Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> پتھر دے انسان

پتھر دے انسان

نادر علی
January 16th, 2009

پتھر دے انسان

میں ہوٹل خاجے دی وڈی مشہور دعوت کھان واطے آیا ساں سارے شہر وچ اوہدی "بسنت پارٹی "دا رولا سی۔ دیسی تے ولیتی ، کھاندے پیندے پر اہونے، وڈے افسر تے وزیر، بُڈھیاں تے جنے۔ نوح دی بیڑی ہار ہر جنس دا جنور آہیا۔ پر میرے خاب خیال وچ نہیں سی پئی تہمینہ نال ملاقات ہو جائے دی۔ میں جنا تھوڑا
مُچ مشہور ہویا اوہ اوہدے نالوں دس گنا ودھ مشہور معشوق سی۔ ہن پنجاہ دے گیڑ اوہ کوئی کڑی تے نہیں سی پر ساٹھیا باٹھیا میں بھی جوان تے نہیں۔ میں پنجاں ویاہیاں پتراں دا پیو تے پوتریاں پوتریاں والا ساں تے اوہ تن کھسم ہنڈا بیٹھی سی تے نانی بن بیٹھی سی۔
پر اوہنوں جو دیس جھلنا پیا وہ مینوں نہیں سی جھلنا پیا .........پنجاں پتراں نال ٹردیاں لوکاں اکثر کہنا، "مہر صاحب چھیویں بھرا سہی ہوندے او ۔ "پتراں دی کھٹی نال لوکاں نوں میری غریبی بھی بھل گئی آہی !
پر تہمینہ دا میں بھی ہماتڑ جیہا پرانا عاشق آہیا۔ "کیہ کنیں پھُوک گیا ایں مہرا ؟ "لوکاں مینوں تے اوہنوں ہسدیاں ویکھ کے کہنا۔ میں اوس پری نوں اکدن کہیا "تہمینہ حسن تے بندے دی کرنی ہوندا اے ! تیری کرنی سوہنی اے توں کدے بُڈھی نہیں ہوویں گی۔"خبرے انجے ای ہووے۔ خبرے اوہ چنگی ای آہی۔ پر میں تے اوہدے نال چنگا ای ورتیا۔ بندے دی بندیائی بھی تے چنگا ورتن نال ای ہوندی اے۔ جے رانجھا نہ ہووے تے ہیر ہیر نہ ہووے تے نہ رانجھا جوگی ہووے !
پر گل ایتھوں تائیں انج اپڑی پئی میں بھی بڈھی دے مرن دے بعد چنانہہ ٹپ کے راوی ٹپن نوں پھردا ساں۔ اکثرلوکاں کہنا، "مہر جی ویاہ کر لوو!"کجھ لوکاں دا میری نویں نویں امیری تے اچن چیت آئی دولت ول بھی دھیان سی۔
میرا رب جانے کدھر دھیان سی۔ پر ہوٹل وڑ دیاں تے آپنے گل پائے سوٹ ول ای دھیان سی۔ تہمینہ نال دو وزیر کھلو گئے۔ خاجے شراب پین لئی اُتے وکھرا کمرہ بک کروایا سی تے ترہائے ہوئے سیٹھ تے افسر تے مفت براں دی لمی لام ڈوری لگی آہی سیٹھ صاحباں تے وزیر ہماتڑ سارے شگن تے نہ جاندے ہوئے۔ کسے سلام کیتا تے کسے خوشامد نال ہس کے گزارہ کیتا۔ میں ہمیش ہار جپھا مار کے ملیا تے پیار نال اوہدا مونہہ چمیا۔ میری ہوشی وچ اجے پنجاب وچ جانگلیاں وچ مرد عورت گل لگدے آہے۔ پر میرا ملن اجکل دیاں دیسیاں ولیتیاں ہار انج نہیں سی جوں مجھیں تھن چھہاندیاں ہوون گربھن تے بھڑن توں اکدوں۔ میں مونہہ چمنا تے اکثر ولیتی صاحباں آکھنا، " مہر صاحب چمی لین نال کسے دن فساد کراسو""میں تے سمجھناں چمی نال بندے دی شفا ہو ویندی اے !"پر میں نہ جادو ٹونا مندا ہاں نہ جن بھُوت۔ ایہہ جناں بھوتاں والی کہانی تے "چاند ہوٹل"آ کے شروع ہوئی ! سیٹھ مسانی نے اسلام آباد لہور کراچی تنے "چاند ہوٹل "چنگے چلائے تے ہن دوبئی چاند نال چار چاند لا چھوڑے۔ پر لہور والا چاند پرانے امپیریل ہوٹل والی تھاں آہیا.........اوس کوئی سو کروڑ لا کے دو منزلے پرانے امپیریل تے اک منزل نویں چاڑھی تے "لہور چاند"بمبئی "تاج"نالوں سرس تے مہنگا ہو گیا۔ وہ ہزار روپے رات وہ ورھے پہلوں کوئی کمرہ نہیں سی ہوندا۔ ہن ویہہ آہیا تے رائل سوٹ تے لکھاں سرے چڑھدا آیا۔ مہاراجیاں والے پرانے رائل سوٹ دے باہر پتھر دیاں مورتیاں آہیاں۔ پراں والیاں پتھر دیاں مورتیاں پریاں آہیاں کے فرشتے اللہ جانے ، پر کہانیاں جناں بھوتاں دیاں پرانے رائل سویٹ بارے آہیاں جد مہارانی جوان جہان سن چھتالی وچ ایتھے موئی تے کجھناں کہیا زہر دے کے ماریا آہیا تے کجھناں کہنا بھوت پریت سایہ سی۔ اتلی منزل تے مسانی نے نواں رائل سوٹ جیہڑا بنایا اوتھے شاہ ایران آ کے رہنا آہیا۔ اوہ آونوں اگدوں تختوں لتھا۔ عرب شیخاں آ کے اکثر رہنا تے اتلی منزل ساری بک ہونی۔
پر میری کہانی جن بھوت والی بنی تے اوس رات چھڑی ۔ چیتر دے دن سن۔ مینہ پیا سی۔ رات ٹھنڈی ہو گئی۔ میں گرم سوٹ کر کے بنینن نہ پائی تے باہر لان وچ ٹھرو ٹھرو کرن لگ پیا۔ میں مڑ کے اُتے کمرے وچ ٹر گیا۔ اصل وچ گرمی سردی بھی غریبی امیری نال اے۔ میں امیر تے ہو گیا پر غریبی والی سردی نہ گئی ...........جد غریب آہیا تے ایڈی غریبی نہیں سی پئی گرمی سردی جھل سکدا۔ پالے دا ماڑا ای رہیا ........تہمینہ کہیا ، "تسی ول نہیں لگدے۔"ایس شراب والے کمرے توں اوہدے کمرے آئے تے گل ودھ گئی۔ میں بخار کر اوتھے ای ستا۔ دوجے دن نکاح پڑھا لیا۔ کوٹھی اجے تن پُتر تے تن نونہاں آہیاں۔ میں تے تہمینہ ہوٹل اوہدے کمرے وچ رہن لگ پئے .........نا ل رہیاں بندہ ہور ہوندا اے ۔ تہمینہ وہمی بھی آہی تے کُجھ ول بھی نہیں سی........اوس ڈھیر کہنا، "مہرا توں ای سچا پیار والا جی ملیا ایں۔"پر پیار کاہدا جے مرض ول نہ ہووے ۔ پچھلی عمرے بندہ بدلدا بھی نہیں۔"وارث شاہ نہ عادتاں جاندیاں نیں بھاویں کٹیے پوریاں پوریاں نوں !"میں سمجھیا، "ٹونے کامن کر کے نی میں پیارا یار مناواں گی !"پر یار نہ مننا سی نہ منیا! تہمینہ نوں مسانی نے تناں ہوٹلاں دا ڈائریکٹر کر کے تناں وچ پکے کمرے دتے آہے۔ اسلام آباد کرای تے اساں خوش رہنا۔ پر لہور آ کے دوہاں ماندہ ہو جانا۔ کسے کہیا میری مرحومہ بیوی دی روح لہور پھردی اے۔ روحاں تے تھاں آ سکدیاں نیں پر اللہ جانے مہری شوہدی لہور پھر دی اے۔ روحاں تے ہر تھاں آ سکدیاں نیں پر اللہ جانے مہری شوہدی لہور کیوں پھردی آہی۔ "اوہ لہور دفن نیں ایتھے کدی مہر صاحب نوں دوجی عورت نال ویکھ کے خوش نہیں ہو سکدے !"میری نکی نونہہ نے آکھنا ..........میری نکی نونہہ بھی وہمی آہی نالے ہن نونہاں نوں خیال سی میں کجھ جائیداد تہمینہ دے ناں کروا رہیاں۔
پوہ مانہہ دے دن سن۔ ویاہ ہویاں ورھا ہون والا سی۔ میرا خیال سی ہولی ہولی دھیاں پُتر عادی ہو رہے ہن۔ پوترے دیاں سُنتاں تے میں سارا شہر بلایا۔ تہمینہ نے مجمانی کیتی .........پر اوس رات اوہ ول نہیں سی ..........چر کے جیہے ہوٹل آئے ۔ میں شراب ڈھیر پیتی آہی ......کُجھ چھتھا بھی پیا ہوساں ..............اوہ کہن لگی، "رائل سویٹ لاگے لاؤنج وچ کُجھ چر بہواں گی ........ "جد اوہدی چیک دی اواز سنی تے میں باہر بھجا ......... "بی بی ڈگے پئے نیں۔"بہرے کہیا۔ پر اجے اوہ خیری مہری سی۔ اک بت نال چمڑی سی۔ کہے ، "مجھے چھڑاؤ ! مجھے چھڑاؤ!"میرے نال تہمینہ پنجابی بول لیندی سی پر آہی تے الہٰ آباد دی۔ بیمار ہووے یاں کاہلی پوے تے اکثر اردو بولدی سی ..........میں دوڑ کے اوہنوں جپھا مار لیا۔ مونہہ بھی چمیا۔ پر خبرے میرا پیار سچا نہیں سی ۔ اوہ دم دے گئی ...........اللہ جانے کیہ ہویا ........پر اینا مینوں یاد اے میرے زور لان نال بھی اوس پتھر دی مورتی نوں نہ چھڈیا۔ جوں وارث شاہ ہوراں آکھیا اے ایہہ روح قلبوت دی کھیڈ اے ۔ اکھے ہیر روح تے رانجھا قلبوت اے ..........پتھر دے بنیاں بندیاں نال اوہنوں واہ پیا تے پتھر دے جپھے وچ اوس جان دے چھوڑی !


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels