Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> رانی

رانی

نادر علی
January 15th, 2009

رانی

بھاء بشیر دی تے میر کسے گل تے صلاح نہ رلنی۔ صلاح کیہ رلنی سی اوہنوں گل کرنی نہیں سی بھاوندی !
"بڑا اوکھا وقت اے کھاریا ! خزانہ چاہیدا اے خرچہ پُورا کرن لئی ! پیسہ بنانا بڑا اوکھا ہو گیا اے !"بھاء بشیر آکھنا۔
"مینوں لگدا اے نہ بنانا کیڈا اوکھا ہوسی ! وڈھی وُٹھ وُٹھ گھر بھری جاندے او ! اوکھا تے نہ لینا ہویا "میں مونہہ تے مارنی ! کوئی کم خراب ہونا تے بشیر کہنا، " مینوں لگدا اے بددُعا لگ گئی اے کسے دی !""کیہ سوچے سمجھے بغیر ماری جاندے او ! دُعا نہیں لگی کدے کسے دی ؟ ایہہ بد دُعا جھبدی لگ جاندی اے ! "میں اوکھا جواب دینا۔
ایہہ جُوں میری غریبی تے اوہدی امیری ، میرا دوش تے اوہدی وڈیائی آہی ! میں ساری عمر پنڈ رہیا اوہ شہر ۔ میری اکلی دھی آہی رانی، اوہدے اٹھ جی : چار کُڑیاں ، چار مُڑے ۔مینوں تے اکثر ناں بھی یاد نہ رہنے اوہناں اٹھاں دے ! مُڑ جُوں سُکھلیاں دیاں شکلاں بھی اکو جیہیاں ہو ویندیاں نیں۔ مینوں بشیرے دے تے آہنڈھ گواہنڈھ دیاں کوٹھیاں والیاں دے بچے اکو جیہے سہی ہونے ۔ اکا جیہے جامے تے چال ڈھال اکو۔ پوند کجھ ٹھلے تے کجھ بہوں ٹھلے تے پولے پوپلے گورے گورے۔ ایہہ تے ماڑے ہی ہوندے نیں ! ون سوّنے سُکے، کانے، بھینگے ، پھڈے ، ڈُڈّے تے کھڑکنّے ! اکھے ، "آ سوکھیا تینوں سیج بٹھائیے ، سوہنا کیڈا لگنا ایں ! جا ماڑیا کوئی کم کر جا کے ، کیہ کھلوتا تکنا ایں ! "
ماڑے تے راتی سُتے بھی سنجاتے جاندے نیں۔ سگمی ایہہ گل ہوئی ،جد رانی شہر گئی بشیرے دے گھر۔ راتی بھاء بشیر آیا تے اٹھ ستے پئے پال وچ۔ وچکار سُتی سی رانی ۔ "ایہہ اوپرا بچہ کون اے ؟ " بھاء بشیر رانی نوں ویکھ کے آکھیا۔ کپڑے ہور نہیں سن، جے سانولی تے شکل دی ذرا سادی آہی تے انھیرے وچ تے سہی نہ ہوسی۔ اوہ سُتی سی،جُوں نمانے بے سُدھ ہو کے ڈنگ پھڑنگے پئے ہوندے ہن ! واہ مولا رنگ تیرے ! سکھلا جی انڈول سوندا اے ! اک پوزیشن بنا کے !
میں تے جھلا آہیا پر بھاء بشیر تے بہوں سیانا بندہ سی آپنے بھانے ۔ بندے دی گل دی ، بندے دی سیاست دی سمجھ آہی بشیرے نوں۔ معاملے نوں سمجھنا تے پنجاہ ورھے اگے ویکھنا ! "مینوں دفتر آلے ہمیشہ پچھدے نیں، "ہُن مُلک دا کیہ بنے دا ! مینوں "فیوچر الوجسٹ"(آون والے وقت دا جانو ) بھی سد دے نیں !"میرا خیال اے پچھے دا بھاء بشیر نوں چنگا بھی نہیں سی لگدا تے خبرے پتہ بھی نہیں سی ! رانی بھی گراں دا اوہدے پچھے داحصہ سی۔ ایس لئی بشیرے نوں اوہدے شہر آون تے پڑھن آلی گل بھاوندی نہیں سی، میری بُڈھی تے اوسدی بُڈھی نے ایہہ گل پکی کر لئی ۔ میری پُڑھی سبھ بڈھیاں ہار دھی بارے "فیوچر الوجسٹ"سی ! دھی میری مدرسے اٹھاں ورھیاں دی گئی تے ہن چوتھی پاس کیتیاں بھی ورھا ہو چلیا سی تے ویلا فکر دا آہیا ! بشیرے دے دو چھوہر اوس نالوں وڈے وڈے ، اک ہانی تے اک نکا سی ۔ کڑیاں وچوں دو وڈیاں تے دو نکیاں سن پرانے حساب نال تن منڈے بشیرے دے وڈیاں وچوں کوئی بھی اوس نال ویاہیا جا سکدا سی۔ بڈھی بشیرے دی خدا ترس تے اک ماڑے گھر دی آہی تے دعا بدُدعا توں بہت ڈردی آہی۔ سو رانی شہر اپڑ گئی ۔ میں لوک وچ رُجھا ساں۔ نالے کڑی بھاویں اک آہی تے بھاویں رانی ہار سچجی لوکاں بھانے تے ماڑی ہی آہی۔
صدیقہ بی بی ، بھاء بشیر دی گھر آلی نے پوند رانی نوں ہر شے شہر دیاں کڑیاں ہار دی ، جُتی کپڑا لے دتا تے انڈسڑیل مدرسے کڈھائی سلائی تے نالے دس پاس کرائی آلے پا دتا۔ سین پرون تے رانی نوں پہلوں ہی آوندا سی۔ سال بعد بھاء بشیر دی کوٹھی دے ہر کمرے وچ کوئی نہ کوئی شے رانی دی بنی آہی ۔ میز پوش ، کروشئیے ، سرہانیاں تے چادراں تے کڈھائیاں ، ہر کھانے وچ اک ادھ چیز رانی دےہتھ دی پکی ہونی۔ ورھے بعد اکدن بھابھی میری نے پنجاں کڑیاں نوں اکو جیہے کپڑے پوائے ، سر تے ربن لائے تے پیریں اکو جیہیاں باٹا دیاں جُتیاں۔ "دس کھاریا ہے کوئی فرق میریاں دھیاں وچ تے تیری وچ ؟ "نہیں صدیقہ بی بی ، رب تیرا بھلا کرے ! "میری بڈھی نہال ہو کے آکھیا۔ میں دل دی گل دل وچ رکھ کے آکھیا، "کپڑیاں وچ تے کوئی فرق نہیں !"اوس کہیا ۔ "رنگ تے صدیقہ دُھپ لگیاں کالا ہوای جاندا اے !"میں رہ نہ سکیا۔ لو ! ورھے ورھیاں اُتے چڑھدے گئے تے وقت لنگھدیاں پتہ نہ لگا۔ دس پاس کر لئیاں رانی نے ۔ پنڈ اوس گھٹ آونا تے چوکھی سہیر بھی نہ کرنی۔ بس کسے شے دی سہیر نہ کرنی ! تے انج رانی ، جیہڑی ہرکمرے اندر تے دستر خوان تے موجود آہی ، ساہمنے ہوندیاں بھی گواچنی شروع ہو گئی ! دسویں پاس کیتی تے ہن اک دی تھاں دو شئیں اوہدے ہتھ دیاں پکیاں ہونیاں ! چوکھا وقت اوس رہنا بھی رسوئی وچ ! ہولی ہولی اوس حساب کتاب لین دین بھی سانبھ لیا تے صدیقہ بی بی حج کر کے تے جوڑاں دا درد کر کے مصلٰے مل لیا۔ اوہ آپ اک گواچدی ہوئی جان سی !
بشیرے دے وڈے مُنڈے کُڑی دا ویاہ ہویا۔ کسے رانی دا ناں نہ لیا۔ میری بُڈھی تے ہکھی لائی بیٹھی سی اجے دو منڈے آہے : اوسدا ہانی تے چکارلا ! ویاہ دُھوم دھڑکے نال ہوئے دھی دا داج سنے کار دتا تے مڑے سنے کار لتا ! شئیں وکھاوندے ہن داج دیاں۔ بشیرے دی کُڑی دے داج دی کار دیاں بتیاں بل رہیاں سن، انجن سٹارٹ سی تے نکیاں بتیاں پیلے رنگ دیاں ٹم ٹماندیاں بلدیاں بجھدیاں آہیاں ! میں آپنی بڈھی نوں کہیا، "ایہہ سن بتیاں کیہ آہندیاں نیں ! داج وہونیاں گھرے ہی رہندیاں نیں ! "توبہ کرنی چاہیدی اے تے خیر منگنی چاہیدی اے "میری بُڈھی نے آکھیا ۔ "تیرا بھی سبھ لوکاں ہار ایہا خیال اے پئی رب سُکھلیاں ول اے۔ جے انج نہ ہوندا تے اوہ ایڈے سوکھے کیوں ہن ! ""رب جیہنوں چاہے عزت دیندا اے تے جیہنوں چاہے ذلیل کردا اے ! "اوس آیت چاء سنائی ۔ "ایہہ پُٹھا قرآن پڑھیا اے توں۔ رب دے گھر بشیرے نوں عزت نہیں لبھدی۔ ایس گل آسرے تے جیونے ہاں۔ رب نہ زور نال عزت دیندا اے تے نہ پیسے نال ! "میں سڑکے بولیا۔ "خوشی آلے دن ماڑا نہیں بولنا چاہیدا تے کسے دا بڑا منگیاں آپنا بُرا ہو جاندا اے۔ "
خبرے بد دُعا ہی لگی۔ دساں سالاں وچ بشیرے دے سارے مُڑے ویاہے گئے۔ رانی وچاری روٹی ہی پکاندی رہی۔ مینوں انج لگے جُوں بشیر اوہنوں گھر رکھ کے بھی بھُلی جاندا آہیا۔ میں بھی بھلائی بیٹھا ساں۔ ساہمنے جے نہیں سی۔ ماں نہ بھُلی۔ اوس منت کر کے پنڈ وچ ساک کر لیا تے بُلا کے اسیں دُعا پڑھا چھوڑی ۔بشیرے دہ ہزار دتا، جیہڑا اوہدے واسطے دساں روپیاں برابر سی۔
ہُن نہ کدے بشیر پنڈ آیا اے تے نہ میں
کدے شہر جاناں۔ کہن نوں سکے بھراہاں ۔ مینوں سہی ہوندا اے پاکستان وچ سارے شہراں آلے پنڈاں نوں تے سکھلے ماڑیاں نوں بھلان دے آہر لگے ہن !


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels