Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> بُندو امیر نواز

بُندو امیر نواز

نادر علی
January 15th, 2009

بُندُو امیر نواز


کل میں اِک عجب سُفنا ویکھیا۔ سُفنے دی میں ہمیشہ بھال کرناں۔ یاد د
اشت گواچن دے بعد مُڑ کے ٹھیک ہوئی تے سُفنیاں راہیں گواچا ویلا لوڑیا، پر سُفنے وِچ جیہڑے لفظاں دے جوڑ لگے ہوندے ہن اوہ سانوں اکثر لبھدے نہیں۔ اسیں سُفنا کہانی ہار یاد کرنے ہاں۔ اکثر سدھراں دی کہانی بھی ہوندی اے مہنگیاں سودیاں دے لبھن دی، جُوں جنے زنانی دامیل! پر سُفنے تے بندے دا ندرونا تے لفظ ہی ہن۔ ایس انھے جیون دے سفر وِچ چانن دا آہر۔ ایس گھمن گھیری حیاتی نوں سجھن دا جتن!
سُفنا انج شروع ہویا۔ اِک پندہ بیتھا سی ڈاکٹراں طرحاں۔ شہاب الدین اوہدا ناں سی۔ پر آہمنے ساہمنے بیٹھے تے اوہ مرد نہیں عورت سی۔ جیہنوں میں شہاب الدین سدناں۔ اوہِدیاں اکھاں بڑیاں سوہنیاں سن۔ عورت سانولی سی۔ بنگالن سہی ہوندی سی۔ بڑی من موہنی۔ اسیں ٹُر کے دوویں زمیندارہ کالج، گُجرات دی بلڈنگ دے اگے دی گزرنے ہاں۔ میں اوہنوں انواب صاحب دی قبر وکھائی۔ ہال کمرے دے ساہمنے۔ اوہ میرے نیڑے ڈُھک آئی تے اسیں کالج دے پچھواڑے ول ٹُر گئے۔ اِک آنند جیہا دِلے نوں آیا تے سُفنا مُک گیا۔
میں سُفنے دے پیڑے ڈھونڈن کُجھ زیادہ دور نہیں گیا، اجکل ہی چودھری شہاب الدین دا مسدس دا ترجمہ پڑھیا سی۔ شہاب الدین سانولا سی۔ ایس لئی سانولی بنگالی عورت بن گیا، پر چودھری شہاب الدین جٹ سی تے "بالو جٹی"بن گیا۔ میں جھبدی بالو کول گیا تے رات دا سُفنا سُنایا، "بی بی سُفنے وِچ بھی تینوں ستاں پڑدیاں وِچ ملنا پوندا اے!" اوہ سُن کے بڑی ہسی۔ "بُڈھے بندے دا جوانی نال اینا ہی رشتہ ہو سکدا اے!"میں سُفنے دِیاں رہندیاں سینتاں کھولن دا جتن کرن لگا۔ "نواب صاحب دی قبر میں تینوں ایس لئی وکھا رہیا ہاں پئی بُڈھا ہاں مویاں جیہاں، پر اجے بھی جیوندا ہاں، جیوں نواب صاحب دا ناں! تے کالج دے پچھواڑے ایس لئی لے گئے پئی پچھے رہ گئی جوانی نوں موڑ لیاواں۔ چودھری صاحب لہور شہر جوان عاشقاں نال بھریا پیا اے ساڈا تے بڑے صرفے دا عاشق ایہہ بُڈھا اے۔ یاراں ہار بھی اے ماپیاں ہار وی۔ نالے دُکھ سکھ ونڈن لئی مُونہہ وِچ زبان لوڑِیدی اے۔ چودھری صاحب! اوہ کِتھوں لیاویئے جے تُسیں نہ ملو تے ! بالو نہال کر چھڈیا۔ ساڈا سُفنا سپھل ہو گیا! گل آئی گئی ہوئی گئی۔ دو مہینے لنگھ گئے۔
کل میں بیٹھا خواجہ غریب نواز معین الدین چشتی ہوراں دی حیاتی پڑھ رہیا ساں تے پتہ نہیں کِتھوں بُندو دھوبی یاد آ گیا۔ ایہہ خواجہ صاحب دی کرامات سمجھو بھاویں غریب نوازی دا بھیت! اوہ دو مہینے پرانا سُفنا یاد آگیا۔ اچن چیت مینوں اوس سانولی عورت دِیاں اکھاں یاد آئیاں۔ اوہ تے سگمیاں بندو دھوبی دِیاں اکھاں آہیاں۔ اوہ عورت تے بندو دھوبی سی! بندو دھوبی گجرات دے زمیندارے کالج دی دو سالاں دی پروفیسری وچوں مینوں اکلا جی یاد آوندا اے۔ اوہنے ہی مینوں لڑکپن دی بے وساہی تے پروفیسری دی غریبی وِچ صاحب بنایا۔ کالج وِچ مایا لگے تے کھمب چٹے کپڑے تے میرے جیہے کِسے دے نہیں سی۔ میں ہوسٹل وِچ وارڈن سی۔ اوس اِک دن آ کے کہیا، "صاب شہرماں قجے والے ہندوؤں کے گھر لوگ چھوڑتے نہیں! شودر بستی میں پُلس والوں نے قبجہ کر رکھا ہے۔ چونکی ماں تو مردوں کے سونے کی جگہ نہیں۔ سب سُسروں نے عورتاں لا کے شودر بستی میں ڈال لی ہیں۔ شودر بستی نہ ہوئی چھاؤنی ہوئی سوہری! اِدھر ہوسٹل میں کوارٹر دے دو، گجارہ کر لوں گا۔"کوارٹر میں لے دِتا۔ پر ڈھائی سو روپیاں وِچوں گھر ٹور کے میرے کول تے بچدا کُجھ نہیں سی۔ اُتوں جھٹ پٹ ویاہ کر لیا۔ ہُن کالجوں دُراڈا مدینے پنڈ وچ میں مکان کرائے تے لے لیا۔ بندونے دو میل پیدل ٹر کے اوتھے آ جانا۔ میرے کول تے سیکل سی۔ سیکل سوہری مشین ہی ایسی۔ کیہ پتہ مرجی سے مُونہہ اٹھا لے کدھر کو۔ مدینے سے مومدی پور پُہنچا دے سالی!"بندو سیکل کدے نہ سکھی۔
ویاہ دا خرچہ، گھر دا خرچہ۔ پہلے مہینے کُجھ نہ بچیا۔ بُڈھی میری نے کہیا "کوئی بندو دھوبی آیا اے!"میں باہر گیا، "بندو ایس مہینے تے پیسہ کوئی نہیں بچیا۔" "صاحب میں حساب لینے نہیں کپڑے لینے آیا ہوں۔ شادی کی مُمارکھ بھی نہیں دی۔ بڑی بھاگاں والی بی بی لگدی اے تمہاری عورت! بندہ اچھا ہو تو عورت بھی اچھی مل ہی جاتی ہے"۔ ہُن ہولی ہولی اوس بی بی نال آپ دُھلائی ہفتے دی بجائے ہفتے وِچ دوتن وار دے جانی۔ میں تے میری بیوی دوویں صاب تے بیگم صاب بندو دی دُھلائی نال ہی بنے۔ کالجوں اوہنوں کڈھ دِتا نیں تے اوس اِک نکا جیہا ہندواں دا گھر، مہمدے پند لبھ لیا۔ آپاں اُنجے پیسیاں ہتھوں تنگ ہی رہے۔ اِکدن پیسے مُکے پئے سن تے بُڈھی میری کُجھ پرانے روپیے روپیے دے نوٹ کڈھے۔ تہاڈی تے میری پیسیاں دی لڑائی سُن کے بندو جاندیاں تریہہ روپیے دے گیا سی۔ میں بُڈھی نال لڑیا۔ اِک تے گھر وِچ دھیلا نہیں سی۔ پِنڈ تھاں کِسے کولوں اُدھار لبھنا بھی لبھنا بھی نہیں سی۔
بندو کہیا، اگلے مہینے دے دینا تے پیسے آپے میرے ہتھ پھرا گیا۔
جدوں پرنسپل صاحب منوں لہور جاندیاں نال یونیورسٹی لے گئے تے ایس وِچ بندو دا بھی ہتھ سی۔ !"
You are the best dressed man in Gujrat"ڈاکٹر صاحب نے کہیا سی۔ لہوروں میں سن پینٹھ وِچ ڈھاکہ یونیورسٹی چلا گیا۔ بچیاں نوں تے مینوں تے ڈھاکہ پسندی سی، پر قسمت ماری سی۔ قید کٹ کے آون دی بجائے اکہتر وِچ گرمیاں دِیاں چُھٹیاں تے آ کے جان بچ گئی۔ پر سن اکہتر نہ بھلیا۔ سخت بیمار ہویا۔ علاج وِچ یاد داشت بھی گئی۔ ٹھیک ہویا تے پنجیاں سالاں بعد گجرات گیا۔ بندو فوت ہو چکیا سی۔
اج خواجہ غریب نواز نے اوہ امیر نواز یاد کروایا۔ بڑا پیار کرن والا تے دِل والا بندہ سی۔ خبرے خواجہ غریب نواز نوں بھی اِنجیں غریباں نے پسما لیا ہووے! غریب بھی تے امیر نواز ہو سکدے نیں! ایہہ ہی پیار دا رشتہ اے۔ لوڑ دا رشتہ بھی جُوں جنے زنانی دا ہوندا اے! سُفنے وِچ اوس سوہنی سانولی عورت دا روپ دھاریا۔ اوہ خُو دا سوہنا آہیا۔ اوہدیاں بولِدیاں اکھاں مینوں کدے نہیں بھلیاں!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels