھہر کے آنی اے، جیوں پانی پیاوگنا ہووے۔
"میرا خیال اے، ایہہ پانی ایں واز نہیں۔"
"ہلا۔۔۔۔ وت کیہ اے؟"
"۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔"
"پانی نہیں ایں تاں چھڑا آنا وینا ای ہوسی ۔"
"تے جے پانی ہویا تاں؟"
" پانی ایں تاں وٹّا واز کیوں نہیں دینا ؟"
اس گلاں نا جواب کسی کول نہیں۔
پانی ایں نی ماٹھی ماٹھی واز آنی اے۔
"وت ۔۔۔۔۔ کیہ کریے؟"
دوہا گلاں واں نہیں پرتانا تے اُٹھ کے کُھوہے چ لہون لگ پینا اے۔
"تُوں بی آ ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔ برے خیال کریں، کُھوہ ہیوے بڑا پران ، پیر نکل نکل وینا اے۔ "
"برے یار ، گل تاں سُن۔۔۔۔"
اوہ گل نہیں سُننا۔
ہُن اوہ کُھوہے تے ہنیرے چ ہنیرا ہو گیا ےا اُتوں نظری نہیں آنا،
"تُوں بی آ ونج ۔۔۔۔"اُس نی واز کھوہے چوں آنی اے۔
"اوہ آ گئے تاں کیہ کرساں ؟"دُوہا اُتوں جواب دینا اے۔"
"اوہ آ گئے تاں۔۔۔ کیہ کرساں۔۔۔۔ کیہ کرساں۔۔۔"
اُس نی واز ہر پاسے کھنڈ پھُنڈ وینی اے۔
دوہا جیہڑا اس کائینات نا ہک حصّہ اے، بس ہک نقطہ۔۔۔۔ اُتھے ای حریان کھلوتا ہویا اے۔
کُھوہے چ لتّھا ہویا بندہ ، ہولے ہولے تلے لہنا اے۔ گھسیاں پیٹھیاں ہوئیاں اٹّاں جاگھاں جاگھاں توں کریاں ہوئیاں ہن۔ اوہ ہولے ہولے پیر جما جما کے رکھنا اے۔
ہُن کُھوہے وچ چُپ چپیت اے۔
"مکھے۔۔۔۔ پانی ۔۔۔ کھلو گیا۔۔۔ ای۔"
کُھوہے چوں اُس نی واز اُتے اُٹھنی اے۔ برے وت اُوہا پانی ایں نی واز۔ جیوں دریا چلنا ہووے۔ اس وازاں وچ ہک ہور واز بی شامل اے۔ برے کجھ پلّے نہیں پینا۔
کُھوہے چ جیوں دریا پیاوگنا ہوے۔
وت جدوں چُپ چپیت ہو گئی تاں باہروں اُس کُھوہے نال کن لایا، کُھوہے نی کیڑ گھدی تے اُساں وازاں دتیاں س، برے کوئی جواب نہیں پرتیا۔

٢
ہُن ڈونگھی رات اے۔ گئے ہویاں نے مُڑنے نا ویلا ہو گیا اے۔ نال ای کُھوہے چ موریا نا شرلاٹ بی کھلو گیا اے۔
دُوآ ، وازان دے دے کے تھک گیا اے ۔ جھٹ گھڑی بہہ کے سوچنا اے تے ترکھا ترکھا، کُھوہے چ لہنا اے۔
کُھوہ وچ تلے جا کے دُھوڑ ای دھوڑ اے۔
کجھ دیر بعد اُس نے پیر زمی تے ونج لگنے لگنے وُن ، تے اُس نے ہتھے وچ اس توں پہلوں لہون والے نا ہتھ آ وینا اے، چھڑا ہک ہتھ ، جیہڑا آرکاں تک مُرکنی مٹی وچ دبیا ہویا اے۔ اوہ سُرتاں بھُل وینا اے۔ پرتنے نا جگراں کتھوں آنے۔ وت اوہا پانی ایں نی واز آنی اے۔
بس ہکا دریا پیا چلنا اے۔
کُھوہے توں باہر، گئے ہوئے مُڑ آئے ن۔
برے ہُن اوہ، دونہیں ، چار اُن ۔ چویں دیرتائیں اوہناں دوہاں واں لبھنے ن۔ کُھوہ وچ بی سیت گھڑی توں بعد جھاتی پانے وُن ، برے نہیں ۔
تریے نیاں نظراں چوتھے نال
ملنیاں وُن ۔ اکھیاںای اکھیاں وچ کوئی گل ہونی اے، تے تریا دوہاں نویاں بندیاں دائیں پرت کے آکھنا اے :
"گل ایہہ اے کہ اسی چار بندے کجھ نہیں کر سکنے آں۔ ۔۔۔ "
اُس نے ساہمنے بیٹھا ہویا آکھنا اے :
"ہاں۔۔۔۔۔ سیانے بنو ، ساڈے کول رسی تاں
ہے ای ، بس دو بندے ہور ہوون تاں گل بن ویسی ۔ تُسی ایہجوں کرو، دو بندے ہور لوڑ کے نال گھن آؤ۔"
دوہے نویں بندے پُچھنے ن:
"جیہڑی کوئی شے اس کُھوہے چوں کڈھنی ایں، بھاری تاں ہوسی ؟"
اوہ دوہے چُپ چپیتے بیٹھے رہے نن۔ اخیر، گل اتھے مُکنی اے :
"یرا ، سُنا تاں ایہا ای اے۔ انج بی سونے نا بھار ڈاڈھا ہونا اے ۔"
ایہہ گل سن کے دوہے نویں بندے، آبادی دائیں پرت گئے ن۔
رات ہور ڈونگھی ہوچلی اے۔
"سننا ایں نا پیا کُھوہے چوں چلنے پانی ایں نی واز پئی آنی اے ۔ جیوں دریا پیا چلنا ہووے۔"
"برے کدے ایہجا تکیا اے نہ سنیا اے۔"
"ہاں۔۔۔ کدے بی نہیں۔"
دوہے کُھوہے نی کناری نال کن لا دینے وُن ۔
"اوہ اجلا راہے چ ای ہوسن۔"
ـ"ہاں۔۔۔۔ بہوں جلدی بی پہنچسن تاں ادّھی راتی ۔ ۔۔۔۔ "
اوہ سدھے ہو کے آہمنے ساہمنے بہہ وینے ن تے ہکی دُوئے دانی تکنے ن۔
اوہناں نیاں اکھیاں چ سپ نیاں اکھیاں ن۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels