Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> دُولے دی موت

دُولے دی موت

نادر علی
January 16th, 2009

دُولے دی موت

ایہہ سن ا'نّی سو ترتالی دی گل اے ۔ تد پنڈ اجے اصلوں پنڈاں ہار آہے کوجھے شہر نہیں سن بنے۔ سارے لوکے کال آہیا۔ اک لام کر کے تے دوجا سیم پاروں۔ کوٹھے سارے کچے آہے۔ضلعدار دا چوبارا تے ساہوکاراں دیاں تن حویلیاں چھڈ کے ۔ دولا رائیں تے رائیاں دیاں کوٹھیاں وچ لوکوں باہر رہنداسی۔ ایہہ رائیں سارے لوکے نالوں وکھرے آہے۔ اک تے کم کردے آہے ، جنے زنانیاں مڑ ہوئے نوشاہیے۔ ولیو ولی کہانی ہرکسے نے پانی ،پئی جنے زنانیاں کٹھے نچدے آہے گاون گاوندے ،کتاباں پڑھدے آہے جادو تے ٹونے دیاں.....پر نچدے آہے گاون گاوندے ، کتاباں پڑھدے آہے جادو تے ٹونے دیاں .........پر گل منن والی کوئی نہیں سی۔ رابیاں نے سر کھاری چا کے در در ہوکا دینا۔ اُساں کھاری سرے توں لہوانی تے اوس انوں ڈھوئی تھلے رکھ کے بن جانا رانی ۔ "کیہ حال اے بے بے دا۔ پیو نوں آکھ نہ مارے کرے شوہدی نوں ۔ "میں دانے پائے سن جھولی وچ تے لکوں ننگا ساں۔ اوس میری بلی پھڑ لئی تے آکھیا "چودھری وڈا سارا ہو گیا ایں ہن تیڑ لوڑی دا اے تینوں۔ "
ــ"بھاگ بھرئیے ، نی بھاگ بھرئیے ، لکدی لے دے دولے نوں ! کیہ لینا ای چودھری ؟"ہس کے مینوں پچھیو سو۔ "گاجراں !"میں بلی پھڑا کے پچی جیہا ہو گیا ساں۔"دے ! نہ کر ایڈا جھورا میرے دولے جیڈا ایں نا !"اوس مینوں ہور پچی کیتا..........دولا تے میں یار ساں۔ مینوں ڈر سی دولے نال گل کرے دی ۔ کیا نبھول زمانہ سی !
دولا رائیاں نالوں بھی دو ہتھ اگے سی۔ ہل واہنا، مجھیں چگانیاں تے مڑ لوک دکان پا لئی ..........میں پڑھ لکھ کے لہور تے اوہ عبد اللہ پور .........ناں تے میرا بھی مدرسے عبداللہ لکھیا سی تے منشی شریف فارسی والے نے مونہوں عبداللہ حسین بلانا۔ حسین میرے پیو دا ناں سی۔ پر آہیا تے اوہ دولا جوں "توں دولا ایں ؟"اوس کہنا "چودھری نہ میں چودھری نہ راج پُت رانا۔ کیہ فرق پیندا اے دھن دے لیکھے ناواں دے ! کل نوں بھائی چنوں، تے میاں پھیرو ہو ونجیں تے کیہ کسے پٹ لینا ایں کسے دا ؟ "میںہسنا ، "رہیوں نا رائیاں دا رائیں !""مڑ چھڈ دے سنگت ارائیاں !"اوس بلھا گا چھوڑنا۔ اکھے "بلھا کیہ ہویا؟"
میں چڑھدیاں چڑھ گیا ٹیشی تے۔ جا پہنچیا اصلی ٹھٹھی جی او آر ون، جس نوں سد دے نیں۔ اوس کدے رقعہ دے ٹورنا۔ میں ہمیشاں آکھنا، "دُولیا منڈی لہور، کچہری لہور ، تخت لہور ! توں سودا لین تے شہر جاندا ہوسیں ؟"اوس کہنا، "شہر کیہ تے مہر کیہ ؟""اوہ چودھری تینوں نہ گوڈی نہ واہن آہیا ۔ مجھی دی دھار تے کڈھن نہیں ہوندی ۔ توں مہر کاہدا ایں ؟ سائیں نوشے آکھیا آہیا، "مہر لوڑیدی اے۔ شہریں مہر کوئی نہیں۔ تکیں کدھرے شہر کیہ تے مہر کیہ نہ ہووے !"دولیا لہور بھی پنڈ ای اے۔ پینڈا دوھیرا اے۔ لہور شہر بھی لوک ساؤ ہن !"میں لہور دی ودھائی گاویں ۔ "جے لہور کدے آہیا تے ہُن تے ہُن کوئی نہیں۔ صدی ویہویں اوکھی اے..........تساں شہر چھوڑ پنڈ بھی اجاڑ چھوڑے ہن۔ جے کر کم ایہہ چنگا ہوندا تے میں بھی ڈاکہ مار لیندا ۔ پر چودھری جیل مینوں چنگی نہیں لگدی۔ جوں بندہ پھاٹکے لگا ہوندا اے ۔ دل نہیں کاہلے پیندے بوہے باریاں بھیڑ کے ؟ توں تے آرائیں نہیں جو لاہ سہی ہونا ایں ! "میں کہیا ۔ "اے نی حسینو جولاہا!"میں نت دا لارا بجلی والا لانا۔ "چودھری تیرے نہ اندر لوء اے نہ باہر توں کاہدا چاننا کرنا ایں ؟"دولے ہس چھوڑنا۔
سن اٹھانویں دے جون دے دن آ گئے ۔ میں اسلام آباد آہیا۔ اوتھوں مری ٹر گیادولا بُہت بیمار سی۔ چھوہراں ٹیلی فون گھر کیتا ۔ دو دن اوہ ہسپتال رہیا۔ کسے کمرہ نمبر بھی نہ لکھوایا میں مدتاں بعدمیو ہسپتال گیا بہوں ماڑی حالت آہی میں جھٹ پٹ لوک گیا .........رائیاں دے ڈیرے لوڈھے ویلے اپڑیا۔ بچے میرے گل لگ کے روئے تے میں ترٹھا ..........دولے دی ووہٹی دوہتریاں پوتریاں والی آہی ۔ چالی ورھے تے ہن ویاہے نوں ہو چلے سن۔ پر اکھیں ووہٹی دیاں اجے جوان آہیاں ۔ اوس میرے ول مہر دی نظر پائی تے پڑھن لگ پئی سورہ یسین "!
What nonsense "(ایہہ کیہ بکواس اے ؟ (میں رہ نہ سکیا........... "اٹھ دولیا خیر مہر ای !"میں افسری داء ازمایا ...... "وقت چودھری پورا ہو گیا اے۔ تیرے شہر گئے ساں توں ملیا نہیں اوتھے .........دل گھابر گیا میرا اسپتال !" "رہیوں نا اوہو ڈراکل ؟ "میں ہس کے ماحول بہتر بنان دا آہر کیتا۔ "چاچا جی ٹھیک سن پںڈ آ کے۔ آپ اٹھ کے اج بول بیٹھے۔ پر لہور تے بُہت خراب حالت سی۔ ایہہ جھٹ پہلوں جوں لتاں وچوں جان نکل گئی اے میں تے بے بے پڑھن ڈیہہ ہے ..........پہلوں نوشہ پیر دا کلام پھیر بے بے سورہ یسین لے آئی اے۔ "بچے اکو ساہے مینوں سنایا۔ دولے میرے ول آخری نظر ماری۔ پر مینوں تے جوں جیون مرن دودے بھلے بیٹھے آہے۔ دولے دی اک نظرے میری ساری حیاتی اک پل وچ میرے ساہمنے لنگھ گئی۔ دولے دا ہتھ میں پھڑ کے کھلوتا آہیا۔ اوس اک واری دبایا تے ہتھ ٹھنڈا جیہا ہو گیا ۔ "لا الہٰ الا اللہ !"ووہٹی پڑھیا۔ میرے دو اتھرو ٹپ ٹپ کر کے دولے دے ان دھوتے مونہہ تے ڈھٹھے ۔ پر ووہٹی تے شانت سی۔ میں کاروائی پان واطے ودھ تے اُنج گھٹ اکھیں دولے دیاں نُوٹیاں ۔ مڑ پتہ نہیں کیہ ہویا میں عینک صاف کرن لگ پیا۔ مڑ میں چیک کیتا آپنے آپ نوں۔ گھر کیہ ہویا میں عینک صاف کرن لگ پیا۔ مڑ میں چیک کیتا ؔآپنے آپ نوں۔ گھر وچ حال پہریا پے گئی ۔ میرا خیال سی تے ہمیشہ آہدا آہیا ـ"Death is messy business"جوں میرا دوست جنرل قادر اکثر آہدا سی۔
دولے دی بُڈھی اکھ نہ جھپکی۔ اوس موئے دولے دا مونہہ چمیا تے جوں اوس موت اج کھول کے وکھائی سی مینوں اک پل وچ حیاتی بھی کھول وکھائی!
"رحمیا مجھ دی دھار نہیں کڈھی کسے وڈے ویلے۔لوکاں دے آون توں پہلاں دھار کڈھ لے۔ عمر پئی اے روون واطے !"اوہ کہہ کے باہر ول ٹر پئی۔ "بھین توں تے نہیں روئی ؟"میں کہنوں رہ نہ سکیا۔ " جیا جنت نوں رووی دا اے بھائی میریا !................اوہ تے ساتھ چنگا نبھا گیا اے !"میں باہر ول ٹر پیا ...........اوس ویڑھے آ کے وین الایا.......... 'دولیا یار نوں روٹی بھی نہ پچھی آ ! وے لا پرواہا !ہائے ! ہائے ! ماؤں میرئیے !"
میں شہر آ کے ساری کہانی بیگم نوں سنائی۔ "کُوڑیاں !""سبھ عورتاں کوڑیاں ہن۔"میں کہیا ، "بیگم ایہہ سین یٰسین والا توں نہیں ڈٹھا تے ایہہ نہ تیری سمجھ دا اے !"
"فیر نوکریاں منگن شہر نہ آون!""پیاریئے میری بھی نوکری مکن والی اے !""اوہدے نال حیاتی تے نہیں مک ویندی !"بیگم انج آکھیا جوں اوہدا بھی کوئی سوئٹزر لینڈ دے بنک وچ کھاتا 'ہوئے۔ عبداللہ حسین سابق گزٹڈ افسر سابق سی ایس پی سابق گریڈ بائی دا کوئی سوئس بنک اکاؤنٹ نہیں سی۔ پر بیگم کول رج پیسہ سی۔ صرف اوہنوں جیون مرن دی سمجھ نہیں سی !


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels