Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> بابا اسلام دین

بابا اسلام دین

نادر علی
January 15th, 2009

بابا اسلام دین

کوئی گل ایس کہانی وِچ مننن آلی نہ ہوسی۔ اینویں گلاں وچوں گل نکل پَوندی اے! میں حوالدار نُور عالمیاں کِتھے ملنا سی۔ حوالدار نُور عالم مینوں سن چالِیہ وِچ ملیا، جد میں نواں نواں افسر بنیا۔ بے بے میری منت منی آہی، پئی شاہدولہ حاضر ہوساں، جے میں
افسر ہویا۔
بے بے میری ڈھیر چِر اندر لایا۔ میں افسراں ہار اینویں جھٹ پ
ٹاندر باہر آلی گل کیتی۔ اندر اِک بابا روئی جاوے تے گائی جاوے۔ چکوال لہندے دی بولی سہی ہووے۔ پر جُوں آہدے نیں وضوح اد خشوع اجیہا میں نہیں سی ڈٹھا۔ بابا لگے، جُوں مرویسی دعا منگدا منگدا۔ میں اینویں انسانی ہمدردی کر کے نیڑے ہویا۔ اکھے "پترا میری کیہ پُچھنا ایں؟چھوئی میرے گھر ہن، تحصیل چکوال ضلع جہلم۔ تیرے گھر کِتھے نیں۔ افسر رینک سہی ہونا ایں؟"میں دسیا پئی میں بھی فوجی نا پتر ہاں۔ جمعدار نادر علی مرحوم، میرے والد جمعدار ایڈ جوٹنٹ آہے پنج بارھاں فرنٹیر فورس وچ۔ بابے دی اکھیں مُڑ کے اتھرو آگئے "اوہ کد مویا بھرا میرا؟توں تے میرا بھتریا ہویوں!"ہن ناں مینوں یاد آ گیا اے۔ چاچے میرے ساری عمر ایہہ کہانی سنائی، پئی جمعداری دا حقدار آہیا نُور عالم۔ ضلع والی دی سیاست وِچ ماریا گیا۔ میرے والد آہدے آہے، پئی صوبیدار میجر اوہ جماندرو آہیا۔ ہر کم وِچ تیز آہیا۔ پرانے زمانے دا دس پاس، جو اج کل دِیاں وِیہاں برابر ہوئیاں!
انج حوالدار نُور عالم دی کہانی میں آپنے کنیں سُنی۔ اوس کہیا، "پُترا جمعداری دا ضَعف تے منوں بڑا آہیا، پر میں اللہ نال لوء لائی۔ اوس بھی کنی نہ پھڑائی! ڈاڈھا بے پرواہ ہے نی! جُوں شاہ حسین ہوراں لکھیا"۔
پوند میں وہا بی ہویا۔ پہلی لام دے بعد احراریاں وہابیاں دا زور آہیا۔ مولبی وحید بالا کوٹی بھی اساڈا پرانا سکاڈیا آہیا۔ میں بالا کوٹ کجھ دن اوسدے درس وِچ رہیا۔ نماز روزے نال تسلی نہ ہووے۔ دِلے وِچ شوق شہادت دا آہیا تے لڑائی لگی پئی آہی خلافت نی۔ پہلوں سوچاں پئی ہجرت کر جاں افغانستان۔ مولبی وحید بھولا بندہ آہیا۔ اوس کہیا اِک عیسائی چھپیا بیٹھا اے ڈھلوالیں۔ اکھے سن ستونجا آلے غدر وِچ اوس غداری کیتی وطن نال تے اسلام نال۔ سلام دین اوس دا ناں آہیا تے رانگھڑ ذات دا۔ مولبی وحید دے پیو دادے کوشش کیتی اُساں مارن دی۔ اوہ کالا علم جاندا آہیا۔ بُڈھا نہ ہویا ساری عمر۔ کُجھ نبّیاں دے گیڑ ہوسی، جد میں مارن گیاں۔ پنجاہاں دا سہی ہوندا سی۔
عجب اوہ بندہ اے بابا سلام دین۔ چوہڑے چپڑاسی دا کم کردا اے مشن سکول ڈھوال وچ۔ ذہب چھڈ اوس ناں بھی نہیں بدلیا۔ اکثر فوجی جبل پور بھگوڑے ہوندے آہے تن مہیناں توں ودھ، پئی جیل ہو ویسی تے فوج توں جان چھٹ ویسی۔ انگریزاں ایس دا علاج کڈھیا جبل پور جیل۔ جبل پور چھاؤنی تے دنیا جاندی ہوئی، جبل پور جیل نہ کِسے سنی تے نہ کِسے ڈٹھی۔
"میں بھاگا فوج سے اور پھس گیا سُسرے جلیل خان جلاد کے!"بابے سلام دین کہنا۔ جلیل پٹھان آہیا جیلر ہویا۔ اجکل دا جرنیل سمجھ لوو۔ اوس چاقو چھری ورت لینا قیدیاں تے۔ جلیل خان جراح آہدا آہیا آپنے آپ نوں۔"اوس پرانے قلعے دی چھتی، جیہڑی کدھی دے نال وگدی آہی اوسدِیاں پوڑِیاں ڈھا چھوڑیاں۔ قیدیاں پڑسانگ نال چھتی تے چاڑھنا تے مُڑ ٹھنگورنا اِک لمے بانس نال لگی برچھی نال۔ برچھیاں آلیاں نوں آہدے آہے"ڈیمو سکاڈ"۔ نہ روٹی نہ پانی تے پھٹ ودھیرے! قیدی توبہ کر کے ڈھلنا۔ اودھروں غدر لگا یدھر جیل بھنی قیدِیاں۔ جو پھڑیا گیا اوہ پھاہے لگا۔
ٹنگے پئے آہے فوجی دولّی دِلی والی سڑک دے۔ بابے سلام دین نوں اِک بنگالی پادری بچایا۔ دوویں سیاہ کالے! بھرا سہی ہوندے آہے۔ کجھ دن مِشن حاطے وِچ غدر دے بعد اوس پادری چھپایا سلام دین نوں۔
مڑ ملندھر لے گیا، جتھے جاندا تے کوئی نہیں سی بابے سلام دین نوں، پر زمانہ انگریز دا آہیا۔ دہشت آہی سرکار دی۔ ہن تے نری ہوئی دہشت تھانیدار دی، پر اوس ویلے لمبڑدار چوکیدار بھی مان نہ آہے۔ "اللہ جانے کون سُسرا مخبر ہووے سرکاری!"بابے سلام ین کہنا۔ پادری کہیا عیسائی ہو ونجے تاں جے مشن حاطے پادری کہیا اوہ آپ کِسے مذہب نوں نویکلا نہیں سی مندا۔ "ایک مالک باقی سب اُس کے بندے ہیں سلام دین پیار سچا دھرم ہے۔"لؤ جی بابا سلام دین بندہ رب دا آہیا۔ میں گیا سکولے ڈھلوالیں تے اوس کولوں پچھیا، "بابا سلام دین کون اے؟"اوہ ہسیا، "رہ جا ایک روج آ جائے گا سُسرا؟'دو دن اوس دب کُکڑ کھوائے تے راتی مُٹھیاں بھر کے سوالے مینوں۔ تیجے دِن میں مُڑ بابے سلام دین دا پچھیا۔ اوس ہس کے کہیا، "تجھے مولبی وحید نے بھیجا ہے مجھے مار نے کو۔ مار لے، تو خوش کر لے دِل اپنا۔ جلدی کیا ہے دو دن مجمانی کھالے۔ میرا تو سُسر ارِشتے دار بھی نہیں کوئی۔ نہ کوئی یار! سو سال عمر ہے میری!"
چہرے تے اوسدے نُور آہیا۔ مین پیریں اوسدے ڈگ پیا تے رُنا۔ میری پل وِچ اوس جُون بدل چھوڑی۔ اِساں لوک کالا جادو آہدے ہوسن، پر ایہہ تے کوئی نُور اللہ دا ؟آہیا۔ میں کہیا، "بابا جی مینوں راہ وکھاؤ دھکے کھاندا پِھرناں!"اوس کہیا"، کوئی سُسری ہیر ملے تو رانجھا بن جاؤ۔ سچا مذہب عشق ہے! مجھے تو سالی ملی نہ کوئی ٹلے بھی گیا مٹھ میں۔ گورو ہسے کہ سالے تو کون ہے رانجھے کا پوترا! ہندو بن جاؤ تیرا کام بن جائے گا!"میں دِل میں کہوں، "سالے دو بڑے ٹیشن پِھر آیا ہوں مُسلمانی کا اور عیسائیوں کا۔ اب متھرا بیجھے گا مت لینے! مُجھے سالے کی وردی بھی اچھینہ لگی۔ ہوا جور انگڑ وردی بھی سالی انگریج والی اچھی لگتی ہے"۔ بابے پتلون پا کے جھاڑو دنا۔ میں کہیا توں عیسائی ایں تے میں چوہڑا ہاں سلام دین! توں پیراایں میرا!"ہم نے سالا پیر نہیں دیکھا۔ ککڑی کسی رج کھانی ہوئی تو آ جانا!"
اوہ دن تے ایہہ دن، بابا نُورا در در پِھریا۔ کئی درگاہ خانگاہ اوس بھالیاں رب ہر جائی کنّی نہ پھڑائی!
بابا نُورا پُورا ہو گیا۔ گھر آلیاں مرن تے چِٹھی پائی مینوں۔ اگلی چِٹھی تے میں فاتحہ پڑھن گیا۔ مینوں دِلے وِچ کُھندک رہی۔ اِک جہلم دے اسفسر لیفٹیننٹ اسلم ملک کولوں پچھیا، "ڈھلوا لیں سکول اِک بابا سلام دین آہیا؟ کدے سنیا ای؟"اوس کہیا، "میں اکھیں ڈِٹھا سن سنتالی وچ۔ اساڈے لوکوں ڈھلوالیں گئے ہندواں نوں مارن تے کِسے اوس شوہدے بابے سلام دین نوں مار چھڈیا۔"اوہ تے سو توں ڈھیر اُپر آہیا۔ سوچیا شہادت تے اوس پائی۔ بابے نُورے دے تے نصیب نہ آہی!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels