Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> گوبھی کھانی چڑیل دی کہانی

گوبھی کھانی چڑیل دی کہانی

نادر علی
January 16th, 2009
5 / 5 (3 Votes)

گوبھی کھانی چڑیل دی کہانی

(مارگیٹ گرین دی کہانی دا ترجمہ )

بھکھی پنڈ دا سبھ نالوں ماڑا گھر بابے نورے دا آہیا۔ لوکے نال نیائیاں وچ اوہدے تھوڑے جیہے مرلے آہے جتھے سبزیاں لا اوس لوکے وچ ویچ چھوڑنیاں تے ماڑ جیہا گزارا نورے تے مائی بھاگ بھری دا ہو جانا۔ آپنیاں کیاریاں دا ساگ کھا کھا کے اوہناں اَگ تے پینا پر بھکھے نیں سن مردے !
نورے دے ٹک لاگے قبرستان سی تے قبرستان ہوندیاں ہوئیاں سے بلائیں ۔ گدڑاں بجواں رات حال پہریا پانی جمعرات دی جمعرات لوکاں دیوے بال کے جانا تے اپنے آپ ڈھول پئے وجنے ! بھاگ بھری آپ کئیں واری چڑیلاں پُٹھیاں پیراں والیاں نچدیاں ویکھیاں۔ نورے نہ مننا اوس ہسنا تے آکھنا کڑیاں ہُن فیشنی جتیاں پاندیاں نہیں جیہناں وچ پیر پٹھے لگدے نیں پرہسن نال گل ٹلدی تے نہیں نا۔ اکدن کالی چڑیل پچھل پیری ساہمنے آ کھلوتی ۔ "نوریا پترا میرے دیا ! پوتریا پھیلے دیا ! پڑپوتریا تھانے دیا ! میں چونہاں نسلاں دی گوانڈھن آں۔ نہ کدے میں تنگ کیتا اے تے نہ کدے دھروئی حضرت سلیمان دی کسے الا کے مینوں تراہیا اے۔ بندہ ہووے بھاویں چڑیل چنگا گوانڈی سبھ نوں لوڑیدا اے !"
نورے دی تے تریلی چھُٹ گئی ڈر نال۔ "ڈر نہ نوریاتوں تے میرے ہتھیں پلیا ایں۔ نکیاں ہوندیاں کئی واری میں تیری پینگھ جھلائی جیہڑی تیرے پیو نے میرے ککر تے پائی ! بس مینوں اک گوبھی داپھُل دے دے ۔ میرے گھر اج پکاکُجھ نہیں۔ راتی لہور شہانے دی سنگت گئی ساں۔ آوندیاں ترکاری بھل آئی ۔ "
نورے وڈا چونواں گوبھی دا پھل پٹ کے اوہدے ہتھ پھڑایا تے اوہ "توں آدم ذات میں جن ذات ۔ ساڈی کاہدی گل بات !"کہہ کے غیب ہو گئی۔
گوبھی دے پھل مکن والے سن۔ اگلا پُور اجے اصلوں نکا سی تے مٹراں تے اجے پھُل آہے۔نورے سوچیا، 'کیہ کھاں رہندے سیالے ! اگلی گوبھی رلے تے بچناں !"اک وڈا گوبھی دا پھُل آہیا اوس سوچیا، 'بھاگ بھری ایہنوں سُکا لئے تے تیلیاں کولوں اُدھارا تیل لے کے لابھے دی ہٹیوں مصالحہ منگ لیاوے تے اچار نال رہندیاں سردیاں نکل جان دیاں۔
پر اج فیر چڑیل نے آن سوال پایا۔ اوسے اکلے گوبھی دے پھل دا، "بھلیئے لوکے اکو پھل اے تیری رات دی ہانڈی ہوسی میرا مانہہ دا مہینہ ایہدے اچار نال لنگھ جائے دا۔ اج نہ لے کے جا۔"
چڑیل مُڑ تے گئی پر آہی۔ ناراض۔ راتی آ کے اوہنے انج اُجاڑ کیتا جوں سیہاں دی فوج لتھی ہووے۔ گوبھی دی پنیری پٹ چھوڑی تے دب کے مٹر ونجائے ........وڈاگوبھی دا پھُل نورا لے گیا آہیا نکے بچدا کُجھ نہ !
نورا رُنا وڈے ویلے ایہہ حال ویکھ کے ۔ "سیہ دا کم اے ! سیہ دا کم اے !"اوس دل وچ سوچیا ۔ دو راتاں اوس کُڑکی لائی سیہ ہووے تے نظریں آوے ۔ اک دن سرگھی اجے ہنیرا سی تے اوس کالی پچھل پیری نوں پیلی وچ سیہ بن کے نچدیاں ویکھیا۔ جال وچدی اوہ انج لنگھ گئی جوں
جال آہیاای کوئی نہ ۔ کُتا مگر بھجاتے مڑ ڈردا کمبدا ٹوںٹوں کردا پوچھل دب کے پنڈ ول نٹھا۔ سیہ ککر دے مڈھ وڑیا تے نورے نوں نے ایہہ گل سمجھ آ گئی پئی ایہہ سی پئی چڑیل جُون بدل کے کُجھ بھی بن سکدی اے۔ پر جد تائیں السی دے تیل وچ کوار گندل بھیوں کے نہ کھائے اوہ مڑ کے چڑیل نہیں بن سکدی !
چڑیل وڈے ویلے پرتی تے تڑپی۔ نہ تیل نہ کوار گندل تے اوہ سیہ دی جون وچ پھس گئی۔ نورے آ چادر سٹی اوہدے اُتے۔ اوہ تھر تھر کنبے، معافیاں منگے "توں آدم ذات میں بد ذات پر اینویں نکی جیہی بات ! مینوں دے گیوں مات ! ماریں نہ میرے دیا
پُترا ۔ "نورے کہیا،
"چھڈ دیاں تے بلی کھائے
گھر رکھاں تے ویڑھا ونجائے
ایہنوں تے کوئی کوہ کے کھائے !"
چڑیل بڑی معافی منگی۔ نورے آکھیا، " نشانی دے پئی ہن بندہ بن کے رہویں گی توں۔ "چڑیل نے ہتھ جوڑے۔ شاہ شنو تے دی قبر تے تن واری نک رگڑیا۔ لہندے مُونہہ کر کے سجدہ کیتا۔ نورے تیلیاں دے گھروں تیل لیاندا۔ نالی توں کورار گندل۔ چڑیل جُون بدل کے نورے دی بھین بن گئی ۔ اوہدے ہتھ گانی سلیمانی بدھی۔ اوہ دن تے ایہہ دن اوس نورے نوں کدے تنگ نہیں کیتا ۔ موسم ہوئے تے نورے مرضی نال گوبھی دا پھُل دے چھوڑنا۔ چڑیل نے بھی لہوروں آوندیاں نکڑ چھکڑ بھاگ بھری لئی لے آؤنا ۔
چنگا گوانڈھی انج چنگا جوں ماں پیو جایا
جس گوانڈھی نال برا کیتا اوس بُرا کمایا !
کہانی گئی مُک تے کلّا گیا ٹھک !


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels