Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> چٹّی ہٹّی تے وٹّی

چٹّی ہٹّی تے وٹّی

نادر علی
January 16th, 2009

چٹّی ہٹّی تے وٹّی


آہدے ہن پئی اِک ورھا چتی، اِک ورھا ہٹی تے مُڑ وٹی ہوندی اے۔ میری حیاتی وِچ باراں ورھے چٹی باراں ورھے ہٹی تے فیر کھٹی ہوئی۔
ہٹی ای میری حیاتی دی کہانی بن گئی اے ایہہ تِن کُڑیاں دی وی کہانی اے۔ مینُوں تے ایہو سمجھ آوندی اے پئی حیاتی دی کہانی ہے ای عورت تے مرد دی کہانی۔ ہُن تے لہور ہندو ہویا کوئی نہ۔ میری ہوش وِچ ادھا شہر لہور ہندو آہے۔ جے سارے لہور نہیں تے کھاندے پیندے لہور تے ایہو حساب سی۔ رہندا شہر تے ہویا کمی کاجا۔ ہندو آہندے آہے لکشمی دیوی شِو دی تینوِیں دولت لیاوندی آہی۔ عورتاں کاروبار تے نہیں کردیاں پر سیانی عورت نال ای گھر وسدے نیں۔ میں تے سمجھناں عورت چلاندی اے ایس دُنیا نُوں بھاویں کوئی پہلوان ہووے تے بھاویں ہٹوانیا۔ بھاویں ٹانگہ واہے تے بھاویں دفتر جائے۔
میرا شہر تے قصور آہیا۔ پنجتالی وِچ پہلی واری لہور آیا منڈوا ویکھن۔ میٹنی دا ٹغٹ نہ لبھا۔ شامی شو ویکھیا تے چرِکا مُکا۔ ماسی جیواں دے گھر رات رہیا۔ جیواں دُوروں پاروں میری ماں دی کُجھ لگدی آہی۔ پر سبھ قصور آلیاں ہار اسی وی اوہنوں ماسی بنا لیا۔ قصوریاں دا لہور کوئی چاچا ماسی سر پر ہوندا اے۔
ماسی جیواں بہشتی آہی دِل دی کُھلی۔ سُو ہے بزار اوہدے کھسم دی ہٹی سی تے ہٹی اُتے گھر۔ نالدی حویلی ہندو ساہوکار دی آہی ہٹی اُتے دو منزلاں ہور۔ ہٹی پِچھے ڈیوڑھی۔ چوتی منزل ممنی۔ پر سوائے رام دے قلعے آون جان نہیں سی ماسی دا۔ لورھی دے چیورے دے پیڑے آجانے۔ ماسی جیواں سُکا ٹورنا عیدی شبراتی۔ پکی شے اسی لے لینی ہندُو نہیں سن لیندے۔ ماسی جیواں دی بھابو بسنتی نال چنگی ورتن رہی۔ میں پوند ای ماسی نُوں پُٹو پا لیا۔ گلاں سُنانیاں ون ون دِیاں۔ بھابو بسنتی نے وی کوٹھے توں واجا لانا، "جیواں بھانجا آیا ای قصوروں؟"اوہنوں وی چا چڑھ جانا۔ بھلے ویلے آہے!
فیر قیامت آ گئی سن سنتالی۔ رولا تے قصور وی آہی پر لہور تے قسمت نال بچے جیہڑے ہندُو کیمپاں وِچ نس گئے یاں پہلوں لہور چھڈ کے امر سر دِلی ٹُر گئے رشتے داراں کول۔ لوٹی پئی جے رہے نام اللہ دا۔ دس ورھے اسی کہانیاں سُنیاں فلانے دے گھروں دبی دیگ نِکلی اے۔ فلانا ہرشے چھڈ کے گیا تے اُتوں لُٹن آلے اپڑ گئے یاں کوئی سرکاری افسر مہاجر بن کے آگیا۔ ا
صلی پناہ گیر تے شوہدے چر کے اپڑے۔ مہانا چِٹا تے اوہدا پُتر شیرا دوویں پہلوان کر کے تے سُوہے بزار دے لاگے کرکے ہر شے وِچ اگے سن جیہڑے لُٹے گئے اوہ وی مہانے دے ناں تے جیہڑے بچ گئے اوہ وی مہانے دے ناں۔ ٹھیکداری وِچ مہانے پہلوان دا اوہ ناں نہ ہویا۔ کدے دِل لا کے پہلوانی کردا تے گامے پہلوان جیڈا ناں ہوندا۔ گورا چِٹا تے وڈا جوان سی شیرا وی پہلوان سی پر پہلوانی اصل دی مُک گئی سن سنتالی دوالے۔ بدمعاشی رہ گئی!
میری کہانی نِمانی رل گئی چَیاں نال سوائے رام دی ہٹی پاروں۔ سوائے رام دی حویلی لِکھان لئی مہانے چِٹے نے۔ سوائے رام دا خیال سی اوس مُڑ آونا اے آپنے شہر بزار تے کاروبار تے۔
سن سنتالی دا لِکھیا مندا تے کوئی نہیں سی۔ پر مہانے دا تھانے تحصیلے آون جان سی۔ انتقال وی کروا لیا اوس تے کئی ورھے سے مہاجراں تے سے محلے داراں دعوے کیتے پر مہانا تے کچہری دا کیرا سی۔ حویلی ہُن کشمیریاں دی حویلی اکھواندی اے۔ تے اِنج میری کہانی نال کشمیریاں دی کہانی جُڑ گئی۔
سن اٹھتالی میں دسویں وچوں تیجی وار فیل ہو گیا۔ پڑھن لِکھن وِچ دل نہیں سی لگدا۔ ماسی جیواں کہیا لہور ٹورو مُنڈا پڑھ جائے گا۔ میں چھ فٹ دا جوان عمر توں وڈا لگدا ساں۔ پڑھنا کیہ سی دِل لالیا مہانے پہلوان دی لاڈلی دھی قمر بی بی نال۔ قمراں کوٹھے تے گُڈی لُتن ڈیہی سی۔ میں جھامبا لے کے ماسی وی چھت تے گیا۔ میں گڈی انڈول اڑائی تے اُتانہہ کر کے قمر بی بی نُوں پھڑا دِتی۔ "شُکر یہ بھائی نیف!""شکریہ کاہدا سوہنیاں دی سیوا ہر کِسے دا فرض اے"میں آلے دوالے ویکھ کے کہیا۔ "حنیف محمدا میں لالے نُوں بلاواں؟"قمراں جھوتھ موٹھ دی غصے ہوئی۔ "نہ بئی نہ! اسیں تیرے بھرا تے پیو کولوں بڑے ڈرنے آں تے تیرے کولوں وی، بی بی کوٹھے ٹپنی!"لوو جی اکھاں نال میں تھلے لاہیا تے ہُن اکھاں نے اکھاں نُوں گھڑی مُڑی کوٹھے تے بُلانا۔ ایہہ فِلم چلی تے چلدی ای رہی۔
ماسی جیواں نُوں کُھڑک گیا میرا چھت تے جانا۔ پڑدہ تے محلے وِچ رہندا نہیں پر پہلوان ہوراں کولوں میں اصلوں ڈرا ساں۔ ماسی جیواں جیڈا سیاست دان جمنا نہیں لہور شہر۔ اوس کہانی پائی پہلواناں دے گھر پئی مہانے دا اِکو پُتر اے اوہنوں باہواں دی لوڑ اے۔ حنیف ہوری ست بھرا نیں اِک نال فرق نہیں پئے گا۔ گھر جوائی رکھ لوو! منڈا ذات دا راجپوت اے ذات وی اُچی اے۔ جھٹ منگنی تے پٹ ویاہ تے میں گھر جوائی ہو گیا مہانے دا۔ ماں اِک واری کہیا، "دُوجے دے گھر کوئی تُھکے تاں وی کھڑکار ہوندا اے آپنے گھر کوئی اِٹ سُٹے تاں وی کھڑکار نہیں ہوندا!"
"بے بے اِٹ تے توں پئی سُٹنی ایں مہانے پہلوان دے گھر!"
پر مینُوں کوئی شے یاد نہیں اِک بی بی قمراں بہشتن یاد اے۔ تد بھی اوہا سی ہر پاسے۔ "عشق بولدا نڈھی دے تھاؤں تھائیں"جوں وارث شاہ آکھیا سی۔ منجے دا کھڑکار ضرور ہوندا سی، پر راتی قمراں بسترہ چُک کے بُھنجے لا لینا تے مُڑ چل سو چل۔ "پہلوان جی!"میں کنونی وِچ پیار نال کہنا۔ گھول کدے مُکدا ای نہیں سی۔ "لگدا اے راتی کِدھرے کُشتی ہوئی اے بڑا نہا دھو کے آیا ایں؟"اِک دِن ماسی جیواں لاڈ نال پُچھیا، "کُشتی تے چھ واری ہوئی اے نہاتا اِکو واری آں!" "جافِٹے مونہہ تیرے! کِسے چِڑے دی اولاد نہ ہووے تے!"پر موج میلہ چوکھے دِن نہ چلیا۔ مہانے پہلوان مینُوں دُوھ دہیں دی ہٹی پوا دِتی۔ پر ہٹی تے اِک تے بُہتی گا ہکی ٹبر دی سی سارا دِن لسّی تے چار سیر چپکے دُدّھ پیونے تے چار سیر پُتر نے پینے۔ اِک جگراتا کر کے ہٹی ول دھیان نہیں سی کرن ہوندا۔ روز چٹی تے لڑائی ہونی۔ میری تے چاچے مہانے دی۔ اِک دن ماسی جیواں کہیا، "کدے بُڈھی دی چُنڈ چھڈیں تے کاروبار چلے نا!" "ہٹی ای ہٹی اے! قمراں کہندی اے! میں ہس کے کہیا۔ "بڈھی کدے کوئی گل کہہ دے تے پلے نہیں بنھ لٹی دی !""اِک واری نہیں راتی کئیں واری کہندی اے!"میں ماسی جیواں نُوں کہیا، "وے دھنیا پیا سُو! چڑے دیا پُترا!"
ـ"جانے آپ دھنی! رب ایہہ کھیڈ آخر کھیڈن لئی بنائی اے!"
ـ"فِٹے مونہہ تیرے اَک نہیوں جاندا؟""ماسی سچی گل دساں ہر واری تازہ ہوجاناں نواں بندہ بنا سڑ دی اے مینُوں!"
"ایس شُدنی دا علاج ڈھونڈنا پئے گا۔"
علاج کیہ کرنا سی۔ آہندے نیں بیری بیراں نال بھری ہووے لالچ کریئے تے بلی کھمب چھوا جاندی اے۔ آخر اِک دِن اوہ بلی آ گئی پُونے ستاریوں۔ سارے محلے وِچ تھرتھلی پے گئی۔ سن اُننجا پنجاہ تائیں ٹاویں ٹاویں مہاجر آ جانے۔ اکثر نُوں کِسے مہانے دی حویلی دے لالچ لے آونا خواجہ کمال الدین کالا مرہٹہ، بڑا گلادھڑ تے بڈھی خورشید بیگم لہور دی کشمیرن اوس توں دو ہتھ اگے۔ بُڈھی جنے نُوں لہور لے آئی۔ پُتر تے پیو ہار کالا سی۔ ناں سی رستم پر آہیا کانگڑی پہلوان۔ پر کُڑی فریدہ بی بی چِٹی نچھور اکھاں بِلیاں تے سوہنی ایڈی جِنا کوئی جُھوٹھ بولے۔ "گورا رنگ تے شربتی اکھیاں! نی میں گُھنڈ وِچ ڈک ڈک رکھیاں!"اِکدن نادرے گجر نے ہولی ہولی گاویاں ایہہ لہور اے گجرات نہیں تے شریفاں دا محلّہ اے!"میں غصے نال کہیا۔
"حنیف پہلوان اپنا خیال کریں! ایتھے اِک جوگی نواں آیا ای!"نادرے ہس کے کہیا!
فریدہ اِکدن میری ہٹی دہیں لین آئی۔ مینُوں پیر پے گئے۔ "ڈیڑھ پاء دہی!""پاء تے سیر دا حساب ہے اے بی بی ڈیڑھ پاؤ کیسے دوں!"میں دی اُردُو بولن لگ پیا۔ "اِک واری پاؤ اِک واری ادھا"اوس ہس کے کہیا تے جوں سارا جہان کِھل گیا۔ ویہلے ویلے رب نے بنایا ہوسی اوس نوں۔ ہٹی تے دو چار واری آئی تے جوں ہٹی نوں بھاگ لگ گئے میں بھانڈے دھو لشکا ےک لانے۔ سارا دِن ہٹی تے بہنا پئی کدے تے لنگھے دی! پر اچرج گل ایہہ سی پئی ہتی چلن ڈیہہ پئی۔ اگے وِیہہ سیر دُدّھ اکلے نادرے گجر کولوں لیندا ساں ہُن من پکا روز آن لگ پیا تے سارا وِک جانا۔ پیسے دا رنگ کون نہیں سنجاندا سوہرے گھر ٹوہر بن گئی۔
پر ایہہ بھیت کِسے نُوں پتہ نہ لگا نہ ماسی جیواں نُوں کُھڑکی نہ نادرے گجر کدے گل کیتی۔ میں رستم نال وی یاری لا لئی عجیب مادری جیہا سی۔ اوس چُھری رکھ کے پھل تے زور دا ہتھ مارنا۔ ہولی ہولی مینُوں سمجھ آئی پئی دھار تے پھریاں زخم لگدا اے کھلوا کے جما کے ہتھ مارو تے کُجھ نہیں ہوندا۔ فیر اِک دن اوس سُوئیِاں دا پتہ منگایا۔ دوہاں کناں دِیاں تُرِیاں وِچدی اوس اِک اِک سُوئی لنگھائی۔ ویکھن والا ڈر جائے پر ایہہ وی مینُوں سمجھ آگیا۔ میں سُوئی کن دی تُری وِچدی وِنھ لئی!
پر بلی کولوں کوئی بھید نہیں سی چُھپ سکدا۔ "رستم بڑی یاری گانٹھ رہے ہو۔ کیا جال بُن رہے ہو پہلوان؟""جال وِچ تے میں آپ پھس گیاں بی بی!"میں پہلی واری حال دِل دا دسیا۔ "کُجھ بال بچے دا کاروبار دا خیال کرو۔ جال توں دو ای رہوو۔ سُںدرتا کے سبھی شِکاری، کوئی نہیں ہے پُجاری!"بلی جِنی سوہنی سی اونی ہی سیانی وی آہی۔ "پر جنا زور لاناں میں تے ہور پھسدا جاناں!""فریدہ بی بی اک دم جوں گل دا بھت ڈھو دِتا۔ ہسدی ہسدی پکی ڈاڈھی جیہی کچیچی وت لئی سُو۔ وہیں آلے بھانڈے تے ڈھکن چاڑھیا، سر تے بھوچھن سانبھیا تے مُڑ دور کے ٹُر گئی۔ اوہ ملکاں سی ایس شہر دی۔ شہر محلے آلے بھی اوہدی باتشاہی جوں مندے آہے۔
ایدھر اِک مارا جیہا درشن دا بھت کُھلیا تے میر بُڈھی نے دِل دے سبھ بُوہے بند کر چھڈے۔ خبرے بندے دے دِل وِچ اِکو سواری دی تھاں ہوندی اے۔ میں تے نوکر ای رہیا قمراں دا بھی تے بلی دا وی۔ باراں ورھیاں دی روز پنڈے دی پنڈے نال گل ہووے تے دل کوئی وکھرا تے نہیں نا ہوندا۔ مینوں انج نہ کول سائے تے رات سُفنے وِچ وی قمراں ای مِلدی سی۔ بلی نال کوئی جاگدی کھیڈ ای آہی۔ ہُن ہولی ہولی قمراں بچیاں دا بہانہ کرنا۔ "منڈے نُوں دُدّھ پیانا اے اوس قومے نوں کُچھڑ چا لینا۔ "پہلاں بھی تے دوہاں نُوں دُدّھ پیایا ای۔ میری دُدھ دی ہٹی کاہنوں بند پئی کرنی ایں!""تہادی ہٹی تے ہُن واہوا چل پئی اے!"اوس ایہہ وی الاہما دینا۔ میرے دِل دا چور وی مینُوں دھنیے ہار ای لگا۔
اگلے باراں ورھے انجیں لنگھے۔ بلی دا جیرے نال وڈا ویاہ ہویا۔ کُجھ دِن جیرے دی اڈی نہ لگے پر چھیتی ای لڑائی شروع ہو گئی۔"سوہنی کُڑی دا ویاہ نہیں ہونا چاہیدا۔ جنے نُوں بھی وختا تے عاشقاں نُوں بھی!"نادرے گجر دا خیال سی۔ "کِسے دے دُکھ تے خوش نہیں ہونا چاہیدا!"میں کہیا۔ "پنے دُکھ دی گل پیا کرنا ایں"نادرے ٹوہیا۔ "مینُوں تے ہٹی توں ویہل نہیں۔ بال بچے دی ہوش نہیں!"میں بلی دا بھیت چُھپا کے رکھیا دِل وِچ۔
پر اودھروں بلی دے بھاگ ماڑے سن تے میری بُڈھی وی ماندی رہن لگ پئی۔ اِک عجیب جیہا وہم مینُو ہونا۔
جے مینُوں راتی نیندر نہ پوے تے ہمیشہ پتہ لگنا پئی اوس دِن بلی بھی ول نہیں سی۔ قمراں نال وی ایہہ سانجھ رہی پر لولی ہولی گھٹ گئی تے اساڈے ویاہ دے ٹھیک چوّ یہہ ورھے بعد اوہ اکدن چلانا کر گئی۔ مینُوں تے بالاں نُوں مِہڑ چھڈ کے۔ جاندیاں جاندیاں قمر بی بی اِک عجب گل کر گئی۔ بڑی ماندی سی میں ہٹی نہیں سی کھولی۔ بلی سُرت لین آئی۔ اوہنے "فریدہ! فریدہ!
ــ"کہہ کے کول بُلایا "ایہہ نحیفے تے بالاں دا خیال کریں میرے پِچھوں! میری رُوح تینوں بڑیاں دُعاواں دے گی! پہلوں وی تیرے واسطے بڑیاں دُعاواں کیتیاں سن۔ سُنا جیرا ول ای!ـ؟ــــ""نہ کرو ایہہ گلاں تُسی ٹھیک ہو جانا اے!"ایہہ کہہ کے بلی دِیاں اکھاں وِچ اتھرُو آگئے۔ "یااللہ ! قمراں ایہہ گُجھا بھیت بھی جاندی سی؟"کِدھرے ایس بھیت دا روگ تے نہیں سی۔ مینپوں اوہدے ماندے نین پراناں تے بڑا پیار آیا۔ اوہدے ہتھ پیر جوں مندر دیاں پوڑیاں آہے جتھے میں باراں ورھے پوجا پاٹھ کیتی۔ موئی کر کے چنگی نہیں کہہ رہیا اوہ تے وفادار ای رہی۔ چور تے آخر میں ساں۔
جوں قمراں دی گل پوری کرن لئی جیرا وی مر گیا۔ بڑے عاشق بلی دے سن پر ہُن ماندی کر کے اوہ رنگ رُوپ نہیں سی۔ میرے واطے تے پہلے دِن والی بلی ای رہی۔ جے میری بُڈھی رِچھنی ہار پیر چٹ کے مینوں اندر پائی رکھیا تے اگلی جُون وِچ ہباراں ورھے فیر بلی دے پیر چٹدا رہیا۔ مِنت خوشامد بُہت کیتی۔ دُدّھ دہیں وی پاؤ ادھ پاء ودھ پانے۔ پر پہلواناں دے گھر تے میں آپ اوپرا ساں۔ "سوہرے گھر جوائی اوہ بھی کُتا!"جوں اکھان کردے نیں۔ "توں میرا دُوجا پُتر ایں۔ مینُوں چھڈ کے نہ جائیں!"سوہرے میرے کہنا۔ "قصور والا کِتھے جان جوگا ہوندا اے!"نادرے گُجر ہس کے کہنا۔ پر پرائی کُڑی میں ویاہ کے سوہرے گھر تے نہیں سی لیاونی۔ بلّی نال ویاہ کرن دا سوہریاں بھی کہیا پر میں نہ کیتا۔
تے اِک دن کُندی آگئی۔ جوں سو کے وِچ میگھلا۔ جوں ساون بھادریں ٹھنڈی وا! پر آہی نِری سر کس۔ پہلوں تے کدے دُدّھ ویچن والی بڈھی لہور شہر کدے نہیں آئی۔ اُنج و عجب کالا تہمد تے کالال جھگا۔ میلا چٹا پلہ جیہڑا کدے اوس سِر تے نہ رکھیا۔ لوک سر تے چا کے سیکل تے ریڑھے تے دُدّھ لیاوندے آہے ایہہ تیر مگر ٹوری لے آئی۔
"کِتھوں آئے او، بی بی ؟"میں پُچھیا۔ اوتھے جھاکا نہ اوپر ہان۔ "توں تھانیوں پڑتال کروانی اے۔ دُودھ لینا ای؟""میں چالیہہ سیر لیناں۔ وِیہاں دی ہور گنجائش ہو سکدی اے
ـ"میں کہیا۔ "ایہہ دُدّھ کھرا اے!""پا دیو"میں اِنج کہیا جوں پرانی جان پچھان ہووے۔ "دس سیر دی گڈوی اے!""اوس پہلا گڈوا پاندیاں کہیا۔ بانہواں سڈول گاگر چائی جوں ہتھ وِچ پکھی ہووے یا خالی گاگر۔ پر عجب گل ایہہ ایہہ پئی کڑاہ میرا ویہہ سال پُرانا سی۔ دس سیر دی گڈوی دا حساب نادرے دا وی آہیا۔ دس سیر اج پائے گِٹھ کُو اُچے۔ "ایہہ تے ودھ لگدا اے بی بی دساں سیراں توں"میں کہنوں رہ نہ سکیا۔ "ساری عمر گھاٹے دا سودا کرو تے پُورا بھی ودھیرا لگدا اے! میں شیرینی ونڈن نہیں آئی ویچ وت کے گزارہ کرنی ہاں۔ ایہہ پورا دس سیر اے۔"
میں اگلے دِن نادرے نوں کہیا۔ اوہ پُرانا بے ایمان "اِیمان "اِک دو تین، بابے بُڈھے دی مشین آٹا گھٹ تولدی گھگھی سچ بولدی!"اوس ہس کے ٹالن دی کیتی۔ پر اِک گل ہووے تے دساں شامی میرے سوہر دُدّھ پیتا تے کہن لگا، "ایہو جیہا دُدّھ دا سواد تے ساری حیاتی نہین چکھیا۔ ""اِک گگڑی جیہی آئی سی کہندی سی کھرا دُدّھ اے!"میں دسیا۔ "ایہہ دُدّھ تے نہیں امرت اے!"بابا شاعری کرن ڈیہہ پیا۔
اگلے دِن کُندی دے ویہہ سیر پکے ہو گئے۔ پین آلیاں بھی کہنا، "واہ پہلوان جی سواد آگیا اے اج دُدّھ دا۔ "کُندی ذات دی گُجری آہی کِسے پکھی واس نال ویاہ کیتا تے مُڑ مجھیں پال کے لہور آ ڈیرہ پایا۔ میں اوہدے دہیں دُدّھ تے اوہدے تے کٹھا عاشق ہو گیا۔ پر ایہہ سودا ہور سی۔ اِک دِن نظیر لا کے میں اوہدے کُھلے گلے ول ڈِٹھا۔ اوس میرے ول ویکھیا آپنے کُھلے گلے ول ڈِٹھا تے کہن لگی، "پہلوان کم ال دھیان کر۔ پینڈا کھوتا نہ کر۔ کدے تھن نہیوں ڈِٹھا؟"میں جوں مسلمان ہو گیا۔ "سچ آہدے نیں پردہ تے اکھ دا اے!"نادرے چھیڑ چھاڑ چُغلی نندیا سبھ ازمائی پر سووے سِدھیاں دے!میری ہٹی تے ہُن وسن لگ پیا۔ میں نکڑ چُکڑ ہٹی تے ہور بھی رکھ لیا تے اِک منڈا نوکر رکھ لیا۔
بس ایہہ جے کہانی چتی ہٹی تے کھتی دی تے تِن بیبیاں جیہناں سبھ سُچے سووے دِتے پر کندی تے گاہک نُوں سُچا کر چھڈیا۔ یا اللہ تیرے گھر کھرے دُدّھ تے سُچے سووے دا ایڈا اُچا مقام اے! پیار نِرا بھلیکھا نہیں گھاٹا نہیں کھٹی دا کاروبار اے!
اج باراں ورھے کُندی دے آوندیاں ہو چلے نیں میرِیاں کالیاں دھولیاںلو گئیاں نیں۔ پر اوہ پہلے دِن ہار انجیں فر دی آوندی اے نور سپاہی دا! میں چٹیوں کھٹی وِچ آگیا۔ تے دربار سوہنیاں دے جِتھے عشق دی نویوں نویں بہار اے!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels