Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> لکھاری دا ڈکا

لکھاری دا ڈکا

نادر علی
January 16th, 2009

لکھاری دا ڈکا


پچھلے کُجھ مہینے نہیں لکھیاتے میں ایہہ ای سمجھیا پئی (
writer's block) "رائٹرز بلاک ""لکھاری دا ڈکا"ہوسی۔ دوجی زبان دا ایہا پواڑا ہوندا اے۔ پنجابی لکھن والے پاکستان وچ ہین کیہڑے جیہناں نوں "رائٹرز بلاک"ہووے۔ لکھدا بندہ تاں اے جے کوئی پڑھن والا ہووے تے لکھن والے کول پڑھن والے نال کوئی گل کرن نوں ہووے۔ مڑ جم پل میں پنڈ دا ہاں۔ رہن سہن میرا شہر اے۔ میں آپ تے میرے سجن انگریزی پڑھدے نیں۔ ایس گھچولے وچ لکھن کیہ تے لِکھاری دا ڈکا تے لکھاری دا نغال کیہا! ڈکا لکھاری دا اے کہ پنجابی دا؟
میرا بھرا مویا تے شہروں نس کے پنڈ میت چک کے لے گیا۔ شہر دے ہسپتال اوہدا کجیا مونہہ ویکھ کے انج سہی ہویا پئی جوں میں مویا پیا ہاں تے کوئی جی روون والا نہیں! اجے اوس دیاں بچیاں نوں بھی خبر نہیں سی پئی پیو نوں دفتروں موئے نوں چا کے ہسپتال لے گئے نیں۔ سوچیا مر ویسن ایس شہر دے رلوے وچ موت دی چپ سن کے! پنڈ تے ہر جی نال روندا اے۔ چار جی گھر آ بہندے نیں۔ رو پٹ کے بندے گھرے والیاں دا دُکھ ونڈا لیندے نیں۔ شہر کیہ تے مہر کیہ!
پر اوہ ویہہ ورھے پرانی گل سی۔ ہن شہر دو جی مینوں جاندے ہن۔ دِھیاں پُتر شہر دیا ہے۔ اک کوٹھا پوا لیا۔ سوچیا ہن لہور ای آپنا مرن جیون اے۔ پر چھاؤنی جتھے میں رہناں اوتھے گوانڈھ محلے داری تے ہے کوئی نہیں۔ میں تے میرا وڈا بھرا پروفیسر صاحب کہن نوں تے چھاونی رہندے ساں پر چھاؤنی اسانوں جاندا کوئی نہیں۔ نہ میں جرنیل نہ اوہ سمگلر پئی دو جی گھر سلام کرن آ جان.......پر پروفیسر کہنا، "مینوں موئے نوں پنڈ نہ لے جائیں۔ بچے شہر رہندے نیں۔ قبرستان بھی گھر کولے ای ہے!"پروفیسر اوہا کیتی اوس بھی نِکے ہار جھٹ پٹ جان دی کیتی۔ بھابھی میری بھی لوکے توں ڈر دی سی تے اساڈے پنڈ دی غریبی توں تے اصلوں ترٹھی۔ اوس منت کیتی شہر ای کفن دفن دا کر لیئے۔ کالجوں لوہڑے کڑیاں ڈھیر جنازے تے آئے۔ پرنسپل صاحب تے ایجوکیشن سیکرٹری صاحب! مرن دے شگن نال کوئی مویا مڑ کے جی تے نہیں پیندا، پر گھرے والیاں دا بھرم رہ جاندا اے تے خبرے دکھ گھٹ ویندا اے! ایہا خیال میرا سی۔ مینوں جنازے تے آئے بندے ویکھ کے کُجھ حوصلہ جیہا ہویا۔ پروفیسر صاحب دے پُتر میرے بھتریئے کہیا "کوئی سو ڈیڑھ سو تے کار آہی قبرستان جاندیاں!"" ہلا مڑ عزت رہ گئی میری !"
پر میں تے رج کے رُنا بھی۔ گھرے دی صفائی آپنے تے گھرے والیاں دیاں کپڑیاں دا فکر رہیا۔ کوئی آیا گیا ایہہ نہ آ کھے پئی بھکھے ننگے ہاں۔ پر بھکھ ننگ چھپدا تے نہیں۔ پنڈوں بھی جس سنیا اوس آونا آہیا.......رات سنیہا چرکا جیہا اپڑیا ہوسی۔ وڈے ویلے پٹھا دتھا کر کے لوکیں بھجے پر جنازے تے پیشی ویلے میرا نکا بھرا ای اپڑیا اوس نوں تے ہوش نہیں سی بھرا دے مرن دا سن کے۔ اوس کل جیہڑے کپڑے پائے سن اوہناں وچ ای نسیا ہوسی۔ اج ڈانگ دے بغیر اوس کولوں ترن نہیں سی ہوندا۔ پنڈ ہوندا اوہدا گھر ہوندا میں رج کے بہہ کے روندا۔ لوک سارا نانکا داد کا کمیں کمین اِکو جیہا ہوندا۔ پر شہر مینوں فکر پراہنیاں دا آہیا۔ پرنسپل صاحب تے سیکرٹری صاحب دے فکر وچ گھرے والے بھی یاد نہ رہے! میں ساحباں لوکاں ایہہ بھی نہ دساں پئی ایہہ بھی اساڈا بھرا اے! جنازہ ایمبولینس تے چاڑھ کے قبرستان گئے۔ اک میل پراہنیاں گھروالیاں نوں توردا کون۔ اسی سڑ کے قبرستان ال ٹرے تے لوکے دا ننگ رلیا۔ ماسیاں پھپھیاں ہور نمانیاں! چاچے مامے نیڑے دے دُور دے کمی کاجے شہر گواچے گھر دا راہ پچھدے خبرے کنج چھاونی اپڑے۔ نہ مینوں نہ کسے گھرے والے نوں خیال آیا پئی کھلو کے اوہناں نوں موئے دا مُونہہ ای چا تکایئے۔ ایہہ شہر دے سفید پوش کیہ کہن گے ایہہ بھکھے ننگے تک کے! وین کریندِیاں چاچیاں پھپھیاں گھر گئیاں۔ اسیں قبرستان پدھارے!
ایہہ پچھلے ورھے سردیاں دی گل اے۔ اج بھادریں مکن سر اے۔ لکھیا کُجھ نہیں۔ کل سفنا ڈٹھا۔ میں لکھنا ہاں پر لکھن جوگا کورا کوئی کاغذ نیں لبھدا۔ پِنڈ رہندی اک بڈھی مائی مینوں کپڑا دتا۔ میں کپڑے تے لکھیا پر پڑھیا نہ جائے..... میں بالے دی لکڑ اُتے لکھیا جوں تختی لکھیدی اے۔ پرنسپل صاحب مسٹراں طرحاں پچھیا۔ "ایہہ توں کیہ لکھیا اے؟"
میں فرائیڈ تھوڑا جیہا پڑھیا سی۔ سوچیا لکڑی دے ٹوٹے بالے دے ٹوٹے "بلاک"اتے لکھن دا مطلب سفنے دی زبان وچ "رائٹرز بلاک "لکھاری دا ڈکا"اے کچھ تے سمجھ آئی پر ڈکا کُھلا کوئی نہ!
مڑ کے سردیاں وچ بھابھی کہیا پرسی تے میں پنڈ جانا ایں.......پئی اوہدا چاچا تے میرا پیوا مینوں سفنے وچ ملیا سی۔ اوہ راضی نہیں سی لگدا!
میں پنڈ آیا۔ پرانے گھر ستا۔ اوتھے ڈھارا اجے دو ڈنگراں والی ڈیوڈھی پُرانی ہے سی۔ اوتھے سٹھ ورھے پہلوں میں منجی تے کھلو کے بالے تے آپنا تے پروفیسر دا ناں لِکھیا سی۔ لکھن اوڑک لکھاری دی ہوندا اے اوہدا آپنا ناں اے۔ لکھتاں دا جوں آپنا گھر اے آپنا پنڈ گراں اے یاں وچھوڑا تھاواں دا تے سجناں دا جیہندے ناں اسی بُھلائی بیٹھے ہاں۔ ہوندتے اک سانجھ اے۔ نہ ہووے تے بدھی نہیں جاندی!
ہن آپنا لکھاری دا ڈکا سمجھ آیا۔ کپڑے تے لکھن میرا سفید پوشی دا جتن آہیا جس میری ہوند ونجائی! لکڑی دا بالا تے اوہا بالا سی جتھے نکیاں ہوندیاں ناں لکھیا سی۔ ڈر لکھاری دا سی "کیہ لکھیا ای!"ایس لئی اے پئی لکھت ساڈی سبھ وڈیاں لئی اے.......سانجھ دی لکھت سنگ دی لکھت وچ ڈر نہیں آوندا! "لکھاری دا ڈکا"تے اوہدے جیون تے ہوند دا ڈکا اے، بھرم دا ڈکا اے۔ خبرے مُک ونجے!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels