Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> نُوراں نیاری

نُوراں نیاری

نادر علی
January 15th, 2009

نُوراں نیاری


پشلی جمعراتی مائی نُوراں نیاری نبے سال دی ہو کے موئی اے۔ مینوں وڈے بھرانے کہیا بھئی جنازے تے جانا اے۔ عین میری بولی، "کیڈی قسمت والی اے۔ رمضان شراب جمعرات دی موت نصیب ہوئی سو۔""اوتر نکھتر موئی اے۔ نبے سالاں دی ہو کے بھی نہیں مرنا سا سو۔: ہڑا سّی ٹپّے اوہ تے مرے کھپّے!"میں کھج کے کہیا۔ "کیہ ہویا ای نُوریا! ماں ساڈی دی سہیلی سی۔ تیرا تے ناں اماں نے اوہدے ناں تے رکھیا سی۔"میری بھین نے شکیت کیتی۔
واقعی میں سوچیا مائی نوراں نال مینوں کاہدا گلہ اے......سن چھیالی سنتالی جدوں میں ہوش سنبھالی تے ماں ساڈی دا بڑا آون جان سی نوراں نیاری دے گھر۔ اسی سنیارے اوہ نیارے۔ سوہے بزار ساڈے ٹبردیاں چھی ہیٹاں سن۔ ماں میری دے گھر والے لوہار نیں، سیالکوٹ دے۔ میرے پیو دے نانکیاں ساک کرایا سوہنی کڑی کر کے۔ پیو میرا تے ساری عمر عاشق رہیا تے عاشقی دے ثبوت وچ یاراں بچے جمائے، پر دادکیاں ماں میری نوں باہر دی کڑی ای سمجھنا۔ بس اکو نوراں نیاری جُوں اوہدی سکی سی۔ گلیں کتھیں اوہدا ذکر ماں میری نے کرنا۔
"آ وائی سیالکوٹ آلیِے! پیکیاں تیریاں آکھیا، جا راوی نہ کوئی آوی تے نہ کوئی جاوی!"مائی نوراں دی کھڑ کدی آواز میرے اج بھی کنیں وجدی اے۔ اوہنوں بڑے اکھان گاؤن تے شعر آوند سن۔ تے ماں میری نوں ویکھ تے دُھم پینا اوس نے، "آنی مہر بِیبیے! تینوں سنیارے سکا نہیں سمجھدے! تیرا مُل نہیں پایا نظام دن کیاں! اوہ تے سانوں بھی بندہ نہیں سمجھدے۔ اوہ سنیارے اسی کھیہہ کھانے نیارے اوہناں بھانے!"
"تُسیں آپے آپ ہی سارے ہو
کیوں کہندے اسی نیارے ہو!"
موٹے نقش پر گوری نچھوہ سی مائی نوراں۔ تے اکھاں وڈیاں وڈیاں لشکدیاں تے ادھیاں گلاں اوہنے اکھاں نال ای کرنیاں۔ اکھاں مٹکانیاں تے اکھاں نال ای اوہنے ہسنا۔ نویں ویاہی میری ماں نے ادھا وقت تے لوہاراں سنیاریاں دِیاں ای سننیاں۔ "چل نہ گلاں سنیا کر سنیاریاں دیاں.....سوہے بزار میری ادھی عمر سنیاریاں دیاں گلاں سندیاں گزر گئی اے!"جے میری ماں نہ جائے دو دن تے مائی نوراں چٹا برقع سِرتے دھرنا تے گھم گھم کر دیاں آ جانا، برقع اوس کدے سٹیا نہ مُونہہ تے، ڈیوڑھی وڑدیاں اوس لاہ کے پرانہہ مارنا تے پھیر کیا جنا کیا زنانی مائی نوراں اگے جُوں سبھ بال سن۔ ورڈیاں اوہنے شعر پڑھنا:
بلھیا چل سنیار دے جتھے گہنے گھریئے لاکھ!
صورت آپو توں اکو روپا آکھ!
اک جھکھڑ جھلدا رہنا جد تائیں مائی نوراں رہنا۔ اوس جانا تے چیں چاں چپ ہو جانا۔ "ہائے نوراں جائے تے کیڈی بے رونقی ہو جاندی اے!"ماں میری نے آکھنا۔
مینوں مائی نوراں شروع دی نہیں سی بھاوندی۔ اجے میں کچھڑ ساں تے میں مائی نوراں نوں ویکھ کے حال پہریا پا دینی۔ بولنا شروع کیتا تے "نوراں رِچھنی"میں اوہدا ناں پایا۔ ماں میری نے بڑا ولانا۔ مائی نوراں نے بھی سنگتریاں مکھانے کوئی نہ کوئی چیز کول رکھنی۔ پر گل نہ بنی۔ ذرا وڈا ہویا تے "نوراں رچھنی! کھسماں پِٹنی!"میں ہور جوڑ لیا۔ میری ماں رون ہا کی ہو جانی۔ اج میں سوچناں کیہڑی گلوں کِھجیا ساں میں۔ پہلی واری تے جد میرا نانا مویا۔ اساڈا ٹبر تے میرے نانے نوں کجھ سمجھدا نہیں سی۔ کوئی مرنا ہووے تے سارا ٹبر رل کے روندے نیں۔ اساڈے گھر سارے جی ہتھل ہو کے کھلو رہے۔ ماں میری دا رو رو کے برا حال ہو گیا۔ اِک دو چاچیاں ماڑا موٹا ہتھ اوہدے سر تے رکھیا۔ ابا آیا تے اوہ بھی انجے۔ "تن وجے دی گڈی دے میں ٹِغٹ لے آواں "کہہ کے اوہ باہر کھسک گیا۔ مائی نوراں آئی تے اوس آوندیاں جپھا مار لیا، مُونہہ چمیا میری ماں دا۔ اوہنوں لے کے اندر وڑ گئی۔ نال سیالکوٹ گئی۔ ساڈا سارا ٹبر مڑ آیا اوہ ست دن نال رہی..... "اوہ سکی لگدی اے نا مہر بی بی دی!"میریاں چاچیاں نے ٹکاں کرنیاں۔ ماں میری دا کیہ رشتہ سی؟ ایہہ ای پئی اوس خاطراں کرنیاں میری اماں دیاں چاء چڑھ جانا اوس نوں مِنٹاں وچ اوہنے کشمیری چاہ بنا لیاونی۔ شعر بلھے شاہ دے پڑھدیاں رہنا۔ شعر تے کشمیری چاہ کر کے میں نویں سِٹھ جوڑ لئی "بلھے شاہ! کشمیری چاہ!"
پر شک اصل دا مینوں عبدالستار درزیاں دے مُنڈے نے پایا۔ "نوریا چھیمے نیارے نوں ویکھیا ای؟ پیو لگدا اے آپنی بڈھی دا۔ اوہ کھسی اے، نامرد اے! مینوں گُلزار پہلوان تے شک اے۔ گلزارا نوراں دا یار اے۔" "گلزار، نوراں دا یار!"میں دل وچ جوڑیا پر گل سبھ دے ساہمنے نہ کر سکیا۔ آخر ستارے کالے اِک ہور شوشہ چھڈیا۔ "نوراں مُنڈے باز اے!" "اوہ کیہ ہوندا اے؟"میں حیران ہو کے پچھیا۔ "جیکن مرد مُنڈے باز مرد نال ہوندا اے۔ عورت عورت نال"اوس ہور چھڈی پر منوں سمجھ نہ آئی۔ اِک شک جیہا میرے دل وچ پے گیا۔ لوؤ جی ایہہ سن سنتالی دی گل اے۔ شہر وچ مارا ماری لگ پئی۔ ہر پاسے ڈر خوف سی۔ سوہا بازار بند ہو گیا۔ ہندو کجھ تے ادھ کھڑ دھ تے ویچ وٹ کے ٹُر گئے۔ رہندیاں ہٹی نہکھولنی۔ راتی سونے دے سودے ہونے۔ کرفیو لگا اکدن شہر دے اندر آنڈھ گونڈھ لوک چوری چھپے جاندے سن۔ دوپہر کرفیو وچ اماں گھر نہیں سی۔ سوہا بازار بند ہو گیا۔ ہندو کجھ تے ادھ کھڑدھ تے ویچ وٹ کے ٹُر گئے۔ رہندیاں ہٹی نہ کھولنی۔ راتی سونے دے سودے ہونے۔ کرفیو لگا اکدن شہر دے اندر آنڈھ گونڈھ لوک چوری چھپے جاندے سن۔ دوپہر کرفیو وچ اماں گھر نہیں سی۔ ابے پچھیا تے میں کہیا، "چاچی نوراں دے گھر گئی ہوئی اے! میں کوٹھے تھانیں جاناں۔"میں نالدے چار گھر ٹپ کے نوراں دے گھر پوڑِیاں توں لتھاتے گھر وچ چیں چاں چپ سی۔ میں پسار ال گیا تے اندروں واج آیا، "کون اے؟"چاچی نوراں تر بھک کے اُٹھی۔ گرمی وچ اوس چادر تانی سی تے اماں نال لمی پئی سی۔ اماں اٹھ کے آئی تے اوہ مڑھکو مڑھک سی تے مُونہہ اوہدا لال..... "بے بے تیری بڑی ڈری ہوئی سی۔ میں کہیا آ میرے نال لگ کے سوں جا۔ ڈرنا تے مینوں چاہیدا سی۔ چاچا چھیمو تیرا کرانچی گیا ہویا اے۔ سمندر وچوں سونا کڈھدا ہونا ایں!" جھوٹھے گواہ ہار اوہ آپ ای بولی تے آپ ای ہسی جائے۔ ماں میری کجھ نہ بولی۔ "نوراں مُنڈے باز!"میں آپنی ڈیوڈھی وردیاں سار ای آکھیا....... پہلی واری ماں میری نے کِھچ کے اِک چپیڑ میرے مُونہہ تے ماری۔ ستارے نوں میں دس نہیں ساں سکدا اوہ پڑدے پاون آلا تھوڑا سی! نوراں انجے دی انجے سی۔ سن سنتالی دا سال ای اجیہا سی۔ پر دل میرے وچ گنڈھ جیہی پے گئی....نور جہاں دی فلم "چن وے"آئی تے مائی نوراں مینوں ویکھ کے کہنا،"وے منڈیا سیالکوٹیا!"اِک چونڈھی میری گلھ تے وڈھنی تے اِک میری ماں دی گلھ تے۔ عجیب عورت سی۔ "ایہہ نورجہاں دا گاؤن اے!"ماں میری نے کہنا۔ ....خبرے پیار آلا جی ای آہی.....اینویں شک رہیا مینوں ساری حیاتی۔ سن اکہتر وچ میری اماں موئی تے مائی نوراں مینوں گلے لا کے روئی تے مینوں جُوں ٹھنڈ پے گئی۔ نبے سالاں تائیں اوہدیاں اکھاں لشکدیاں سن۔ سبھ پرانے لوکیں مر مرا گئے رہندے گارڈن ٹاؤناں، ماڈل ٹاؤناں ٹُر گئے۔ محلے وچ میں، ستارا تے مائی نوراں ای رہ گئے۔ اکدن بابا ستارا اوہدے گھروں پیا نکلدا سی۔ "اوہ کیہ لین گیا سیں نوراں مُنڈے باز کول؟"میں ہس کے پچھیا۔ بابے ستارے کہیا، "نہیں نوریا! مائی بڑی چنگی عورت اے۔ ساری حیاتی ایہنے میری بڑی مدد کیتی اے!" اللہ بخشے سو! دیالُو روح سی!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels