Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> بابا عیسٰے جراح

بابا عیسٰے جراح

نادر علی
January 15th, 2009

بابا عیسٰے جراح


ناں بھی اوس دا کوئی ہور آہیا۔ بابے عیسے نور پور بزار وچ جراح دی وکان پائی تے اوہ بھی حکیماں ڈاکٹراں دے برابر۔ نالے پرانا خلافتیا بھی آہیا تے انج میرے ابے دا یار بھی بنیا۔ میرا ابا بھی تے خلافت وچ ای خواجہ خضر حیات بنیا۔ ناں اوہدا گھرے والیاں محمد خضر رکھیا سی تے خواجہ بھی اساڈے ٹبرے وچ لِکھدا کوئی نہیں سی، پر بابے عیسٰے دا تے سارا شہر جانو سی۔ بندہ بھی رعب آلا کھڑ کدی آواز وڈے ویلے جُوں اوس سارے شہر دی حاضری لانی، "ٹھیک ایں ماجھے؟" "ول ایں خاجے؟"، "ناجی بے بے ول ای ہُن؟"جے ناواقف یاں نکا ہووے تے صاب بلانا۔ میم والے راجے سرور نوں "راجہ صاب!"مینوں، "چھوٹے خواجہ صاب!"
مینوں لگنا اوہ گلاں کرن تے اخبار پڑھن دے علاوہ کردا ای کجھ نہیں سی۔ ویسے اوہ وڈّھا کپّی، ملہم پٹی کردا بھی دکان دے پچھلے حصے وچ سی۔ پچھلا بوہا حاطے وچ کھلدا سی تے ول چاننا آہیا۔ ابے میرے کدے دو منٹ کھلونا تے خبر اخبار یاں شعراں دی گل ہونی۔
خواجے دا پچھلا بوہا بھی اِک دن مینوں ویکھنا پے گیا۔ گرمیاں وچ اِک پھوڑا میریاں دوہاں اکھاں دے وچکار نک تے نکل آیا۔ انج ودھیا جُوں ادھوانا۔ میریاں دووے اکھاں بند کر لئیاں سوج تے۔ شیشے وچ ویکھاں تے کوئی ہور بلا نظر آوے۔ انج عیسٰے دی جراحی آیا۔ اوس ویکھیا۔ اِک کرڑا ہتھ سرے میرے تے دھریا میری ٹوٹنی بھوائی "اجے نہیں خاجے دو دن ہور پکن دے!"میں بھی دل وچ پیا ڈر دا ساں۔ سوچیا، دو دن لئی جان بچ گئی اے۔
پر عیسٰے تے واقعی عیسٰی نکلیا۔ ویکھدیاں تے اوس کڑرا ہتھ لایا سی ہن۔ پِچھلے بوہے اوس مینوں کرسی تے بہایا۔ رچھ کان گرم پانی وچ رکھیا۔ سپرٹ لیمپ بالیا۔ پل وچ پانی نوں اُبالا آگیا۔ اوس پٹی رُوں رکھی میرے ساہمنے چلمچی تے پولا جیہا میرے سرتے ہتھ رکھ کے کہیا "پتر ہلیں نہ" پر اکھ جھمکن دی دیر وچ اوہ نکی جیہی تلوار ہار دی نشتر کدھرے پھیر گیا۔ اجے میں تے میرا ابا اپریشن دی تیاری پے کردے ساں۔ "میں پھڑ کے رکھاں سو؟"میرے ابے پچھیا....
ـ"خواجہ صاب خیری! کم تے مک گیا اے!"بابا عیسٰے ہسیا۔ "کدوں!" "کنج؟"میرے ابے دے میرے مونہوں کٹھا نکلیا۔ "مُونہہ تھلے کر بلو!" بابا عیسے اگے چلمچی رکھ کے آکھیا۔ انج کوئی مکھن وچوں وال نہ کڈھدا ہوسی! تے پھیر کوئی لپ ساری پاک لہو وگا۔ پر سارے کم جُوں ٹکور ہار سی۔ کیہڑے ولے اوس نشتر پھیری کنج سارا گند نکل گیا اصلوں اوس پتہ نہ لگن دتا۔ "ایہہ تیرا پیو جدوں بچے بنانے پیا سکھدا سی میں کم پیا سکھدا ساں۔ تے خواجیاں تے کھڈیاں بُھلا چھڈیاں اساڈے پیودادے ایہہ کم نہیں بھلایا"۔ اوس زخم دھوتا۔ دوائی ملہم لا کے پٹی بنھی۔ اوکھی تھاں سی پٹی بنھن دی۔ "اِک اکھ نوٹنی پوے دی کجھ دن۔ ٹالویں پٹی بنھاں گے!"بابے ہسدیاں میرے سِر دوالے تے اِک اکھ اُتے بھی پٹی بدھی۔ چنگا جھٹ سارے دا اپریشن سی تے نالے دو پٹیاں ہور بدلنیاں سن۔ "کنے پیسے!"ابے نکلدیاں پچھیا۔ "تیرے کولوں ڈیڑھ روپیہ!"عیسے کہیا...... "اج تے میرے کول ہے نہیں "میرے ابے کہیا تے شرم نال مینوں پسینہ آ گیا! "بھیج دئیں نکے ہتھ جدوں پتی کروان آوے دا۔"
ہن جی پٹی والے دن میں حال پہریا پائی پئی پیسیاں بغیر میں نہیں جانا! "میں دے دیاں گا پتر جا توں!"میرے ابے ٹال چھوڑیا۔ پٹی بدلی۔ دُوجی بدلی۔ مڑ اوس کہیا "اجے انگوری پئی بجھدی اے۔ اِک پٹی ہور کرا لے!"میرا پٹی کراندیاں مڑھکا شرم نال چھٹدا رہنا۔ پیسے ابے نہیں سن دِتے۔ پھوڑا تے ول ہو گیا پر اِک بیماری شرمندگی دی لگ پئی۔ اوس بزار لنگھ کے روز مدرسے تے سودا سود لین جانا ہوندا سی۔ شرم نال ہٹی ساہمنے دی لگھیا نہیں سی جانا!
وڈے ویلے میں سکولے گیا تے ہٹی ولا کے۔ ہٹی توں پہلوں کھبے پاسے والی گلی وڑیا تے ہتی توں اگے جا کے مر بزار آنکلیا.....دو سال میرا یہا راہ رہیا.......دو وے ویلے ایس ادھار دی شرمندگی دلے وچ ہونی۔ سکولے جاندیاں تے سکولوں آوندیاں تے تیجی واری سودا لیاوندیاں۔ مڑ ایہہ ڈر کدھرے راہ لنگھدا بابا عیسٰے نہ مل پوے! اِک دن ریڑھا کرا کے بزار وچ دی آئے تے میں گوڈیاں وچ مُونہہ چھپا لیا۔
اخیرا کدن ابے نال بزار وچ دی لنگھنا پیا۔ میں ابے توں ڈردیاں روز والے راہ نہ پیا۔ پر ایہہ بھی ڈر پئی بابا عیسٰے نہ ویکھ لئے اسانوں! بے میرے ولانا کیہ سی اوہ عیسے دی ہٹی جا کھلوتا۔ "ول ایں چھوٹے خاجے کدے مُونہہ نہیوں وکھایا؟"عیسے ہس کے پچھیا پر میں شرم نال مُونہہ نہ چکا۔ "پیسے جے نہیں سن دتے!"میں آپے ای وک پیا۔ "کاہدے!" میرے ابے پچھیا۔ "ویکھیا ای ابا تیرا کہندا اے کاہدے؟" عیسٰے ہسیا۔ "اوئے اینویں خواجہ خضر ناں نہیں سی رکھیا۔ خضر دا مطلب اے مزدور مزدوری منگے تے ہور کوئی راہ دس دیو۔ احراریا بھارا!" "جا اوئے کمیونسٹا بھاریا! "میرا پیو ہسیا۔ ہن سارے پرانے احراریئے کمیونسٹ بندے جا رہے سن۔
میں ہُن بزار رہ لنگھنا تے آپنی شرمندگی پاروں زور نال سلام کنا، "سلاما لیکم بابا جی!
ـ"ایہہ میری پہلی سلاما لیکم سی۔ خبرے چوکھی سلاما لیکم والیاں چوکھیاں بندیاں دا ادھار دینا ہوسی!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels