Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> وہم

وہم

نادر علی
January 15th, 2009

وہم

"ایہہ اینویں تینوں وہم اے دین ایہہ آپنی دھی شوہدی تے تینوں کاہدا شک اے؟"مولوی کلیم اللہ ہواں پچھیا۔ "شک نہیں مینوں پک اے مولوی جی، تُسیں شرع دا مسلہ دسو۔ میں جدھڑاں دے مُڑے نوں مار سٹاں تے ایہہ گناہ تے نہ ہوسی؟"مولوی ہوریں ورکاں دی پنڈی اِکو رب دے بندے آہے۔ نماز تے دین محمدے سنے پندی وِچ پڑھدا کوئی نہیں سی، پر زینب نال شرع دا اِک رشتہ ہے سی۔ ست ورھے بچی بچہ کوئی نہ ہویا دین محمدے دے گھر۔ اِک واری جوانی وِچ مذہب بھی دھلدا اے بندے تے، پر چرھدی جوانی توں ذرا پہلوں۔ دین محمدے گھر دھی ہوئی۔ پُھوہڑی وچھ گئی ورکاں دے ویڑھے۔ چارے بھرا اکٹھے حاطے وِچ ہی رہندے سن۔ لوکے آلی پرانی حویلی وِچ۔
کوئی بندہ اوس سال دین محمد نوں سلطان باہو دے دربار لے گیا۔ دین محمد نوں تپ محرقے چوکھا جُھونا لایا سی۔ کُجھ ورھا کھنڈ اللہ لوک جیہا ہو گیا۔ زینب ورھے دی ہوئی تے مُر حاطے وِچ لوہڑیاں کُڑیاں نال پل گئی۔ چوھری دین محمدمُر مسلمانی توں چودھری آن ہویا۔ پر ایہی دھی ہولی ہولی "چاچا! چاچا!"آہدی اوہدے اُتے ہی چرھ گئی۔ اندر وڑ گئی۔ اوس روٹی کُھوہے تے لے جانی تے زور ضربی چاچے دا چادر تھگرا بھی سانبھ لیا۔ جیہڑی شے گھرے وِچ کِدھرے نہ لبھنی، اوس کڈھ دینی۔
اجے زینب سولاں دی نہیں سی ہوئی تے ماں مر گئی۔ ہُن چودھری آن ازمیشے پیا۔ اِک بُدھی مر گئی اُتوں کُڑی آن جوان ہوئی۔
اصلی مسئلہ تے زِویں دا سی۔ پنجاہ وِگھے دین محمدے دے حصے دے دین محمد دے گھرے آلے سہنے کے لوک دے مہر آہے۔ لوک بھی وِرکاں دا آہیا تے جُوہ بھی۔ اِک گھر چدھڑاں دا بھی ہے سی۔ ہوسن چدھر بھی جٹ تے سردار کِسے پاسے، پر پِنڈی ورکاں تے اوہ کمیّاں جیہے آہے۔ اِک زِویں تھوری اُتوں بھی چنگا پکیرا رنگ!
ویلا بدلدیاں پتہ نہیں لگدا۔ لوکے نوں مِڈل ایسٹ آن بھاگ لائے۔ چدھڑ بھی ہن ڈیڑھ سو جی آہے تے دب وگے مزوریاں تے۔ آن رلے وِرک وی۔ ہن جنے کھنے کوٹھی پائی۔ دین محمدے بھی پکے چھت گھتے، پر وڈیاں تِناں دِیاں تن کوٹھیاں۔ وکھرے وکھرے گھر تے وکھرے ہوئے بھانڈے ٹِینڈے۔ تد زِویں تیجی نسلے آن ونڈیجی تے سیم بھی مُک گئی تے بھا آن لگے زِویں نوں۔ کروڑ دا مربعہ تے اجے نہیں سی، پر ڈیرھ لکھ وِگھہ پِنڈی وِرکاں بھی آہیا۔ تے پیسہ ڈھیر۔ خریدن آلے سَے!
ہن دین محمدے دا مربعہ وِرکاں نوں رڑکدا آہیا۔ بہوں سمجھایا دین محمدے نوں پئی ویاہ کر گھنے دوجا۔ پنجاہ ورھیاں دا جوان نہیں تے بُڈھا بھی تے نہیں ہوندا۔ خبرے رب وارث چا دیوے سُو۔ چار چھ رشتے بھی گھرے وچ آہے۔ چودھری نے چار ورھے ہور اَوکھے سوکھے لنگھائے، پر ہُن اوس رب جانے کیوں دھی نال گل نہ کرنی۔ اساں اج ایہہ بھی سمجھ نہ آہی پئی احمے چدھڑے اُتے شک اوس پیا کنج اے۔
احما مِڈل اِیسٹوں آیا تے مناں مُونہہ پیسے لیایا۔ چھ بھرا آہے۔ سبھ توں نِکا داج اوہناں دِتا جنا حیاتی وِچ ڈِٹھا کِسے نہیں سی۔ چھ مجھاں دتیاں تے مجھاں نوں بھی جھانجراں سونے دِیاں پوائیاں!
بس اوہ دن تے ایہہ دن، روز کوئی گل وِرکاں کڈھنی چدھڑاں دی۔ نہ گل نہ کتھ۔ سن تر یاسی وِچ اِک ممبری چدھراں بھی لے لئی تے آن وِیر پئے، جُوں سارے ضلعے نُور پور وِچ آہے۔ اِک دھڑا مسلم لیگ تے اِک پیپل پارٹی، جُوں ساریاں لوکاں وِچ آہے۔
پر وڈا ڈر وِرکاں نوں ایہہ سی پئی دین محمدے دا آون جان اے چدھراں دے گھر تے مُڑ چل سو چل! جے وِرک بے وہتے آہے تے نُورا، دین محمدے توں وڈا اُکا بے وہتا سی۔ دو اوہدے پُتر جوان تے دوویں رج کے نکھٹو۔ دو دو جماعتاں اوہناں پڑھیاں، پر نہ پڑھیاں جیہیاں۔ رشتہ منگیا تے دین محمدے نانہہ کر چھوڑی۔ گل ودھدی ودھ گئی۔
اُچراں مولوی کلیم اللہ ہوری بھی پُورے ہو گئے۔ ہُن سلطان باہو توں اُرانہہ کوئی تھاں دن محمدے نوں دِسدی نہ سی! اوہ گیا جھنگ تے نُورے نوں کِسے آن کُراہے پایا۔ راتی سُتی زینب اوہناں وڈھ چھوڑی۔ قسمت چنگی سی، جیہڑا دِین محمدے آن مُونہہ ویکھیا۔ پر پاگل ہو گیا۔ روز راتی سُفنے وچ زینب آوے۔ اوہ آکھے، "چاچے نُورے مینوں ماریا اے!"نالے کھیڈے، کدے کدھاڑیاں تے چڑھ جائے دین محمدے دے۔ برادری بیٹھی دسویں تے۔ اوہناں صلاح دِتی پرچہ کریئے چدھڑاں تے۔ پُلس روز آوندی تے تنگ کر دی آہی۔ وڈھیاں دے دے تھکے۔
دین محمدا سلطان باہو دے گیا چالیسواں لنگھا کے۔ راتی اوس سُفنا ڈٹھا، اوہدی ماں بِہشتن آئی دووّھ لے کے۔ دین محمدا روون لگ پیا۔ ڈھائیں مارے، "بے بے مینوں معاف کر دے۔"مُڑ اوہدی ماں دی تھاں زینب کھلوتی آہی۔ اوس پہلی واری حیاتی وِچ اوہنوں گلے لایا۔ مُڑ اِک سُکھ دا چانن لگاتے اِک چِٹی داڑھی آلے بزرگ آئے۔ دین محمد نے جُوں سنجان لیا پئی حضرت سلطان باہو سن۔ اوہناں سر تے ہتھ پھیریا۔ اوہناں کہیا، "میرا ناں مولوی کلیم اللہ اے"تے فیر جُوں اوہدی ماں نے جون بدلی آہی، سلطان باہو دی تھاں بھی مولوی ہوریں ڈِٹھے۔ اکھے، "حکم رب دا اے خون دا بدلہ خون اے دین محمدا، جدوں ظالم خون کرے!"دین محمد اتھیا تے ہَولا پُھل آہیا۔ اوس لوک آکے شہیتر پِچھوں چَھوی کڈھی کوئی تریہاں ورھیاں پچھوں۔ جاگدیاں اوس سُفنا ڈٹھا پئی زینب آن چَھوی ہتھ پھڑائی اے تے ہسی اے، جیکن نِکیاں ہوندیاں جَھگاّ کڈھ کے ہسدی سی! اوس راتی دین محمدے نُورا تے اوہدے دو پُتر جُوں اِک پل وِچ وڈھ چھوڑے۔ گرمیاں دے دن سن تے دین محمداتے سُتے پئے سارے ٹبر نوں سنجاندا سی۔ اوس اِک بھیتجے نوں وڈھیا، دُوجا ہتھیں پیا، پر چَھوی تیز آہی۔ ہتھ اوسدا پر انہہ جا پیا۔ اخیر نورا اُٹھیارولا سُن کے۔ اوس آکھیا،"دینیا کیہ بیا کرنا ایں!"دین محمد آکھیا، "جوں رب دا حکم اے!"تے نورے نوں وڈّھ چھوڑیا۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels