Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> قصہ کہانی >> ازلاں توں ہکا کہانی

ازلاں توں ہکا کہانی

مِرزا حامد بیگ
January 30th, 2009

ازلاں توں ہکا کہانی

ایہہ گرمیاں نی کڑکنی دوپہراں نا قصّہ اے۔
ساری دیہاڑی تیز گرم لُو چلنی رہی ہئی۔ گرائیں نیاں ڈنگیاں تریڈھیاں گلیاں وچ مٹّی پاگلاں آر اُڈنی پھرنی ہئی، تے آہلنے وچ ال انڈہ چھوڑ گئی ہئی۔
اُس بھری بھری آبادی چ ہکا اوہا کُڑی ای ہئی جیہڑی آپنے گھر چوں باہر نکل آئی ہئی۔ ایہہ گل اُس نی روز دیہاڑی نے بر خلاف ہئی ، برے ہوی۔
بس وت کیہ ہیا، ہر پاسے شور ککارا پے گیا۔
اس فساد نی بُنیاد کیہ ہئی، کُجھ پتہ نہیں لگا۔ ایہا کجھ ای سُننے چ آیا اے کہ اوہ ہک کُڑی ہئی کُڑی کیہ ہئی کہ ہک مُشکی گھوڑی وانگر کسّیا ہویا وجود ہیا۔ اُس نیاں ہرنی وانگن اکھیاں ، پتلا مناسب نک ، کُھلا متّھا ، تے صراحی وانگن گردن ہئی۔ اُس نا سوجھ نظراں چ مٹنا نہیں ہیا۔ ہک ہرنی ہئی ہرنی ، جیہڑی ساری آبادی وچ دوڑنی پھرنی ہئی تے جساں تک کے دل دھڑکنا بھُل وینے ہے۔
سارے اُساں تک تک جینے ہے۔ اُس نے ساہے نال سارا جگ ساہ گھینا ہیا، اُس نا آکھا کوئی ٹال نہیں سکنا ہیا، تے اُس نی مرضی ساریاں نی مرضی ہئی۔
برے اُس نا انجام کُجھ چنگا نہیں ہویا۔
اوہ سولھویں سال وچ ہئی جدوں بدنام ہوئی اے۔
پتلا پاکھا جیہا راجہ۔۔۔۔ جس نیاں اجے مسے، مساں پھُٹیاں ہیاں۔ اللہ جانے کتنی مدُت توں اُس کُڑی آں آنیاں وینیاں، ہسنیاں کھیڈنیاں پیا تکنا ہیا۔ برے اُس دیہاڑے اوہ رہ نہیں سکیا۔
تے اوہ مقدراں نی کھوٹی، آپنے گھرے وچوں نکل آئی ہئی۔
اُس کڑکنی دُھپّاں چ راجہ اگے ودھیا۔ اوہ اُساں کجھ آکھنا سننا چاہنا ہیا، برے کجھ بی تاں آکھ نہیں سکیا ہیا۔
گلی لگ سُلگی ہئی تے تکن والا بی کوئی نہیں ہیا۔ برے خُدا جانے کیہجوں ساریاں تک گھدا۔
میں جدوں کہانی چھوہی اے، تاں تُساں واں دس چکا واں کہ اوہ کُڑی ، ہر پاسے ہسنی کھیڈنی پھرنی ہئی۔ اُس نا آکھا کوئی ٹال نہیں سکنا ہیا تے اُس نی مرضی ساریاں نی مرضی ہئی ۔ برے اُس دیہاڑے اُس نا آکھا نہیں منیا۔
اُس دیہاڑے ، کسی بی اُس نی نہیں سُنی ۔ سبھ آپنی آپنی پئے آکھنے ہئے ۔ کُل ہم بندہ ای بندہ۔
کسی آکھیا:
"ایہہ نڈھا کُڑی ، روز دیہاڑی ملنے ہے۔"
کیمے آکھیا:
"تُسی کیہ جانوں ۔۔۔۔ اسپغول تے گلاں واں نہ پھرول ۔ جو کجھ ایہناں گناہ گار اکھیاں تکیا اے ، تُساں واں کیہ دسّاں ۔ "
فیکے گل ودھائی:
"کیوں بئی تاجے ، سبھ کجھ دس ای دیواں، جیہڑا کجھ گئی راتی ہویا اے ؟ اسی دوے تاں موقع نے گواہ واں۔"
ودھنے ہوئے لوکاں نے اکٹھ وچ ، راجہ تے کُڑی مجرماں آر نہیں ، ساریاں نیاں اکّھاں پا کے کھلتے ہوئے ہئے ، برے شور کُکارا بہوں ہیا تے "منّدا چنگا"جڑاں کر گیا ہیا۔
وت، خُدا جانے کیہ سوچ کے راجہ ، ہک پاسے نکل کے نس پیا ہا۔
برے قصور اُس نا بی نہیں ہیا۔ اُس نیاں تاں اجے مسے، مساں پھُٹیاں ہیاں۔ اُس نے نس کھلوون تے ساریاں ہکی دُوئے دائیں مُسک مُسک کے تکیا۔
کیمے ، فیکے نی ہاں وچ ہاں ملائی تے فیکے نی تصدیق تاجے کر دتّی ۔
ہویا کیہ ہیا ؟
ایہہ جاننے نی کسی آں کیہ پئی ہوئی ہئی۔
برے ایہہ حقیقت اے کہ کُڑی نا سولھواں سال ہیا، جدوں اوہ بدنام ہوئی اے۔
اُس نا آکھا کوئی ٹال نہیں سکنا ہیا، برے اُس دیہاڑے اُس نی کسی نہیں سُنی ۔ اوہ آپنی اڈی نی جاگھاں چ ڈُب مرنا منگنی ہئی۔
وت کسی اُساں بانہواں کولوں ٹھم گھدا ہیا تے اُساں اُس نے گھرے تک چھوڑن سارا گراں آیا ہیا۔
اُس دیہاڑے توں بعد اوہ آپنے گھرے نے ہنیرے چ ہنیرا بن گئی۔ وت اُساں کسی نہیں تکیا۔
اُس توں بغیر آبادی جیوں ویران ہو کے رہ گئی ۔ ساری آبادی تاں اُساں تک تک جینی ہئی۔ اُس نے ساہ نال سارا جگ ساہ گھینا ہیا۔
برے جدوں اس گلاں نی لوکاں واں خبر ہوئی اے تاں اوہ ہنیرے وچ ہنیرا بن چکی ہئی۔
کیمے فیکے تے تاجے سر جوڑے ، تاں کدھرے راجے آں ڈھونڈنا شروع کیتا گیا ۔ ہُن تک اوہ خدا جانے کتھے چھُپا رہیا۔ وتے نے شور کُکارے توں بعد راتی نا خیرلا پہر ہوسی جدوں اوہ ساریاں کولوں چھُپنا چھپانا جرنیلی سڑکاں واں چڑھ گیا۔
زمانے لنگھ گئے، اُس نی کوئی خبر نہ آئی۔
بچیاں اُس نال نفرت کرنی آپنیاں وڈیاں کولوں سکھی، تے وڈے اُس نال نفرت کرنے ، مونہاں چوں تھُکاں اُڈانے، مندا چنگا آکھنے گذر گئے۔
راجے ، کسب ای کجھ ایہجا کیتا ہیا، سارے حریان ہئے۔ اُس نا جرم آپنے پرایاں نے وہم خیال توں بی باہر ہیا۔ جیہڑا سُننا ہیا، کھلوتے نا کھلوتا رہ وینا ہیا۔
برے جدوں سارے طیش وچ آ کے اُٹھ کھلوتے ہئے تاں اوہ غیب ہیا۔ بُہوں ڈھونڈا نیں، تلے نی زمی اُتے تے اُتے نی زمی تلے کر دتّی نیں ، برے اُس نی خبر نہیں ملی۔
مُدتاں لگھ گئیاں ۔ لوک بھُل بھُلا گئے۔
ہکّی دیہاڑے پتہ لگا کہ راجہ گذر گیا اے۔۔۔۔ خُون ٹھُکنا ہویا۔
اُس نی موتو نی خبراں نویاں نڈھے کُڑیاں نے مغزاں وچ اُس وسری ہوئی یادی نا پاسا پرت دتّا ۔ برے اوہناں نویاں نڈھے کُڑیاں واں گذریاں ویلیاں نے اُس قصّے نال کیہ دلچسپی ہو سکنی ہئی۔
ہکی ادھے یُرانے بندے ، راجے نی موتو نی خبر سُنی تے آپنے وانگن کسی بُڈھے ٹھیڑے کولوں پُچھیا۔
"ایہہ راجے نا اصل قصّہ کیہ ہیا؟"
کوئی ایہجا نہیں ہیا جیہ
ڑا اکھیاں ڈٹھی سناوے آ ، بس سنی سنائی ہئی کہ اوہ ہک گرمیاں نی کڑکنی دوپہر ہئی، جدوں کیمے، فیکے تے تاجے سر جوڑے ہئے۔ تے ایہہ بی کہ شور کُکارا بہوں ہیا، تے "مندا چنگا"جڑاں کر گیا ہیا۔ لوک اکٹھے ہونے گئے ہئے تے بس ۔۔۔۔
وت کسی اُس مُشکی رنگے آں یاد کیتا، جساں ویکھ لے سارا جگ گھینا ہیا۔
اُدھر آپنے ہنیرے گھر وچ اُس بی سن گھدا :
"راجہ گذر گیا۔۔۔۔ خون تھکنا ہویا۔"
تد اوہ ہڈیاں نا کھکھار تے جھُڑلیاں نی مُٹھ ، چھاتی کُٹنی ، باہر نکل آئی۔
اُس گلی وچ نکل کے ہر آون جاون والے آں کھلیار کھلیار کے دسیا:
"لوکو ، وے لوکو۔۔۔ میرا سولھواں سال ہیا نیں جدوں اوہ نا مُڑد، مانہہ اُس دُنیا نے مُونہیں تے ہکلا چھوڑ کے نس کھلا ہیا ، اخیر گذر ای گیا۔۔۔۔ خُون تھکنا ہویا۔
ــ"
"کون گذر گیا اے ؟"
نویں زمانے نے نڈھے کُڑیاں واں راجے نے بارے چ ککھ پتہ نہیں ہیا۔ اوہناں تاں اُس توں نفرت کرنی آپنے وڈیاں کولوں سکھی ہئی۔
ہُن اوہ ہنیرے وچ ہنیرا ، ہڈیاں نا کھکھار تے جُھڑلیاں نی مُٹھ ، ہر پاسے ، ٹھاہ ٹھاہ، ہسنی پھرنی اے۔ اُس کولوں مُشکاں نے ہُلّے اُٹھنے وُن۔
اوہ جس گھر نے بُوہے تے ونج بہنی اے ، گھار اُجاڑ کے رکھ دینی اے۔
کون اے جیہڑا اُس نا ساہمنا کرے ؟
گند پھکنی ، تے ڈھنا نا بدبو والا پانی پیساں۔"
آبادی اُجڑ کے رہ گئی اے۔
کیمے فیکے تے تاجے نے مہاندریاں تے ہوائیاں پئیاں اُڈنیاں وُن ، تے اوہ ہک واری وت سر جوڑ کے بیٹھے ہوئے ن۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels