Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> سایہ

سایہ

نادر علی
January 15th, 2009

سایہ

میں جن بھوت، جادو ٹونا، گنڈا تعویذ، بھیڑی نظر سایہ، پکیاں تھانواں، شانواں کوئی نہیں مندا۔ پر اک عجیب بپتا میرے تے ایتکاں پئی۔ سمجھ نہ آوے ! پنڈ وچ اجے میرے پیو تے تناں چاچیاں دے گھر اکٹھے آہے۔ کٹھے رہندیاں بال ٹبر دا فکر فاقہ تے پواڑے اکثر کٹھے ای بھگت جاندے نیں۔ ساڈے پیو نے حویلی نال لاگویں دو چار کمرے ہور پوالئے سن۔ ایس لئی وکھرا کمرہ بھی میری بُڈھی نوں تے مینوں لبھ گیا تے سانجھے دادکے گھر دا سکھ بھی۔ روٹی بھی وڈی چودھرانی آپ تندور توں ورتانی۔ دال دپال جو پکی ہونی اوہ بھی دیگ اکٹھی۔ ووہٹیاں ساڈیاں پیواں دیاں بڈھیاں تے اساڈیاں وچوں اوہ اکھواندیاں آہیاں جیہڑیاں گھرے دیاں نہیں سن، باہرلیاں سن ! کسے بمار ہونا تے کھچڑی سیرا ۔ کدے کدائیں کھیر تے ہُن پنڈ گوشت ہون پاروں گوشت بھی لبھ جانا پر میں جوں آکھیا اے بھانڈا ٹینڈا ای سانجھا نہیں سی خوشی لڑائی جھگڑے تے ہور پواڑے گھر گھر ہستی دے بھی سانجھے ہونے۔ جنیاں دی تے سمجھو جان چھٹ جانی۔ جے کوئی وکھرے وکھرے ووہٹیاں لاڑھے آپنے آنے وکھرے جی کوئی گلا کر دے بھی آہے تے وڈے ویلے تائیں اوہ ویڑھے وچ ورت کے یاں تے کھلر پلر کے مک جاندا سی تے یاں ودھ کے حویلی دا وڈا پواڑا بن جاندا سی پر گل دوہاں جیاں دے ہتھ نہ رہنی۔
میں لاء کالج ویاہ کر لیا ۔ نوکریاں ڈھونڈ دیاں حویلی رہندیاں چونہواں سالاں وچ تن بچے بھی ہو گئے۔ بچے بھی حوایلے سوکھے پل جانے ۔ خوش بھی رہنے تے سانبھے بھی رہنے ۔ بُڈھی میری ویہری ہووے تے "بچے کتے بھُکاندے پھر دے "آہے۔ راضی ہووے تے"دادکیاں دافصل پٹھا کے سانبھن گئے"ہوندے آہے موج کردے ساں سارے جی !روٹی کھان نوں رج سی تے ست مجھاں تے چھ ویہڑیاں میریاں آہیاں!
اسیں لہور آئے تے بچیاں نوں چار دن چاء سی شہر لہور دا تے بڈھی نوں پکی ٹھٹھی پیکیاں دا۔
ہولی ہولی سارے چاء لتھ گئے ! اُتوں سایہ آ گیا گھرے تے ۔ نک کچھڑ والی حمیداں بیمار ہوئی۔ نہ تاپ نہ تریا نہ کھنگ نہ کھرک بس اینویں لمی پے گئی۔ ہولی ہولی چارے بچے ماندے ۔ فاطمہ میری بڈھی دے سردرد رہنی۔ ہُن درد سرے دا کُجھ لوکاں نوں ہوندا اے تے کجھناں نوں نہیں ۔ جیہناں
نوں نہیں ہوندا اوہناں وچوں میں بھی ہاں تے جیہناں نوں ہوندا اے اوہناں وچ فاطمہ بیگم ! دنیا توں اوازار اُتوں چار جی گھرے دے بیمار۔ ایہو نکی حمیداں جیہڑی ہیٹھ اُتے دوہاں دیہاں وچوں اک سی ایہہ بھی اوس شوہدی دا قصور سی ! کُڑی کر کے میری بڈھی انج اوازار تے پنجاں سالاں وچ چار جی۔ چار جی ایس کر کے دادے میرے آکھنا پئی پنجاں سالاں وچ اینے ای ہو سکدے سن ! حویلی و تے رونقاں سن تے شہر بیزاری ؟ پر کٹھے پنج جی بیمار۔ لؤ جی سائے دی گل شروع ہوئی۔ جا تکڑی اللہ نوں پیاری ہوئی تے ترفاٹ آ گیا۔ میرا کلیجہ پاٹ گیا۔ ایڈی سوہنی نواں مہینیاں دی گلاں کر دی سارے ٹبر دا کھڈونا ! فاطمہ دا حال کوئی نہیں سی ۔ ایس گل نوں بھی رووے پئی اوس دھی جمدیاں نا شکری کیوں کیتی ! حویلی کہیا سایہ اے گھر تے ۔ نال ای بچی میری دا نانا آغا صاحب پورے ہو گئے ۔ حویلی والیاں سوہریاں کہیا نانکا سایہ اے۔ آغا صاحب دے چلیہویں تائیں میری گھرے والی بُڈھی ہو گئی۔
سایہ ! سایہ! میں مندا کوئی نہیں ساں پر گھرجوں اجار وچ چار جی بیمار پئے نیں ۔ ٹی وی لیاندا وی سی آر آندا۔ دوہاں دناں بعد ایہہ بھی زہر لگن لگ پئے۔ اچن چیت مینوں لگا میں سبھ نالوں ودھیرا بیمار ساں۔ نہ دفتر ول لگے نہ گھر۔ فاطمہ ای میرے نالوں تکڑی نکلی۔ اوس کوئی رنھن پکان سین پرون دا آہر کرنا۔ نماز پڑھن لگ پئی۔ پر سر درد اوس دی بھی گھٹی نہ ۔ اوس کہیا ایہہ حرام کھاون پاروں اے۔ داتا صاحب دی مار وگ گئی اے۔ اوسدن چھاہ ویلے کیش لیاون گئے تے مینوں کجھ ڈر جیہا لگا۔ دوپہر بھی روضے تے چپ چان جیہی لگے۔ میں آپنے آپ نوں جگایا۔ داتا صاحب تے اک ہادی نیک بندے آہے ۔ ایہہ ایمان تے سکھ خریدن دا پاکھنڈ اوہناں تے نہ دسیا ہوسی ۔ سماج دے کپت دے کُٹھے ، دولت دے مُٹھے ایہہ لوکیں کیہ منگدے ہن تے کس توں۔ زندہ تے آپ نہیں ۔ آپ دی ہدایت ای ہو سکدی اے ! پر رات عجب خواب آیا۔ میں داتا صاحب دے دربار تے ہاں اک بزرگ کول آئے اک ہزار دا نوٹ اوہناں اگانہہ کیتا پئی بھان لوڑیدا اے ۔ میں کہیا ، "بزرگو کیش تے سیل (مہر) وچ بند اے۔ "آپ نے کہیا ، "ایہہ میرے ای پیسے نیں۔ میں جانناں تسی کس آہر لگے ہو۔ جا ایہہ ہزار دا نوٹ بھی لے جا !"ایہہ میرے ای پیسے نیں۔ میں جانناں تسی کس آہر لگے ہو ۔ جا ایہہ ہزار دا نوٹ بھی لے جا !"میں اُٹھیا تے تریلی تریلی ساں۔ میں مڑ آپنے آپ نوں حوصلہ دتا۔ ایہہ تے میرے من دا جواب سوال میرے نال اے جوں خواباں دے جانو پڑھاندے آہے۔ ہزار دا نوٹ دینا "گنج بخش"دا نام اے۔ تے باقی میرے دلوچ آپ دی نگرانی داڈر ! پر اگلی واری چٹے دینہہ
میں اوہا بندہ درباروں باہر نکلدا ڈٹھا۔ مڑ لوہاری مڑ سمن آباد چوک کولے۔ کوئی جوں میرے پچھے لگا سی۔ کل تھانیوں کوئی آدمی آیا سی۔ اوس نہ دسیا کیوں ! راتی ٹی وی تے پروگرام ہو رہیا سی داتا صاحب دی حیاتی بارے۔ اک نواں ترجمہ آیا کشف المحجوب دا۔ میں کتاب اوسدن ای خریدی ۔ میں گھر آ کے کھولیا تے لکھیا سی مترجم "محمد شریف "ایہہ میرا ناں کتھوں آ گیا اے ! میری ایہہ جرائت بھی نہ پئی جے پچھاں کے کوئی ہور شریف صاحب نہ ہووے ! وہم ودھ رہیا سی۔ تے مسرت بی بی نال ملاقات ہوئی۔ اوہ نال والے گھررہندی سی۔ پروفیسر سی۔ کہن لگی "میں کشف المحجوب تے تھیس لکھ رہی آں !"ایہہ اساڈی پہلی ملاقات سی ! ہُن آپ نال انھیر سویر آہمنا ساہمنا ہوون لگ پیا !"داتا صاحب گھٹے گئے تے مسرت ودھ گئی۔ رات انیندرا، چوکھیاں گلاں تے اخیر راتی جاگو سوتے وچ مسرت دا ناں لیا تے سیاپا پے گیا گھر وچ۔ تن جی بیمار، موئی بچی دا سیاپا۔ دینہہ رات آپنی ماں نوں دسے اُتوں کھسم پاغل لگے۔ ہُن سائے دی گل ودھیری چھڑ پئی روز نواں تویت دھاگا ! سمن آباد تے بھریا اے اوتراں جادو ٹونے تے پھالاں کڈھن والیاں نال ! کالے علم دی گل چھڑ پئی "سندھی بابا " عامل دا پتہ پچھن لگی فاطمہ تے میں لڑ پیا۔ مولا کتھے جائیے ! میں سوچیا ڈاکٹر نوں ملاں پر ڈاکدار پاغل خانے والے دیاں گلاں سن کے ڈر گیا۔ آپ اوس آپنیاں دو بڈھیاں پاگل کر کے طلاق دے چھڈی سی۔
اخیر بُڈھی میری نے اک دن سمان بنھیا تے پنڈ دی تیاری کر لئی ۔ سوہرے میرے دے مرن پچھوں لہور شہر تے آسرا آہیا کوئی نہ ۔ میں دو مہینے چھٹی لئی۔ لوک گئی تے جوں دوجی دنیا سی۔ بچے کھیڈن لگ پئے دوجی رلکن لگ پئے وڈے دا علاج کرایا۔ ڈاکدار کہیا سُوکھے داخطرہ اے اکھاڑے جایا کرے۔ دو مہینیاں وچ اوہ رنگ کڈھ آیا۔ میں اجے بھی گواچا پھردا ساں ۔ سائے دا اکدن میرے پیو سنیا تے اوس لتر لاہ کے میری ماں نوں ماریا۔ اوہ شوہدی رُنی پئی پتر دی خبر نہیوں لیندا۔ میں ساری کہانی سنائی کنج ہر تھاں داتا صاحب نظر آوندے سن میرا پیو سیانا بندہ سی کہن لگا ، "تے گھٹ ڈاکے چا مارو درگاہیں ! جے کسے دے ڈنگر کھول لئیے تے دہ دن اوہا پیا نظریں آوندا اے۔ تہاڈا محکمہ ای چوراں دا ہوندا اے۔ پاغل تھی ویسیں وسوسیاں نال ! تے ٹبر بیمار پیا اے تیرے پچھے۔ کدے چھوہراں دی اٹاں دی کھیڈ ڈٹھی آ ! اک ڈگے تے ساریاں ڈگدیاں لگیاں جاندیاں ہن۔ ایہا حساب ٹبرے دا اے۔ پر بندہ جے آپ سنبھل جائے تے رہندا ڈٹھا ٹبر بھی کھلو ویندا اے۔ ایہافرق اے بندے تے اٹاں وچ اٹاں مڑ کے آپ کھلو نہیں سکدیاں!"
سگما انجے ہویامیں سنبھلیا تے ٹبر ول تھی گیا۔ اوقاف دا محکمہ تے نہ ٹھیک ہویا۔ حکومت وت بدلی تے میں نوکریوں کڈھیا گیا۔ کسے آکھیا، "چودھری مارشل لاء تینوں بڑا سُکھایا اے۔"


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels