Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> کتا کہانی

کتا کہانی

نادر علی
January 16th, 2009

کُتا کہانی
آہدے ہن پئی کتا انسان دا سبھ نالوں چنگا پیارُو اے۔ کئی انسان بھی کُتیاں نال بہت پیار کردے ہن۔ مئیں ہوراں نوں تے سہی ہوندا اے چنگے نہیں سن لگدے، اکھے
"خاصاں دی گل عاماں اگے نہیں مناسب کرنی
دودھ دی کھیر پکا محمدا کتیاں اگے دھرنی "
پرشکاری کتیاں والے شکاری بہوں خاطراں بھی کردے ہن دودھ چھوڑ گھیو بھی کتیاں اگے دھردے ہن ! مڑ اج کتے لڑاون دا ودھیرا رواج پے گیا اے۔ بندیاں نوں بھی لڑاون اک پرانا شوق ہے لوکاں دا ، پرکتیاں دی لڑائی تے اجکل میلیاں نالوں ودھ رونق ہوندی اے "گل ٹرئیے"کتے پالن تے بھڑاون چودھریاں راجیاں دا وڈا شوق اے ........عوام وچ بھی کتے دا لاڈ ہو وندا اے۔ بکر والاں دے گدّی نسل دے بکرے بکرے جیڈے ای کُتے ہوونے۔ راکھی بہوں وڈا مسئلہ اے انساناں واسطے۔ بلھے شاہ تدے ای تے "کتے تیں تھیں اُتے !"فرمایا ، پر سچ پچھو تے کتے نال اساڈا چنگا رشتہ نہیں رہیا۔ "کتا"گاہل مندا بن گیا۔ کتے دا مونہہ مہاندرا تے کتے دا فلان تھوپ پیا نندی دا اے ۔ کتے دا سبھ نالوں ذاتی تے گھریلو کم بھی منڈیکے دا ہاسہ بن گیا ۔ کتے دا "امساک"کتے دی گینڈھ بن گیا۔ جنے کھنے وٹے مارنے تے مدرسے جاندیاں چھوہراں تک کے اُنگلاں نال گنڈھ پھسا لینی پئی "ہن کُتی کُتے دی گینڈھ نہ چھٹسی "پر اصل سوما لبھدا اے ایہا جیہیاں گلاں وچوں جوں "اٹ کتے دا ویر !"اٹ ظاہر اے کسے کمیٹی دے بندے ماری ہوسی پئی کچلے دا خرچہ نہ پوے ! مڑ ایہہ پئی "کتی !"کہنا "کتا !"کہن نالوں وڈی گاہل اے ۔ "کُتی دیا پترا"نہ ہووے ! اصل وچ انسان نے کتے ول دھیان نال تکیا ای نہیں۔ انسان انسان ول دھیان نال نہیں تکدا پئی "پاکستان میں کوئی غریب نہیں ہے ۔"پچھو پئی کدے گڈی تے لہور وڑدیاں "بدامی باغ "ڈٹھا جے۔ پر گل کتیاں دی ہو رہی سی۔ ایس ساری انسان تے کتے دی تاریخ وچ جیہڑی اہرام مصر توں بہت پرانی سہی ہوندی اے کتے دا بت تے تصویر دوویں مصر دیاں کھنڈراں وچوں لبھے ہن۔ انسان نے کتے دی زبان نہیں سکھی !
آخر سن دو ہزار دو دی ہندوستان پاکستان دی لڑائی وچ ایہہ کتیاں دے تے اساڈے رشتے دا کچ کھل ای گیا..........ویکھو انسان آپنے حالات توں کنا بے خبر ہوندا اے ۔ میری بڈھی کہیا، "ہاڑ سیال بش شرٹ نہ لیاون دا رولا پاندے او..........ذرا فیصل آباد جاؤ کھاں تے کمالیے دا کھدر لے آؤ..........تے میرے لئی ستارہ دی لان لیاونا نہ بھلنا !" ..........میں ساجھرے بس تے کمالیے دا کھدر لین لیل پور نوں وگیا۔ شاہ کوٹ بس کھلہی تےکسے کہیا، "جی جنگ چھڑ پئی اے ۔ بس وچ چیک چہاڑا پے گیا۔ "وے ویرا ادھ راہ نہ مروائیں گھرتے ویلے سر پُجا !"انج شہر لاگے میں قیامت ویکھی........اک بھونچال جیہا آیا۔ بس جوں چکی گئی ہوا وچ میں
دو چار واری ٹکراں وچوں بچیا ساں۔ ہوندا انج اے پئی جیہڑا مسافر تکدا ہووے اوہ اکثر بچ جاندا اے ۔ پرفیصل آباد سن اٹھانوے وچ کون ویکھدا ساجے۔ فیصل آباد دے جنے زخمی جاپان گئے سبھ انھے سن ، میرے علاوہ ..........ٹوکیو کسے پچھیا.............. "جنگ کا تاثر بتاؤ !"میں کہیا ، "کتے کو بگھیاڑ بنتے دیکھا !" ...........ہویا بھی انجیں ۔ مینوں پین نوں پانی تے کھان نوں ٹینڈے لبھ جانے ۔ سُنڈیاں دی پیلی سکن لگی۔ مینہ لگا تے میں تے سمجھیا پئی ساون لگ پیااے ۔ کوہاں تائیں سبھ سنسان تے چُپ ...........ہیلی کاپٹر لنگھن پر میرا وڈا زخم لک دا سی ، ہلیا نہیں سی جاندا ..........تد اوس چپ دے دوزخ وچ کتیاں دے بھونکن دی آواز آئی۔ مینوں لگا جوں میں جیونا ہاں ! کتا واقعی انسان دا وڈا دوست اے ۔
بارشاں وچ مینوں ڈاڈھی بھکھ لگی۔ جد میں کسے گھاہ بوٹی نوں مونہہ پایا تے اُلٹی ہو جانی۔ اندر میرے ہن رہ کُجھ نہیں سی گیا اصلوں مرن ہاکا ہوگیا۔ تد اک ریفریجریٹر پیاملیا۔ میں کھولیا تاں ہر شے اندر سکی پئی سی۔ خبرے تپ کے ٹھنڈا ہویا ہوسی۔ پر جد ڈبل روٹی دے ٹکر تکے تاں مینوں لگا جوں خزانہ لبھ گیا سی۔موٹی چادر کر کے تابکاری شیت نہ ہوئی۔ میں مونہہ پائی تاں اتھرو شکرانے دے ٹپ ٹپ میریاں اکھاں چوں ڈگن ڈیہہ پئے۔ یا اللہ توں رازق ایں ! پہلے سوچدا سی مر جاواں۔ ہن روز دا اک ٹکر میں کھانا تے دساں دناں وچ لگے جوں میرا وزن ودھن لگ پیا ہووے ؟ ہکھی جیون دی تے بال بچے نوں ملن دی لگ پئی۔ کہواں گا جا کے بُڈھی نوں ہور ٹور مینوں لیل پوروں کما لیے دا کھدڑ لیاون لئی !
میں دساں دناں وچ رلکن لگ پیا...........اکدن شہروں باہر نیائیاں تائیں ٹردا اپڑ گیا اوتھے اک کتی مل پئی۔ مینوں لگا جوں مینوں میری بڈھی مل پئی ہووے۔ جوں زندگی وچ پہلی واری کوئی جیوندا جی ڈٹھا ہووے ! میرے بوجھے وچ روٹی دا ٹکڑا سی میں کڈھ کے کتی دے اگے دھریا اوہ ٹاؤں ٹاؤں کرے پر نیڑے ٹکر دے نہ ہووے خبرے کچلا سمجھدی ہووے۔ خبرے لوکاں اوہنوں اٹاں ماریاں ہون خبرے راکھمی نہ ہووے کوئی ڈگ کتی ہووے ۔ مار کھا کھا کے اکثر ڈگاں وچ بے وساہی ہو جاندی اے پوچھ ہلان گے، کول آونا چاہن گے پر کول نہیں آن گے۔
اخیر اوہ نظارہ ویکھیا جس میرا کتا علم ہلا کے رکھ چھوڑیا۔ اک پوری پیلی وچ کتے کھڈاں کڈھ کے بیٹھے سن۔ اوہناں دی کٹھی آواز آئی پرلگے اوہ کتیاں دی نہیں بگھیاڑاں دی آواز سی۔ جیہڑی میں کسے فلم وچ سنی سی۔ پرمیرا سارا کتا علم نہیں سی مکا ۔ اک گل جیہڑی گھٹ شکاری جاندے نیں ایہہ ہے پئی کُتے دے مُونہہ وچ پیار نال ہتھ پالوؤ تے کدی نہیں وڈھے گا۔ تہاڈے ہتھ تے کتے دی آپنی خوشبو اوہدی بے وساہی مکا چھوڑ دی اے ..........کتے نوں بھی انساناں ہار آپے آپ نال روٹی توں بھی ودھ پیار ہوندا اے .............خبرے مڑ کے کتا کہانی ٹر پئی سی۔ میرا اک روٹی دے ٹکڑے دا نقصان ہویا پر کتیاں دی ذات تے پچھانی گئی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels