Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> بابا لہنا

بابا لہنا

نادر علی
January 16th, 2009

بابا لَہنا

"لاہنے جیہا کوئی ہور نہ ماں نے جمناں جے ! ہائے میں مر گئی ! ہائے ! ہائے "میری ماں نے وین کیتا۔ مینوں ایہہ گل خواب ہار یاد اے۔ ایس لئی نہیں پئی نکا ساں، میں تے آپ پنجاں بچیاں دا پیو ساں ، کوئی پینتی ورھے میری عمر سی۔ پر مینوں اوہ پاگل خانیوں گھر جنازے تے لے کے گئے سن۔ پاگل خانے وچ میں پاگلاں نالو ں وڈیا پاگل ساں۔ گلّ کسے دی مندا نہیں
ساں۔ بابے لہنے بھی ساری عمر مینوں ایہو پڑھایا ۔ رنگیلے نے فلم بنائی جس وچ گانا سی "وے سبھ توں سوہنیا ! ہائے وے من موہنیا ! ایہہ ریکارڈ ریڈیو تے وجنا تے میری بُڈھے تے میری ماں نے رونا۔ اوہ گھرے دے دو جی سن جیہناں نوں پتہ سی پئی میں پاگل آں ۔ بچے انجان سن تے بابار میرے ہار مندا نہیں سی۔ اوہ سمجھدا سی اوس مینوں ہتھیں بنایا سی۔ میں سچا ہی سمجھدا ساں پئی ایس گاون دا وچوں اشارہ میرے ول اے ! بابے جے مینوں ایہو دسیا ! تے سبھے توں سوہنے تے من موہنے نوں کوئی پاگل خانے لے جائے تے آکھے پئی توں ایہناں نمانیاں ہار کوجھا ایں تے وت کے بنسی ! اوہنا ویہہ واری مینوں پیر بنھ کے پیر اُتانہہ کر کے بجلی دے جھٹکے لائے۔ جھٹکے نال میں ادھ مویا ہوجانا تے اٹھ پہر مینوں اگاّ پچھّا بھُلا رہنا۔ عام پاگل دا دو چار واراں وچ جھٹکا ہو ویندا اے تے اوہ بندا بن ویہندا اے۔
ایہہ بندہ نہ بنن والی گل بھی مینوں بابے آپ پڑھائی۔ وڈاتھانیدار تھانے دا میرے مخالف دھڑے نال رلیا آہی۔ میں ایڈا ہٹھ چھٹ تے نہیں ساں پر اک دینہہ کُجھ وادھا ہو ہی گیا۔ جس جا تک نوں میں ماریا اوہ آہیا بھی اصلوں ماڑا ، پر آہیا وڈیاں دا چمچہ ۔ اوس دی قسمت ماڑی آہی لگ گئی کدھرے ڈاڈھی مردا مردا بچیا۔ جدوں مینوں تھانے لے گئے تے تد موئے دی خبر سی۔ "بندا مار سڑیا سو خانا !"تھانیدار بولیا۔ "نہیں مردا۔ گہنے کولوں بندہ مارن ہی نہیں ہوندا !"بابا آرام نال بولیا جُوں اولیا اللہ سی۔ "تھانیدار صاحب تُسیں کدی کوئی بندہ ماریا اے ؟
ـ" "لاحول ولا قوۃ ، خان کیہ گل پئے کردے او ؟ "تھانیدار چھتّا پیا۔ "ماردے تے تُسیں بھی بہتیرا ہو۔ روز دا کم جو ہویا۔ پر ایس واسطے نہیں مردے پئی تُسیں بچاواں مار دے ہو ۔ ایہہ سوہری دا گہنا بھی بچاواں ماردا اے۔ ایہنوں کوئی بددعا لگی اے۔ مارن جوگا نہیں ! میرے کولوں دس مروا لوو۔ جیہڑا مرضی جے لے آؤ جے مار کے پیش نہ کردیاں تے لہنا ناں نہیں ! "بابا پتہ نہیں مسکری پیا کردا سی کہ غصے وچ سی۔ تھانیدار نہ ہسیا۔ "لہنے خاں نیازی مینوں بہت رپورٹاں ملیاں نیں تیرے پُتر بارے۔ میںبھی بہوں سمجھایا اے، نرمی نال۔ ایہہ بندہ نہیں بندا" تھانیدار جُوں گل مکائی۔ "جے ایہہ بندہ نہ بنے تے شاہ دے جا کے دیگ چڑھاواں ! تھانیدار صاصحب مینوں رونا ایس گل دا اے پئی کدھرے بندہ نہ بن جائے ! ہے شوق بھی ایہنوں بندہ بنن دا ! کدھرے میں کوئی غلطی یتی ہوسی! "تھانیدار جُوں بھونتر گیا۔ "خان صاحب قتل دے مجرماں نال میں کدے لاڈ نہیں کیتا"۔ بابا بولیا"میرا دھیان کدھرے ہور سی۔ ایہہ مُنڈے مینوں کن وچ دسیا اے پئی تہاڈے بندے نوں ہوش آ گئی اے !"تھانیدار کُجھ پچی بھی ہویا۔ خبر بھی ماڑی آہی ۔ قتل دے لاگ ہور ہوئے ، ہاتھا پائی دے ہور ! میں شکر خدا دا کیتا ۔ ضمانت دی مینوں چنتا نہیں سی ۔ آخر میں بھی پُلس دا حوالدار ساں۔ اوہ بھی ڈائریکٹ حوالدار"فلم "ڈائریکٹ حوالدار"سُن کے تے ویکھ کے میرے بچے بہوں ہسدے ہن۔ پر ہُن مینوں ایہہ وہم تے نہیں پئی عرفان کھوسٹ میرے بارے بنائی اے۔ اگلے دینہہ عرفان کھوسٹ بہوں جپھا مار کے ملیا تے مینوں ہاسا آیا۔ اوس شوہدے نوں پتہ بھی نہیں پئی ڈائریکٹ حوالدار لگا ساں۔ اوس تے ایس پی صاحب کر کے ہی جپھا ماریا !
پر جیہڑی گل تھانیدار تے رہندیاں لوکاں نون نہیں سی پتہ اوہ ایہہ آہی ، میرا پیو اصلوں ڈردا کسے کولوں آہیا کوئی نہ تے اوہدا دھپھا لگیاں ماڑا بدنہ مر بھی سکدا آہیا۔ میں جوانی نیڑے حیاتی وچ اکوچٹا کی کھادی تے بیہوش ہو گیا۔ اگوں اوس کدے نہیں سی ماریاں مُڑ توبہ کر لئی۔ پر بابا اُتوں کرخت آہیا وچوں ہوں خدا خوف سی۔ آہدا آہیا پئی خدا خوفی دا ایہہ ہی مطلب اے کہ بندہ کسے شئی توں نہ ڈرے۔ لوک اوس کولوں ڈردا آہیا۔ تھرڈ کلاس وچ سفر کر دیاں تے سیمے کلّر دی بھُکھ دا مویا غریب سمجھ کے کسے آکڑ کھلونا۔ وار اوہدا کسے جھلیا کدے نہ ! اک واری ساری حیاتی وچ بزار گجراں رل کے حملہ کیتا تے میں رلیا۔ "اوئے توں پچھانہہ ہٹ"۔ اوہ لڑ دیاں گجیا۔ اوس تن چار جنے سنے ڈانگاں نہتھیاں لمّے پا لئے۔ مینوں سمجھاون لگا۔
ـ"پُترا بدمعاش میں تینوں نہیں بنانا۔ رل کے تے بدمعاش پیندے نیں۔ بدمعاشی ، نوسر بازی ساری رلیاں ہویاں دی کھیڈ اے ، مینوں تیری مدد دی لوڑ کدے پوسی نہ چنگا بنیں ۔ انج نہ لوک آکھے پئی لہنے کوئی باندریاں رچھ پُتر پا لیا ہویا اے ۔ توں آپنا کم کریا کر ! اسی دوویں جے خیر ہوئی تے آپنا آپ سانبھ لاں کراں دے ! میں دعا ایہا منگی سی سے ایہا ہوسی !ـ"مُڑ دو چار دن بعد پتہ نہیں کیہ خیال آیا کہن لگا "توں جپھا چنگا پایا سی اوس گجر نوں ! "بس ساری حیاتی اکو واری ایہہ پُلس میڈل مینوں لبھا اوس کولوں یاں ویسے وی۔ لڑائی میں ہمیشہ ولا ہی جانی ۔کدے سر تے آن پوے تے خبرے کیہ ہوسی ! پڑدا ہولی ہولی میرا بی لہہ گیا اے۔
پاگل خانے تھانیداری لے کے آئی مینوں۔ تھانیداری دا نمبر آیاتے تھرتھلی پے گئی۔ کالے باغ دا ویلا آہیا۔ اوہدے سارے ایس ۔ پی،آئی، آئی ۔ جی آہے تے اسیں ضلع میانوالی دے پر اصلوں ماڑے جیہے نیازی ! نیازی جُوں اساڈے لوک اکھان کردے ہن دو قسماں دے ہوندے ہن۔حرامدے تے حلال دے۔ حلال داکدے سوکھا نہ ہوسی ! بھُکھیاں ہور کیہ اکھان بنانا آہیا ! وت ایہہ بھی سنیا پئی نیازیاں عقل تے رزق اکٹھا کدے نہیں لبھا جے رزق ہے تے عقل نہ ہوسی ! ایہ تے خبرے شیخ سعدی بھی آکھیا آہی۔ پرنیازی عقل آلیاں حلال دا بھی کدے نہیں جاتا ! میں بابے دی منت کیتی۔ نواب صاحب کولے پیش چاہووے۔ وڈیاں خاناں چا آکھے "پترا سنجاندا تے نواب بھی ہے مینوں نکیاں ہوندیاں داجانو ہے۔ مینوں ڈر ایہہ ہے پئی تیرا کم خراب نہ ہو ونجے اُلٹا۔ اوسدا بہوں نکا جیہا دل ہے۔ ڈر ویسی تے سڑ ویسی میریاں مچھاں دیکھ کے ! پئی ایہہ بھُکھا نیازی جیوندا کیوں ہے ؟ "میں لڑیا پئی نواب کولوں سارا مغربی پاکستان ڈردا اے۔ دہشت ہے اوسدی ! بابا ہسیا، "پُترا شیراں کدے شیر نہیں پالے ! شیر اوہ گدڑ ہے ایوب خان دا ! اوہ گورنمنٹ ہاؤس گدڑ دی بولی بولدا ہے تے لوکاں شیر دی بولی سہی ہوندی اے !"ایہہ بھی ہو سکدا اے چڑیا گھر دے نیڑے رہ کے نقل لا لیندا ہووے ! آہی درباری گدڑ پُترا ایوب دیاں گلاں دھمان سندی پُلس جو ہوئی ! مارے حوالدار گہنا تے ناں نواب دا ہی ہوسی ! بابا ہسے تے میں رون ہاکا ہوگیا۔ "بابا پرسوں فیصلہ ہو ویسی مُڑ روسو بہہ کے ۔ تھانیداری پچھے عمر ونجائی اوہ بھی ہتھ نہ آئی !"اوہ ہور ہسے ۔ اخیر جو ہونا آہیا ہو گیا۔ تھانیداری اوس واری میری کھنج گئی۔ اگلی واری آپے ہی آوی گئی۔ بابے چا بھی آہیا۔ کوئی نکی گل تے نہیں سی۔ پر ادھا پاگل میں پہلوں آہیا، ادھا تھانیداری کیتا۔ آہیا کوئی پینٹھ دوالے رُولا وڈھی نہ کھاون دا ؟ ماں میری بھی ایہا آکھے پُتر اصلوں بیوقوف اے۔ بڈھی میری دے ذمے بھی لگا۔ اوہ بھی بابے ہار کسے نوں سمجھدی کُجھ نہ آہی ۔ اللہ لوک بھی آہی تے ہن اوس بہشتن نوں رب بہشت ہی دیوے ۔ جیوندیاں اس بھی بہشت نہ ڈٹھا۔ لکھ سمجھایا بھلی لوک نوں لائق دھیاں پُتر اوسدے ہن۔ پر بھُکھ ،ادھار تے جگ دا ہاسا ہوندے کرڑے ہوئے۔ اگڑ پچھڑ اوہ تے بابا دوویں ٹُر گئے۔
ایہہ گل ساری بابے دے دفناندیاں تے مینوں یاد نہیں سی۔ خواب ہار مینوں مرن اوسدا یاد آوے اک خیال پئی گل ! سمجھ نہ آوے ۔ ٹہلدا رہیا چالی دن تے چالی راتاں ۔ اخیر ساریاں گلاں یاد آئیاں ۔ میں ول ہویا تے چنگا بھلا ساں۔ اوہ سوہنا تے ٹُر گیا اوس نہ کپتانی ڈٹھی ! پر جس کدے گورنری نہ ڈٹھی نہاس سہی ہوندی سی اوس کپتانی کس کھاتے ! جُوں بابر بادشاہ تے ہمایوں دی سُنی ایہہ اُنجے ہوئی ۔ پہلی واری پاگل خانے آیا۔ قلعہ گُجر سنگھ واپس مڑیا۔ رات میرے گھر سُتا۔ راتی میری بیویاں
کہیا، "ایہہ ہن تیرے حوالے ہے۔ ایہہ ٹھیک ہو ویسی !" وڈے ویلے مویا پیا سی۔ مردیاں اوس اُف بھی نہ کیتی تے میں کدے فیر ماندا نہ ہویا !


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels