Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> دو گاڑا پیراں دا

دو گاڑا پیراں دا

نادر علی
January 16th, 2009

دو گاڑا پیراں دا

پیرصاحب جیہا پیر تے اساڈی جُوہ آہیا کوئی نہ۔ پر پیر صاحب اجے جواناں ہار آہے تے ہٹے کٹے۔ تے گلاں بُہت لوکاں بنانیاں پئی " پیر صاحب بے اولاداں مریدنیاں نوں آپ آپنی اولاد دے چھوڑ دے آہے ! گبھن گرو"بے ایماناں نہ منن والیاں پیا آکھنا........ہاڑ سیال آپ نے گل کدے کُرتا نہ پایا۔ نیلا تہمد تے نیلی گوڑھی نیلی چادر لٹھے دی ہونی۔ پالا گجرات جہلم تے کشمیر والا ہوندا آہیا۔ پر مجال اے کدے پالا نیڑے لگا ہووے ۔ "دھیان مولا والا تے کیہ آکھے پالا !"ستاں پتراں مگروں جد میری ماں نے بیعت کیتی تے اوس نوں پتر تے نہیں پتراں واسطے روٹی لوڑیدی آہی ۔ "قناعت چودھرانی قناعت یا قناعت پر کند یا خاک گور !" "قناعت !"بھکھیاں لئی قناعت ؟ پر آپ نے بھنجے مٹی تے بہہ جانا۔ "ایہہ ہے فقیری !"میری ماں اکثر آکھنا۔ اساڈے پیو دے آکھے تے نہ لگی پر پیر صاحب دی غریبی اوس من لئی۔ "وڈا دربار اے آپدا جہلم ٹھٹھر شریف۔ محل اے اک گھماں دا تے گویا بہشت زویں اُتے ہووے !"
ـ"اللہ چوکھا دیوے نیں کیوں نہ ہووے ، پر صاحب رب دے نیڑے ہن !"میری ماں ہُن غریبی توں امیری ول ٹر پینا ! پر پیر صاحب دی دسی غریبی میری ماں نے پلے بنھ لئی۔ رانگلاں کپڑا پانا چھڈ دتا، لکدی نہ نیلی آہی تے نہ چٹی ۔ جو لتھا لیڑا ہونا اوس جوڑ جپ کے تیڑ بنا لینا۔ وس ہوندا تے لنگوٹا بنھ لیندی پر سچی پچھو تے یقین بڑی شے جے ! ماں اساڈی اصلوں بدل گئی ۔ کتھے اساڈے پیو تے پیکیاں دا بھکھ ننگ پُندیاں وار نہیں سی آوندی ۔ ہُن اوہا پیکے چنگے ہو گئے........میرا پیو وہابی تے نہیں سی پر آہیا وہابیاں جیہا۔ جیہڑے دو مولبی آپدے خلافت دے سنگی آہے او ہ بھی وہابی۔ عطا اللہ شاہ بخاری ہوری بھی پیر بھن ۔ بخاری صاحب دے پیراں دے بھنڈن والے لطیفے آپ نے ہمیش سنانے۔ پر ننگے پیر "پیرمحسن شاہ صاحب"تے اساڈے پیو دا بھی یقین ہوون لگ پیا۔ اساڈے اصلوں غریب گھر پیر صاحب دی اک کار تے اک ویگن دی سواری آونی۔ لو کے واطے نہیں سارے ضلعے گجرات واطے عجوبہ گل سی۔ آپ نے حکم بھیجنا "روٹی چودھرانی دے ہتھ دی کھاساں ، پر دال توں علاوہ کُجھ نہ پکا ہووے ؟"ویگن وچ دہ باراں مرید بالکے نال ہوونے ، پر دال دا کال تے اساڈے گھر بھی نہیں سی۔دال کھانی بھنجے بہہ کے۔ پیڑھی تک نہ لینی۔ مریداں اساڈے گوہے نالی والے ویڑھے بڑا اوکھا بہنا۔ رات نواباں دے گھر تے دنیں غریب چھبے گجر دے گھر۔ واہ مولا شان تیرے ! بھاگ تے اساڈے بدلے کوئی نہ ، پر رنگ بدل گلیا ۔ بے بے رہیا کھیہا بھی خیرات کر چھوڑنا۔ پر سہارا ساریاں جیاں پھیر بھی ہو گیا ۔ میرے پیو تے کدے جتن کیتا ہوندا تد بھی غریبی چنڈ نہ چھڈ دی پر اوہ تے جتن بھی نہیں سی کردا۔ "علم !"آپدی اکو دولت آہی۔ پیر صاحب بھی اک واری کہیا ، "چودھری سبھ واسطے دعا کر ہنیاں۔ تیریاں تن مجھاں بھی میریاں اکھاں ساہمنے ہن۔ اج چودھری کُجھ توں بھی چا فرمائش کر ! دین والا تے رب اے۔ منگن وچ کیہ حرج اے !""سبحان اللہ !""سبحان اللہ !"کوئی دس مریدکٹھے بولے ۔ "علم !"میرے پیو پولی جیہی آکھیا تے پیر صاحب آکھیا "واہ ! سبحان اللہ !"
دعُا جوں لگ گئی۔ ستاں وچوں اسی پنج بھرا وظیفہ خوار ہوئے تے اک مال ڈنگر دا بڑا سیانا۔ اک کوڈی دا وڈا کھڈکار۔ سارے ضلعے وچ دھماں آہیاں پر رہے اسی غریب دے غریب۔ اگلی واری سیال وچ مڑ پیر صاحب دا دورہ ہویا تے مڑ اوہا چودھری چھبے تے مہربانی "چودھری کیہ دعا منگیے ایتکی ؟ علم تے رب دے چھوڑیا اے تیرے ٹبر نوں ۔ ""شکر الحمدُ للّٰہ!"میرے پیو مڑ پولا جیہا آکھیا۔ "سبحان اللہ !"پیرصاحب کہیا۔ تے اچن چیت میرے پیو کہیا "تہاڈی مہر اے !"میری ماں دی اکھیں اتھرو آ گئے کافر دے مونہوں کلمہ سن کے ! "تہاڈی مہر اے !"میری ماں دی اکھیں اتھرو آ گئے کافر دے مونہوں کلمہ سن کے !"نالے پیر صاحب مہر اے تہاڈی وڈی مریدنی دی۔ تساں اوہنوں فقیری بخش چھوڑی اے !""نہیں چودھری چھبیا ایہہ تیری دین اے۔ میں تے مایا وچ گوڈے گوڈے کھبیا پیاں !"
اوسے سال چیتر وچ میری بنک وچ نوکری لگ گئی ۔ افسری سن پنجاہ وچ اجے بڑی گل سی بھاویں بنک دی ہووے۔ مُڑ پوہ وچ پیر ہوری آئے تے میں بھی پہلی واری مرضی نال آپدےاگے حاضر ہویا۔ "نوکری لگ گئی نکیا۔ کُجھ اساں دا خیال بھی کریں !"پیرصاحب خاص مہر نال بولے۔ "پیرصاحب اسانوں دوہاں نوں ٹھٹھر شریف حاضری دی اجازت دیو !" میری ماں وچے بول پئی۔ "توبہ کر چودھرانی نا چیز کول کیہ لینا ای ؟ توں تے کھارا مہمان ہوسو ایس چیتر میرے تے مڑ ونج حج تے دعا کر اساں گناہ گاراں لئی ! "ماں تے نہال ہو گئی تے تن مہینے اوس مشکل نال کڈھے ۔ میں
چیتر چڑھے ٹیلی فون کیتا تے پیرصاحب آپ فون تے بولے، "مینوں یاد اے اے کھارا صاحب جمعرانی آ ونجو مینوں انتظار ہوسی !"میرا دل کرے میں بھی بیعت کر لواں ایس غریب نواز دے ہتھ تے !
جمعرات ڈیگر ویلے نال جہلم توں اسیں بس تے ٹھٹھر شریف آئے۔بس سدھی پیر خانے آ رکی تے اگے اک ہور دنیا آہی۔ اساڈے لوک تے نہ بجلی نہ راہ آہیا۔ ٹھٹھر شریف بجلی فون تے بس سرکاری ۔ سبھ سرکار نے پیر صاحب واطے لگوائی آہی۔ تے پہاڑ نال پہاڑ ہار اُچا مزار وڈے پیر صاحب دا تے اک محل اک اچی کرسی تے ۔ کتھے اساڈے کچے گھر غریبی تے غریب پرست پیرصاحب تے کتھے ایہہ ماڑی !"وڈے پیر صاحب کوٹھی پوائی ہوئی اے ؟ "ماں پچھیا۔ "نہیں ایہہ پچھلے سال پیر صاحب آپ پوائی اے۔ "وزیر اعظم صاحب لگے آوندے آہے۔ مہمان خانہ پوایا اوہناں لئی جتھے تسی رات رہو ۔ ""توبہ استغفار بچیا میں زویں تے درگاہ شریف سوواں دی یاں نوکری والے پاسے !"میری ماں کہیا۔ "ماں جی ! ایڈے حکم تے پیر صاحب وزیر اعظم واطے نہیں سن دتے ۔ غسل گرم کروان دا حکم تے پیر صاحب آپ فرمایا اے !"ماں میری روون ہاکی ہو گئی تے کجھ ہکی بکی۔ اسی مہمان خانے پہنچے تے میں ہس کے کہیا، "بے بے ہن نہا ای لے پیر صاحب دی شان بان دیکھ کے تے میں آپ ہکا بکا ہو گیا۔ ماںمیرینے تے کدے بجلی دی بلدی بتی نہیں سی ڈٹھی۔ اچراں نوں پیر صاحب آپ آ گئے ۔ "چودھرانی نہ پریشان ہو۔ تیری فقیری تے سبھ امیریاں قربان ہو سکدیاں نیں۔ تیری تے کھارے دی خاص مہربانی اے تُسی میرے گھر آئے او !"میری ماں
نے جھٹ پٹ بھنجے پلنگ تے صوفے دے وچکار پیر صاحب دیاں پیراں وچ بہن دی کیتی۔ "نہیں چودھرانی ! اج توں مہمان ایں اساڈی تے نورے دی بھنجے بہن دی واری اے ۔ نورا ایتھے اٹھو پہر بوہے تے حاضر ہووے گا۔ راتی ایتھےای بوہے دے باہر ستا ہووے گا۔ "نورا جیہڑا بوہے اگے گوٹھ ماری بیٹھا سی اٹھ کے کھلو گیا۔ ماں میری نوں کوئی سمجھ نہ آوے تے کوئی راہ نہ لبھے۔ "شاہ جی ! میں بیوی ہوراں نوں سلام کر سکنی آں ؟"ایڈی ترکھی چال میری ماں کدے نیں سی ٹری۔ پیرصاحب تھوڑے جیہے جوں اجھکے تے پھر سنبھل گئے۔ "ضرور چودھرانی ! جا نوریا چودھرانی نوں بیوی ہوراں دے کمرے وچ لے جا ! کھارا جی تسی آرام کر لوو !"مینوں حکم کر کے آپ چلے گئے ۔ ڈیگر دی گئی بے بے شاماں توں پچھے مُڑ کے آئی تے اصلوں گم سم ۔ "ملے بیوی صاحبہ ؟"میں پچھیا ،"جی ؟ نہیں ! ہاں "بے بے جوں بونتر گئی ہووے ۔ "کیہ ہویا اے بے بے ؟ بیوی ہوری ناراض تے نہیں ہوئے ؟ ""نہیں بیوی ہوراں نوں " تے میں آپ دسیا اے پئی چودھری چھبے ہوراں دے گھروں پیر صاحب دے خاص مہمان آئے نیں گجراتوں !"نورا وچ بولیا۔ مڑ جواب سنے بغیر اوس بوہا باہروں ڈھو چھوڑیا " کیہ ہویا بے بے ؟ میں پھیر پچھیا۔ "بچہ بیوی ہوری خبرے ستے پئے اُٹھے سن کُجھ ناراض ای سہی ہوندے آہے۔مینوں کہہ کے پئی میں لگی آونی ہاں آپ اٹھ کے گئے تے مڑ کے آئے نہ ......مینوں آونا تے نہیں سی چاہیدا پر اوپرا جیہا لگا مینوں کلیاں بہنا خبرے مینوں نہیں سی اٹھ کے آونا چاہیدا ؟"پیر صاحب اگے گلا نہ کرن پئی چنگے پراہونے آئے نیں ! اچراں نوں نور اک ہور نوکر نال ڈھیر ساراکھانا لے کے آ گیا۔ "چودھری بیوی ہوری غسل کرن گئے تے تسی ٹر آئے بی بی پچھدے آہے ناراض تے نہیں ہو گئی چودھرانی ؟" "پر بچیا وہ تے ڈیگری گئے تے شاماں توں پچھے میں اٹھ کے آئی آں۔ میں جانی آں غلطی خبرے میری آہی !""ہن تے اوہ سیر واطے چلے گئے ہوسن۔ اوتھے بوہے اگے تے تسی بیٹھے آہے غسل خانیوں اوہناں کتھے ٹر جانا سی ؟"پر ایہہ غسل خانے والی تے ایڈے لمے غسل والی گل میری ماں دی سمجھ توں باہر آہی۔ میری ماں نے روٹی نہ کھان جیہی کھادی۔ "میں اوتھے ای جانی آں !"اوہ مڑ اٹھ کھلوتی ۔۔۔۔ "چودھرانی شاماں پچھوں بیوی ہوری کسے دے متھے لگنا پسند نہیں فرماندے ۔ صبح مل لینا۔ ""کھاریا ! مینوں درگاہ تے سلام واطے لے چل۔ خبرے اللہ مینوں ایس گلوں بخشے دا کے نہیں۔ سلام کرن توں مہمانیاں وچ پسر بیٹھی آں مینوں پیراں دی مار نہ وگ جائے !"اسی درگاہ شریف حاضر ہوئے پر بے بے دی اداسی ودھدی ای گئی کجھ گواچ جیہی گئی۔ پہلی واری کسے درگار تے میرے ول خیر نہیں پھوکی۔ آپنے ال نہیں پھوکیا مینوں تے لگا بے بے نوں دعا بھی بھل گئی۔ نکلدیاں حیاتی وچ پہلی واری پچھو نہیں ٹرن دی بجائے درگاہ ول پٹھ موڑ کے ٹر پئی۔ مڑ دروازے نوں آن پھڑیا جوں ڈگن والی ہووے ۔ کمرے تائیں آوندیاں چپ جیہی ہو گئی۔ اسی آئے تے نورا چاہ لے آیا۔ میں دسیا، " ـ"نہیں بچیا مینوں دئیں اک پیالی ! میرا جی ول نہیں ! نالے میں تے نفل پڑھنا بھی چل گئی۔ میں جھٹ درگاہ ول جاساں۔ ""توں جا بے بے نورا تہانوں لے جاسی "کہہ کے میں لیٹیا تے سوں گیا۔ میئیں دی بانگے اٹھیا تے بے بے دا پلنگ خالی سی ۔ باہر آیا تے نورا بوہے اگے ستا پیا سی۔ میں ننگے پیرا بھڑ واہیا درگاہ ول بھجا تے بے بے ستی پئی سی تے ٹھنڈی یخ۔ ٹھٹر شریف اجے کمبل دا پالا سی۔ میں اٹھایا تے بے بے ادھ موئی جیہی ہوئی پئی سی۔ "کھاریا !پیر نراض لگدے نیں۔ پہلوں تے میں ڈر جیہی گئی نفل پڑھدی تے پھیر ادھی رات مینوں جوں راہ بھل گیا۔ کلم کلی ساں۔ ایہہ بھی چنگا نہ لگے، کسے نوں آکھاں ادھی راتی۔ میں مڑ نفل پڑھن لگے پئی تے بانگاں ویلے اکھ لگ گئی اے کدھرے۔ " میں ہتھ پھڑیا تے بے بے برف ہار ٹھنڈی سی۔ چھاہ ویلے پیر صاحب آپ آئے ناشتے مگروں۔ بے بےچپ جیہی سی۔ "کیہ گل اے چودھرانی ؟توں نراض تے نہیں اساڈے نال ؟"میں بے بے توں پہلوں بول پیا ......... "سبحان اللہ تاں ای اج ٹھٹھر شریف نورو نور ہویا پیا اے !"پیرصاحب ہس کے کہیا ..........بے ے مڑ کجھ نہ بولی ۔ہکی بکی جیہی تکی جائے ۔ "اجازت ہووے تے دس بجے والی بس تے اسی واپس چلے جائیے !"میں مڑ وچ آپے بول پیا۔ "بے بے دی طبیعت ول نہیں لگدی""اللہ خیر کرسی ۔ "پیر صاحب پچی جیہے ہو گئے ۔اوہناں دعا واسطے ہتھ چائے تے میں بھی چا لئے۔ بے بے کدھی نال لگ کے کھلوتی رہی۔ میں پیر صاحب دے دے پیراں نوں ہتھ لا کے ہتھ بنھ کے کھلو گیا۔ "فی امان اللہ !"کہہ کے بے بے دے تے میرے سر تے پیر صاحب نے ہتھ پھیریا۔ بے بے پھیر بھی نہ بولی ۔ "دعا کریو میرے واسطے اللہ تے نبی پاک دے حضور !"کہہ کے پیر صاحب باہر ٹر گئے۔
" کیہ ہویا اے بے بے ؟ "میں مڑ کے گھبرا کے پچھیا۔ بے بے پلنگ تے جوں ڈھے لے لیٹ سی۔ میں جھٹ سارا لیٹ لاں ؟ " اوس ہولی جیہے کر کے کہیا۔ پھر ہور ہولی جیہی "گھر
چلیے !"میں ڈردا ٹریا بھی نہ۔ساری راہ بے بے نہ بولی گھر پہنچے تے ویکھ کے گھر وچ حال پہریا پے گئی ۔ بے بے لگے جوں ہتھ پیر پے گئے۔ میں پچھلے سوتے زورے ضربی دودھ دا ادھا گلاس پیایا۔ سارا ٹبر ایس گلوں پریشان پئی بولدی کیوں نہیں ۔ "بول سہی بھلیے لوکے ؟ کدھرے زبان بند تے نہیں ہو گئی ؟"چاچے چھتھا پے کے کہیا، "کیہ بولاں ؟"بے بے ہولی جیہی پہلے دو لفظ بولے۔ میں کہیا ، "پیرصاحب نوں دساں گا تیرے واسطے دعا کرن۔ اینیاں خاطران ہوئیاں نیں پیر خانے تیریاں۔ بے بے تیرا تے حج توں پہلوں ای حج ہو گیا اے !"میں اچی اچی بولیا، "مینوں تے دوگاڑے ہار لگا اے !"بے بے دے آخری لفظ سن تے پھیر اوہ دم دے گئی !


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels