Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> شگفتہ

شگفتہ

نادر علی
January 16th, 2009

شگفتہ

پتہ نہیں بُڑھیپا چوکھا ماڑا اے کہ شاعری ! دوویں ڈانواں ڈول رکھدے ہن بندے نوں۔ شاعری ہار جے بُڈھے دی صحت چنگی ہووے تے تد ماڑی تے جے بندے نوں۔ چنگی صحت تے انج ہوئی پئی بُڈھا جوان ہو جائے جیہڑی بہوں کوجھی گل سمجھی جاندی اے۔ شاعری ہووے تد ماڑی نہ ہووے تد ماڑی ۔ مینوں ہن دوویں روگ ہن۔ ایہا سمجھ آئی پئی کسے آہر لگا رہنا چاہیدا اے ۔ شاعر ماڑی چنگی شاعری کردا رہوے تے بُڈھا رلکدا رہوے۔ سیل تے ساری عمر کیتی نہ ۔ ہن انج کرناں پئی جد وقت لبھے میں پیدل ٹر پیناں ۔ شاعری تے صحت دوویں ول رہنے .........پر عجب تماشے ایس بے وقتی ٹہلائی وچ تکنے ۔ چور ، یار، جوارئیے ، چوکیدار مدرسے جان توں انکاری بچے ، نمازی تے بے نمازے ۔ تے انجے اک دن سردیاں وچ سرگھی ویلے شگفتہ مل پئی۔ ڈاڈھے پکے قدم دھریندی اکلی پر محلے وچ اوپری عورت کوٹھیاں توں وڈی سڑک ول لگی جاوی۔ اک سیانے ایکٹر کہیا آہی پئی بندے دی ٹور توں بندے دی شخصیت تے فہم دا پتہ لگدا اے ۔ ایہہ بی بی نہ جوان کُڑی لگے نہ بیگم صاحبہ ۔ اک تے سرگھی ویلا آہی کویل ، مڑ بیبیاں شوہدیاں دی ٹور بے وساہی بے ڈھنگی ہوئی۔ یا اللہ ! ایہہ کون اے ؟ آہی تے ماڑی گل پر ڈھیر سارا پدھ ٹر کے ، آپنا راہ چھڈ کے میں اوسدے کولوں دی لنگھیا پئی ویکھاں تاں سہی ! تے وڈی سڑک تے آ کے واپس مڑیا پئی اک نظر ہور تکاں سو۔ اوس دا قدم نیڑیوں ہور پکیرا لگے جوں ٹور سپاہی دا ! کُجھ اوس اخبار وچ لپیٹ کے کچھے ماریا سی......... "چور نہ ہووے ؟"میں سوچیا پر اوہ تے انج آہی جوں افسر ملاحظے تے ہووے یاں وڈا چودھری آپنی جوہے ! پر اوس مینوں دھوبی پٹڑا کر چھوڑیا جد آہمنا ساہمنا ہویا۔ اوس بھر کے نظر ڈٹھا تے مڑ گٹکی جوں آہدی ہووے ، "بڈھیا کیہڑے آہرلگا ایں ؟"نوکرانی نہیں سی مالکن نہیں سی ۔ خبرے کوئی نرس ہووے ۔ پھیر اک مہینے بعد اوہ سوتے انھیرا پئے ملی ۔ سنجاتا میں ٹور توں۔ اوس چمکیلے کپڑیاں دا اک جوڑا چکیا ہویا سی۔ "اچھا آپ ایہہ کم کردے نیں ؟ "میں دلے وچ سوچ کے کُجھ شیر ہویا۔ پچھے جان دی بجائے میں آہر نال سرگھی اٹھیا تے وڈی سڑک والے موڑ تے جا کھلوتا ۔ اوہ ٹھیک میئیں دی بانگ مگروں ماڑی جیہی لوء لگدیاں نظر آئی۔ اوہا ٹور سپاہی دا ۔ میں کئی پینترے بدلے پر ڈھیٹھ ہو کے کھلہار رہیا۔ میں
ودھیرا وادھا کر کے ہولی جیہی آکھیا ، "رکشہ ویگن تے ایس ویلے کوئی نہ ہوسی !"اوہ مڑ انجیں انجھک گٹکی ۔ "جیہڑی شے جھل جائے چاچا جی !"دو داری دھوبی پٹڑا کھا کے میں بھی تتھ ہو گیا۔ "کار تے چھڈ آواں بی بی ؟ "میں آکھیا.........ـ"مہربانی تہاڈی !"اوہ پھیر انجھک بولی جوں مینوں جاندی ہووے۔ ہن میں ساؤ بنن دے آہر لگ پیا۔ "تسی ایتھے ای کھلووو میں دو منٹاں وچ کار لے آوناں۔ "انج ایہہ کہانی چھڑی۔
گھر جاندیاں میں کجھ آپنے آپ تے لازم بھی آہیا ۔ "ایہہ کس قماش دی عورت نوں کار بہاون لگاں؟ جے کوئی تک لووے ! اوہ عورت کجھ وادھا کر دیوے تے کیہ پلے رہ جاسی شاعر صاحب دے ؟ میں سچے دا بنیا شاعر ہوندا یا چھڑا چھانٹ خیر سی۔ جوان بچے ، افسری جان پچھان سارے شہر وچ۔ پر کچے گھڑے تے ٹھلدیاں کون سوچدا اے ؟
میں کار بھجا ای لئی آیا۔ ہن تائیں اوہ ہور سکھلی کھلوتی سی۔ نیڑے آیا تے ہولی ہولی کُجھ گنگنا رہی سی۔ میں نکل کے کار دا دروازہ کھولیا۔ کار ٹری تے میں پچھیا، کتھے جانا جے ؟ ""علامہ اقبال ٹاؤن ، اوس ڈھک کے بیٹھ کے کہیا ۔ میں سوچیا انج تے ایہہ پیر نہ لگن دیسی۔ اوہ پیشہ ور عورت اے، تے میں
اینویں پھٹیچر جیہا شاعر تے افسر۔ "گانا گاؤن دا تہانوں شوق سہی ہوندا اے ۔ میں گنگناون توں کہہ رہیاں ۔ شدھ بھیرویں اے !"میں چھوہلا چھوہلا بولیا۔ "تسی تے میرا پیشہ جوں پہلے دن تسی مینوں خریدن والی مجھ ہار تک رہے ساؤ ، دوالے پھر کے !" "بی بی ! میں شریف آدمی آں معاف کر چھوڑ !"میں بھی انجھک ہو گیا ........ "کیہ ناں اے تہاڈا ؟ ""جی شگفتہ بی بی فون نمبر چار سو چوداں ""چار سو چوداں سوکھا نمبر اے !"ایس بی بی نال پورا آؤنا اوکھا کم سی۔ پر اوس دی تکنی تے بولنی نے مینوں ہتھاں تے پا لیا .......... "بس ایتھے چوک وچ لاہ دیو ساہمنے گلی وچ میرا گھر اے ۔"اوہ دبئی چوک نیڑے بولی۔
ایہہ جوں "قلم ربانی وگی"دیہاڑے دو لنگھے تے میں فون کیتا، شامی "شگفتہ !"اوہ آپ بولی ۔ "میں جی تہاڈا گلبرگ والا ڈریور اسلم بول رہیاں ! ،میں جوں پہلوں پکایا ہویا سی آکھیا۔ ......... "حکم ؟ "اوس کہیا، "حکم تے رُکھی گل اے شگفتہ بی بی ! نالے اسی تے نرے خلوص دے گاہک آں !"ایہہ بھی پہلے توں پکایا ہویا سی ......... "خلوص دی بھی کوشش کر لاں دی ..........گاہک تسی پوند ای چنگے لگے ساؤ ...... اسی تے اکھیں تک کے گاہک تولنا ہوندا اے ۔ وس تے اساڈا کوئی نہیں آپنے کم وچ پر پھر بھی جان تے ہر بندے نوں لوڑیدی اے !"اوہ فون تے بھی چوکس لگی !"تسی اساڈے محلے آونا ہووے تے دسیو۔ ملاقات ہو ویسی ۔ تسانوں گھر تائیں لاہ آواں گا "، میں مطلب دی گل کیتی ۔ "نرے پرکھن والے گاہک تے اسانوں وارا نہیں کھاندے پر کیہ کرئیے چنگا ڈریور لبھ جائے تے چھڈنا نہیں چاہیدا !"اوہدی آواز ٹلی ہار کھڑکدی آہی۔ راتی میں تن نظماں لکھیاں تے مساں مر کے ای ستا ..........وڈے ویلے موڑ تے ملن دا پنج وجے دا اوس وقت دتا سی۔
میں کار وچ بہہ کے پچھیا، "ایہہ ایڈی سویرے نکلن دی کیہ لوڑ ہوندی اے ؟ اجے تے انھیرا ہوندا اے ؟ ""وڈے چودھری صاب دی کوٹھی رات دی شفٹ مکدی اے تے ٹر پینی آں۔ وڈے ویلے تائیں سوواں تے وڈے ویلے چودھری صاحب اٹھ کے دوجی شفٹ لا دیندے نیں۔ اک شفٹ دیاں پیسیاں وچ دو شفٹاں وارا نہیں کھاندیاں !"آپنی اوس کتھا سنائی ......... "کار تے ہوسی چودھری بنے کول ؟"میں پچھیا۔ "چودھری دا بھار گھٹ اے پئی ڈریور دا بھی چالاں ؟ "اوس ہس کے کہیا ۔ "ایہہ ڈریور حاضر اے !"میں گل دی کاوڑ گھٹان لئی آکھیا ۔ "سواری بھی حاضر اے جدوں حکم کرو"اوس ڈھولا کے سُکھلا ہو کے آپنیاں ہار ہو کے کہیا ..........میں بھی پچھے نہ رہیا ......... "ایہہ میری شاعری اے !"میں اپنی کتاب دے کے کہیا ، "تہانوں کنج خیال آیا کے میں پڑھی لکھی آں ؟ پر خیر نہ بھی پڑھی ہوندی تے میں پڑھ لیندی۔ تسی تے اک کتاب دے کے خرید لیا اے، غریب نواز !"اوس مہر دی نظر میرے ول تک کے کہیا۔
پر نہ میں اوس توں پیشہ تے نہ اوہ میرے کولوں شاعری چھڈا سکدی سی۔ میں سوچیا آپنا آپنا ہنر دسیے تے سہی ! شاعری کنج لگی میں پچھیا دُوجے دِن "بُہت چنگی ! جے میرے کہیاں فرق پوندا اے۔ آ گھڑیا آئی رات اساڈی ، بھگت لئیے پنج پہر لگانے !"اوس میری "سوہنی "والی نظم دا انترا سنایا۔ "تہانوں کنج پتہ اے اسلم صاحب کدے بھاڑے تے وگے او ؟"اوہنے ہس کے پچھیا ۔ "ہر مجبور بندہ وگدا اے بھاڑے تے تے ہر بندہ مجبور اے ۔ ""تسی کاہدے مجبور او ؟ "اوس فٹ پھڑیا ۔ "توں کاہدی مجبور ایں بی بی ؟ ہُوٹے پئی لینی ایں !""چودھری دا ہُوٹا کدی تسی بھی لے ویکھو !"اوہ ہسی۔
پر اگلی واری اوس ہور حیران کیتا ۔ میں کہیا ، شامی ملے اوہنوں راوی تائیں پھرا لیاواں گا۔ آکھن لگی "میرا روزہ اے !"میں کہیا ، "روزہ ؟ توں روزے بھی رکھنی ایں شگفتہ بی بی ؟ میرے نال تے تیرا روزہ نہیں ٹٹن لگا "میں مڑ ہاسے وچ گل ٹالن دی کیتی ۔ "تن پہر بگانے بھگت کے پنج پہر کدے آپنے بھی ہونے چاہیدے نیں۔""کون اپنا اے چودھری ؟ اوہ ہسی ۔ پر کہانی دا اخیر عجیب ہو گیا۔ ایتکاں سردیاں وچ سرگھی آپنے روٹ تے گھما گھم وگدی جاوے میرے اگے۔ میں قدم تیز کیتے پر آپ تے طوفان میل ٹردے آہے۔ اگوں اک پلس دی مجاہد سکاڈ دی گڈی آئی۔ روک کے اوہناں نال سوال جواب ہویا۔ یا اللہ ! میں گھابر کے چھوہلا ٹریا پئی دست اندازی پلس نہ ہو جائے ۔ جد توڑ اپڑیا تے اوہ ہس رہی سی جوں اوہناں دی جانو ہووے۔ اگلا دروازہ کھول کے بے دھڑک بہہ کے وگ گئی ! یااللہ نرس سی کہ کنجری ؟ بندہ سی کہ پلس ؟ اوہ تے جو ہے سو ہے۔ میں کون ہاں ؟


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels