Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> انکار

انکار

نادر علی
January 16th, 2009

انکار

(فرانز کافکا دی کہانی دا ترجمہ)

ساڈا ایہہ قصبہ راج دِیاں بُتیاں سیں بہوں دُو اے۔ کِدھرے نیڑے تریڑے وی نہیں۔ خبرے اساڈے قصبے دے کِسے وی بندے راج دی حد نہیں ڈِٹھی۔ اُجار پہاڑِیاں تے کئیں وسدِیاں جُوہاں وِچوں لنگھ کے جانا پوندا اے اوس راہ دا سوچ کے وی بندہ تھک جاوے تے اوس توں اگے دا سوچنا کِسے دے وس وی نہ ہوسی تے راہ وِچ وڈے وڈے شہر ہن، اساڈے قصبے توں بہوں وڈے۔ اساڈے جیہے دس قصبے ڈاہوو تے دس اُتے دھرو تد وی ایڈ ے ایڈے شور شرابے والے اِک شہر دے برابر نہ ہوسن۔ جے جاندیاں راہ وِچ بندہ گواچ نہ جائے تاں شہر دے اندر گواچ جائے۔ پر راج دی حد کِنی دُراڈی اے، اوہ حساب ای ہور اے۔ اکھے تِن سو ورھے عُمر والا بندہ دو سو ورھیاں والے نالوں وڈا اے۔ انہونی گل ای ہوئی نا! پر حدوں ودھ شہر لہور، لہور صُوبے دا دارالخلافہ اے! اوتھے دی کیہ سیاست اے ہما تڑ اینویں قیافے ای لا سکدے نیں دُوجے تِچے ورھے کوئی خبر آوی جائے تے۔ پر ایہہ اساڈے عام لوکاں دا حال اے جیہڑے مُغل راج دے بندے ہن اوہناں نوں خبراں مِلدِیاں رہندِیاں نیں۔ مہینے مہینے د
یخبر ہوندی اے۔ ایتکی وسا کھے کیہ ہویا۔ پِچھلی عید دربارے کِنج منائی گئی۔ سردِیاں وِچ باتشاہ سلامت کِتھے شکار تے گئے۔
بندہ حیران ہوندا اے پئی راج دا ہر حُکم پُہنچ وی جاندا اے، منیا وی جاندا اے۔ سینکڑے ورھے ہو گئے ہن جد کِسے بندے آپنی مرضی کیتی ہووے۔ سبھ حُکم دے بندے ہن۔ باتشاہیاں بدلیاں وی ہن۔ ساہی خاندان برباد وی ہوئے۔ لہور لُٹیا اُجڑیا، مُر بنیا بھی، پر ایس نِکے جیہے قصبے دے لوکاں نوں کوئی فرق نہیں پیا۔ سبھ منصب دارِیاں قائم ہن، چودھراں پکیاں ہن۔ سرکار دے کارندے ہرکارے وی نیں بدلے۔ اُتوں لوک لہوروں ہی مُقرر ہوندے ہن پر ہیٹھلے اساڈے وِچو ہوندے ہن تے سبھ ول خوش رہندے ہن، ایس بندوبست نال۔
اساڈا سبھ نالوں وڈا افسر تے مُقدم ہے، جیہڑا ماملہ کٹھا کردا اے۔ آپنے آپ نوں مِیر وی آہدا اے پر وِچلِیاں اللہ جانے۔ اساڈے بھانے تے دروغے سپہ سالار ہی بڑا کُجھ ہوء تے مِیرے صاحب! جد میں جمیاں تد وی اوہ مِیر آہیا پہلوں اوس بڑی چھیتی چھیتی پیادے توں مِیر تائیں ترقی کیتی پر مُڑ مِیر صاب ای رہیا ساری حیاتی۔ اساڈے قصبے واطے ایہہ بڑا وڈا رُتبہ اے! مینوں اِنجے یاد اے دوہاں چوّہاں بندیاں آپ دا حُقہ چایا ہونا۔ ویڑھے وِچ وردی والے پیادے نیزیاں تلواراں والے۔ منڈی دے لاگے آپدی حویلی اے۔ حویلی کیہ اے محل اے۔ پٹ دے جامے پا کے کھیڈ دے آپدے دو ہترے پوترے بھوندے ہن۔ اوہناں نوں باہر جا کے ہما تراں وِچ رلن دی اجازت نہیں۔ اوہ کوٹھے توں تے باریاں توں باہر جھاتیاں پاوندے ہن۔ ہیٹھ باہر لڑدیاں بالاں نوں بلا شیری کردے تے گاہلین وی کڈھذے ہن۔
مِیر صاحب دا ہر شئے تے حُکم چلدا اے۔ خبرے ایہہ شاہی قنون نہ ہووے۔ اوہناں دا کم نِرا ماملہ لین ای ہووے پر ہُن تے ہر محکمے تے اوہ ای حُکم چلاوندے نیں۔ باتشاہی نوں تے آپ دی لوڑ ہوئی پر لوکاں نوں تے نہیں۔ پر اِنج لگدا اے جُوں لوکائی نے آپ آپنے آپ نوں اوہناں دے حوالے کر دِتا اے پئی سبھ کُجھ تے کھوہ لیندے۔ او۔ مِیر صاحب ظالم بندے نیں نہ اوہناں ایہہ اختیار کھوہیا اے۔ لوکاں ای ایہہ رِیت بنائی اے پئی ہر کم وِچ اوہ پردھان ہوسن!
تے مُڑ اساں نال رہ کے وی اوہ اساتھوں وکھرے ہن جد کوئی فریادی حاجت مند حاضر ہووندے نیں تے آپ اِک کندھ ہار کھلو جاندے نیں۔ اوہناں دے پِچھے اِک چُپ دا کھپّا اے۔ ریگستان ہار، کُجھ واجے آوندے ہن پر خبرے اوہ سُنن تکن والیاں دا وہم ہووے۔ آپ ای اساڈی سوچ سمجھ دی حد ہن۔ ایہہ دربار تکن والا ہوندا اے۔ جد میں نِکا آہیا تے کُجھ فریادی مدد واسطے حاضر ہوئے۔ اوہناں دا محلّہ اگ وِچ سر گیا سی، ہر شئے گوا بیٹھے آہے میرا پیو جیہڑا لوہار اے تے لوک اوہدی عِزت کردے نیں، ایہناں لوکاں نال گیا تے مینوں وی نال لے گیا۔ خلقت وِچ فریادِیاں تے تماش بِیناں دا فرق وی سہی نہیں ہوندا۔ لوک ہر پاسیوں ڈُھکے لگے آوندے آہے، جیہناں نوں بپو ہے تھانیں راہ نہ لبھے منڈی والے پاسیوں پَوڑِیاں راہ چڑھ آوندے نیں۔ مِیر صاب دے دوالے گول دارے وِچ سنتری کھلہے آہے۔ راکھی لئی تے اِک وی کافی ہوندی تے اوس نوں وردی پان دی لوڑ وی نہ ہوندی۔ سپاہی کیہڑے مُلکھوں آئے سن؟ سبھ اِکو جیہے لگدے سن وردی بغیر وی اوہ سپاہی ای لگدے۔ سبھ دے دند اُچیرے تے وڈے آہے تے سبھ اکھیاں بڑیاں جھمکدے آہے۔ بال اوہناں تھوں ڈردے دی آہے تے اوہناں نوں ویکھن دا شوق وی آہیا نیں تے اوہناں توں ڈرن کئیاں گلاں پاروں سی۔ اِک اوہناں دی بولی اوپری آہی۔ اوہ ہر بندے نوں انج ویکھدے آہے جپوں ہر سودے، ہر شئے دی اوہناں نوں سمجھ سی۔ لوکاں گلاں کردیاں رُک جانا لوکاں چُپ کر جانا۔ اِنجے ہُن دربار وِچ سی۔ بڑا رُعب آہیا دربار وِچ میر صاحب دا۔ اوہناں دے ہتھ وِچ دو ڈنڈے آہے۔ اِک ایس چیز دا نشان پئی اوہ قنون نوں تھمی کھلہے ہن، دُوجا ایس گل دا پئی قنون اوہناں نوں تھمی کھلہار اے! ایہہ اِک پُرانی رسم اے۔ فریادی اگے ہویا پر اوہدے مُونہوں گل نہ نِکلی۔ اِک دو ہور لوکاں جتن کیتا پر گل کرن دا ڈھنگ اوہناں نوں نہ آیا۔ اوہ پِچھا نہہ ہٹ گئے۔ واجا پیا کوئی پرھیا دا بندہ، جیہنوں گل کرن دا ڈھنگ آوندا ہووے بُلایا جائے۔ کُجھ لوکاں دے ناں دا بُلارا دِتا گیا۔ میر صاب اِک تھم ہار کھلہے رہے! مِیر صاب نوں ساہ دی تکلیف تے نہیں سی پر دھون توں اِنج لگے جُوں ڈڈُو ساہ لیندا اے۔ میں اِک کھپے وِچدی تکن لئی اگے ہویا پر سپاہی نے مینوں گوڈا مار کے پِچھانہہ کر چھڈیا۔ اخیر پہلا فریادی دوہاں بندیاں دا آسرہ لے کے اگیرے ہویا۔ جِنی دیر اوہ بولیا یا اوس بولن دا جتن کیتا، اوہ مُسکاندا رہیا اِنج نہیں جُوں خوش ہو کے مُسکائی دا اے۔ اِئج جُوں خُشامدی بندے دے چہرے تے مُسکان جمی ہوندی اے! پر مِیر صاب تے کوئیاثر سہی نہیں سی ہوندا۔ عرض ایہہ آہی پئی اِک سال دا ماملہ ماف ہووے۔ مُر اِک چُپ جیہی ہو گئی۔ لوکیں ڈردے اِک اِک قدم پِچھانہہ ہو گئے۔ پَوڑِیاں والے دو دو پَوڑِیاں تھلے ڈھل گئے۔ پھیر اِک درباری اڈِّیاں چا کے مِیر صاب دے کن وِچ کُجھ کہیا۔ مِیر صاب تاڑی وجائی، "نامنظور١ عدالت برخاست!"لوکیں کِھنڈ گئے۔ مِیر صاب مُڑ بندیاں ہار سہی ہوئے۔ ڈنڈے اوہناں سٹ چھوڑے تے حُقہ مُونہہ وِچ لے لیا۔ وِتھ وِچوں میں ایہہ سبھ کُجھ ویکھیا۔ اوہ کُرسی تے بہہ گئے تے خلقت دی جُوں تسلی ہو گئی۔
دی کدائیں کوئی نِکی موٹی عرض منّی وی جاندی اے پر ایہہ سرکاراں دے بھیت ہِن۔ ویکھن نوں تے مِیر صاب دِیاں اکھاں ہِن، پر اوہ راج دِیاں اکھاں ہِن۔ ایہہ گل لوکاں دی سمجھوں باہر اے۔
پر عام طور تے نانہہ ای ہوندی اے، پر ایس انکار بِنا وی لوکاں دا جیون اوکھا اے۔ ایہہ کوئی سرکاری رسم نہیں۔ لوکاں نوں ہر واریہِکھی وی ہوندی اے اِنکار نال لوک خوش تے نہ ہوسن پر ایہدے نال اوہناں دی ہِکھی بدّھی وی رہندی اے۔ سبھ لوک راضی سہی ہوندے نیں سوائے کُجھ جوان لوکاں دے، جیہڑے ستاراں تے وِیہاں ورھیاں دے وِچکار ہن، پر ایہناں نوں ماملیاں دی سمجھ تے نہ ہوسی تے انقلاب دی تے اُکّا سمجھ نہ ہوسی!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels