Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ کہانی >> اخِیرلا کبت

اخِیرلا کبت

مرزا حامد بیگ
January 30th, 2009

اخیرلا کبت

اس گلاں واں بہوں چر ہو گیا اے۔
میں نکّا جیہا ہیاں تے اوہ حیران کر دیون والے دیہاڑے ہئے۔ میں اج اوہناں دیہاڑیاں یاد کرناں تاں ای ساہمنے نیاں شیاں اوپریاں لگن لگے پینیان۔
اوہ ہک ڈوگھی رات ہئی جس وچ غوطے کھانیاں میں بابے نُور محمدے آں ویکھا ہیا، تے اوہ رات ہئی آپنے ای زورے وچ سنگل کڑکانی آپنے اگلے کُھراں نال زمی آں اُدھیڑنی مستی وچ آئی ہوئی رات۔
میںشاید تُساں واں
پہلوں دس بیٹھا واں کہ میں نکا جیہا ہیاں تے اوہ حیران دیہاڑے ہئے۔ میں اوہناں دیہاڑیاں واں آپنے چوفیر، ہر پاسے کدُھی وانگن کھلوتی ہوئی راتی چ ویکھا اے۔ ای راتی نی کدھ تے اس تے لوھیٹی ہوئی حیرانی ، ہر شئی نا اصل اے۔ دیہاڑی تاں اسی نقلیاں وچ پھسے رہنے آں، ای ساہمنے نیاں شیاں بی سوانگ بھرنیاں وُن ، تے نظراں توں چھپیاں رہنیاں ۔
اج کبت جوڑن والا مرزا حامد بیگ اس نیکاں نے حُضرے وچ ای قصّہ چھوہ بیٹھا اے، ہو سکنا اے ای کہانی بی اصل کہانی نی نقل ای ہووے ۔ اس واسطے کہ اس گلاں واں بہوں چر ہو گیا اے تے قصّے کہانیاں ویلے نے نال نال کجھ نیاں کجھ ہو وینیان۔
ہاں تے ، میں پیا آکھنا ہیاں، اس ویلے میں نکا جیہا ہیاں
تے اوہ حیران کر دیون والے دیہاڑے ہئے۔ میں نیکاں نے ٹھڈے ٹھار فرشے تے آرکاں نے بھار امُودھا لیٹا ہویا ساہمنے وانی منجی تے پئے ہوئے بابے نُور محمدے نے چار بیتے پیا سُننا ہیاں۔
نُور محمدے آں بھُکھ لگی ہوئی ہئی تے اُس نی سجی اکّھی چوں اتھروآں نی ہک پتلی جیہی لیک اُس نے سرے تلے آئی ہوئی بانہواں تک پئی آنی ہئی۔
بابا نُور محمدا چوّی گھینٹے حُضرے وچ اسی وانی منجی تے پیا رہنا ہیا۔ اوہ ہور ونجے آ بی کدھر۔ گوڈیوں گٹیوں اوہ رہ گیا ہیا، سُنیناں اُساں نہیں ہیا تے اکھیاں وچ اُس نے موتیا لیہہ آیا ہیا۔
اُس نا کوئی نہیں ہیا تے اُس نے کچّے ڈھٹھے ہوئے کوٹھے نے ویہڑے وچ کھباڑے ناڈنگا تریڈھا بُوٹا ساڈے دلاں وچ دھڑکنا ہیا۔ گل کرنیاں کرنیاں جدوں بی کھباڑے نا خیال آناہیا تاں ساڈے مونہیں چ آئی ہوئی گل ، سُوہے لیسدار کھباڑیاں نال رل مل کے کجھ نی کجھ ہو وینی ہئی۔
میں وت تھڑ گیاواں ۔۔۔۔ گل پئی ہونی ہئی نیکاں نے حضرے نی ، جس وچ تھلے پلالاں تے میں آرکاں نے بھار امودھا، نُور محمدے نے چار بیتے پیا سُننا ہیاں ، تے اُس نی سجّی اکھی چوں اتھروآں نی ہک لیک اُس نے سرے تلے آئی ہوئی بانہواں تک پئی آنی ہئی۔
نُور محمدے گانیاں گانیاں آپنے چولے نے تنے نال سجی اکھی توں آنی پتلی لکیر پُونجھ سٹی تے جھٹ ہک چُپ لیٹ کے چھتے نیاں کڑیاں گننا رہیا ، وت آکھن لگا :
"منا، ہُن تداں میں آپنی ہڈ ورتی سُناناں۔۔۔۔ ہاں تے خدا تیری بھلی وار کرے نکیاں ہونیاں نا قصّہ اے، مانہہ لگی ہوئی ہئی بھُکھ ، تے بہوں ڈاڈھی ، پُورے چار ویلے لنگھ گئے ہئے تے میں کجھ نہیں کھادا ہیا۔ ایہجا بی نہیں ہیا کہ پُورے گرائیں وچ سُنج ہو گئی ہووے، سارے گھار رجے پُجے ہوئے ہئے، خنمبیاں وچ دانے پئے ہمسُنے ہئے، ہر بُوہے اگے لیاری ہئی۔ سارے گھروں باہر نکلن ویلے ، حویلی نے اُچے بُوہیاں چوں نیویں پاکے لگھنے ہئے تے سارے گرائیں نے شملے آکڑے دیکڑے ہوئے ہئے۔
تے بھلیا لوکا، کُوڑ مار کے آپنی گور کیہ بھاری کرنی اے، مانہہ پورے چار ویلے لنگھ گئے ہئے تے میں کجھ نہیں کھادا ہیا۔ وت بی یرا اوہ ویلے چنگے ہئے۔ ساری دیہاڑی گلیاں چ رُلنا ہیاں ۔ ہکی "تُو۔۔۔ تو"کیتی، اُدھر دوڑ پئے، دُوئے پاسوں واز آئی اُدھر ٹُر پئے۔ تھاں تھاں مُونہہ مار کے ڈاپھ کے اوجے نے اوجے ، رجنے ای نہیں ہیاں۔
تے یرا، ایہجوں ای لنگھ گئی ۔ اساں کچجیاں واں پتہ ای نہیں لگا ۔ تیرے دادے نی خدا بھلی وار کرے، نیک بندا ہیا۔ برے یرا اوہ گراں آنا کدی کدار ہیا۔
تے جدوں آناہیا، دونہاں گھوڑیاں تے لدے ہوئے چاندی نے روپیاں نے توڑے آننا ہیا۔ پیراں وچ چرینکڑیاں کھیڑیاں ، واہوا بودے تے دونہاں گھوڑیاں نیاں دا گاں ہتھے چ۔
اوہ اگے اگے تے یار لوک پچھے پچھے۔ گھوڑیاں تے لدے ہوئے توڑیاں چوں چاندی کرنی ہئی تے اسی چُننے وینے ہیاں۔ اسی بی توڑے بھر گھینے ہیاں۔"
بابا نُور محمدا بولی ویناہیا، تے میں آرکاں نے بھار لیٹیاں لیٹیاں تھک گیا ہیاں، تے مانہہ مُوتر بی آیا ہویا ہیا۔ میں ہولے جیہا اُٹھ کھلوتا، تے مسیتی نی پچھالی کھل رہیاں ۔ میں بہوں ساری چر بابے نے ویہڑے چ کھلتے کھباڑے نے بُوٹے آں بی تکنا رہیا ہیاں، برے جدوں آیا واں، تاں بابا اوہجوں ای ، اُسی پاسے بھار پیا ہویا ہیا تے اُتھے تک پہنچا ہیا :
"منا۔۔۔ اوہ بھلے لوک ہئے ۔ جدوں دیہاڑی تے آنے ہئے تاں ایہجوں ، تے جدوں تُھڑ وینے ہئے تاں نماشاں واں چُپ
چپیتے ، اس حضرے کولوں مُونہہ چھپا کے سدھے حویلی در نکل وینے ہئے۔"
میں بابے آں اتھے ٹوک دتّا:
"کیوں بابا اوہ چھپ کے کیوں لگھ وینے ہئے ؟
ـ"
بابے نُور محمدے ہک واری وت چولے نے تنے آں اپنی سجی اکھی تک آندا ۔ جھٹ ہک چُپ ٹکا رہیا، وت آکھن لگا:
"اوہ یرا۔۔۔۔ میں ہُن دسا جے وے کہ تھُڑ وینے ہئے ۔ نیک بندیاں کول جدوں غریب غریباں واں دینے آں کجھ نہ ہووے ناتاں اوہ ایہجوں ای کرنے ن۔ اوہ بھلے لوک بی نماشاں واں چپ چپیتے اس حُضرے کولوں مُونہہ لکا کے سدھے حویلی آں چلے وینے ہئے ۔
منا۔۔۔۔ کیہ دساں کہ اوہناں نے دتے ہوئے روپیاں نال بھرے ہوئے توڑے اسی لانے کیجوں
ہیاں چواں چواں ویلیاں نے بھُکھے بندیاں ، ہک ہک روتی۔
چاندی نا پُورا پُورا توڑا دے کے گھدی اے۔ خدا تے یقین کر، میں کیہ اپنی گور بھاری کرنی اے۔"
نیک لوکو۔۔۔۔ میں ایہہ گل سن کے پاسا پرتا ہیا تے ڈاڈھا حیران ہویا ہیاں۔
دیر تک بابا چپ چپیتا اوہجوں ای پیا رہیا ، تاںمیں اُساں وازاں ماریاں، اوہ ہکا چُپ ۔ میں سمجھا واں جیہوں سوں گیا اے۔ حضرے چوں باہر آ رہیاں۔
ساہمنے مغلاں نی حویلی ہئی، جتھے خنمبیاں وچ دانے پئے ہمسنے ہئے۔ بوہے اگے لیاری ہئی۔
تے میرا اجّی گھروں نکلن ویلے اُچی حویلی نے بُوہے چوں نیویں پا کے، آپنے آکڑے ہوئے شملے آں پیا بچانا ہیا۔ میں دوڑ کے اجّی نیاں ٹنگاں وچ وڑ گیاں، تے میں آکھا، بابا نُور محمدا پیا آکھنا اے اس ہک روٹی چاندی نا سبُوتا توڑا دے کے مُل گھدی اے۔
میرا پیو، ایہہ گل سُن کے ہسّن لگ پیا ۔ وت پُچھن لگا : "اوہ کُوڑا ہے کتھے وے ؟ ونج کے ویکھیوس، کدھر گور ای نا بھاری کر گیا ہووے۔"
میں حُضرے والے پاسے دوڑ پیا۔اسی دوہے اندر گئے تاں میرے اجّی مانہہ دسیا کہ نور محمدا گذر گیا اے۔
تے بھلیالوکا، میں کوڑ مار کے اپنی گور کیہ بھاری کرنی اے۔ گوڈیوں گٹیوں میں رہ گیا واں۔
سُن میں نہیں سکنا واں۔
اکھاں چ موتیا لہہ آیااے۔
کدھ تُسی بی آرکاں نے بھار تھک تاں نہیں گئے ، تے موتر کرنے آں مسیتی نی پچھالی چلے گئے ہووو۔
پتہ نہیں شاید تُساں واں اجے آنا ہووے، ساوی صدری وچ ، چرینکڑیاں کھیڑیاں تے واہوا بودے ، تے دونہاں گھوڑیاں نیاں واگاں ہتھے چ۔
میں اُٹھاں ، خالی توڑا لبھاں،کدھر لُٹ وچ پچھے ای نہ رہ جُلاں ۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels