Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> گھوڑیاں دے چور

گھوڑیاں دے چور

نادر علی
January 15th, 2009

گھوڑیاں دے چور


پہلی سنھ میں تے دادو اکٹھی لائی۔ا وہ دو سنھاں بابے اچھو چکوا لیئے نال لا بیٹھا سی تے پاڑ لان دی اوستوں جاچ آہی۔ اِک نِکا جیہا رچھ بھی اوس کول آہیا، اِٹ کھوترن تے پٹن واسطے۔ اوہ جُوں گُورُوتے میں چیلا آہیا۔ سنھ لان توں دو دن اگدوں اوہ میرے کول آگیا تے ہیرا پُورنی دی پکی کدھ نال اوس منوں پاڑ لا کے بھی وکھایا۔ میں ہس کے پچھیا،"رہندے ویلے ایس رچھ نوں کیہ کریدا اے۔""بابا اچھوتے ہن ایہدے نال مہندی ہی گھولدا اے! کیہ کریدا اے بلماں، چھہویاں نال؟کوئی روز بندہ مارنا ہوندا اے.....بابا چھوتے اساڈے ہار ہور ہوچھا بھی نہیں پئی بلم موڈھے تے چائی پِھرے۔ کپڑے وِچ ولھیٹ کے کدھرے اڑا لیندا اے"۔"دادُو تُوں چور تے میں چودھری بننا اے۔ چودھری ہو چھے تے چور گُو ٹھے ہوندے ہن۔"کہانی اصل دی ایہہ اے پئی دادُو چور تے میں چودھری کِنج بنیا۔ وساکھے وِچ بھاگ شاہ پُتر ویاہ کے لیایا تے ڈھیر لوکاں دی اوسدے گھر ال نظر آہی۔ آہدے آہے پئی بارھیں برسیں ساہوکار دے گھر سنھ ضرور لگدی آہی۔ کئی واری ے چودھری ٹوماں بندھے پا کے آپ ہی آ سنھ لاوندے آہے۔ بھلا زمانہ آہیا، باراں ورھے امن امان تے مُڑ اِک سنھ بھاگ مل تے اِک دولت رام دے لگنی۔ چور بھی پھڑے جانے۔ اج کل تے اٹھاں پہراں وچ اِک واردات نہ ہووے تے لوک کھسی سمجھیا جاندا اے۔ ایہہ سبھ پاکستان بنن دے مگروں انھیر ہویا۔ بھلے زمانے آہے۔ دینہہ رات، کیا مرد کیا زنانیاں، اساں راتی پیدل پنڈ آونا جانا۔ اکھے"کیہڑا اے؟"کِسے پچھ لینا".......مچھیانی لگے جانے ہاں"اساں آکھنا۔"چِر کے ٹرے او چاچا داریا؟"اگلے سنجان بھی لینا۔
لؤ جی پچھلا سوتا ہویا تے اسیں جا بھاگ شاہ دی گُٹھے لگے۔ میں کیڑ رکھن واسطے گلی دے باہر وار بیٹھا، جوں بول بہن بہوی دا اے، پئی میں کھنگھساں، جے کوئی آوندا ہووے تے دادو اٹھ کے ٹہلن لگ پوسی۔ پُچھنا کیہ سی کِسے بھاگ دی کدھ نال اساڈی کدھ لگدی آہی۔ آپنے گھر آلی گل آہی۔
پر چوری کہنی سوکھی تے کرنی اوکھی اے۔ پہر رات تے پاڑ لاون وِچ لگ گئی۔ مُڑ دادو نے جُوں سکھیا آہیا اوس سر اندر کیتا۔ موڈھے مروڑے تے انج وڑ گیاں جُوں سپ کھڈ وِچ وڑدا اے۔ میں پھس گیا۔ اِک دادو نالوں ٹُھلا آہیا دوجا بابے اچھو کولوں جاچ نہیں سی سکھی! دادُو مُڑ کے باہر آیا۔ مُڑ وڑ کے مینوں وکھایا تے میں اندر وڑیا، پر ڈرے ہوئے دوویں جی بڑے آہے پئی پھڑے گئے تے لہائی بڑی ہوسی۔ اکھے چودھریاں گھرے وِچ ہی سنھ لالئی اے۔ بھاگ شاہ نوں اسیں چاچا بھاگ شاہ آہدے آہے۔ بھراواں ہار سی پر گھرے آلے ویڑھے سُتے آہے۔
اندر وڑ کے اسیں دوویں چِیڑے ہو گئے۔ پہلی چوری دا چا بھی جھلیا نہیں سی جاندا۔ دادُو منجی ہیٹھ ہتھ ماریا پئی کوئی صندو قڑا نہ ہووے تے مُڑ ہولی جیہی ہسیا۔ دودھے آلی چٹوری اے۔ بھاگ شاہ تے ساڈے گھرے دا نہیں کھاندا، میں دہی کھالاں؟ تریہہ بڑی لگی اے؟"ایہہ گوشیاں وِچ گل پئی ہوندی سی۔
اچن چیت بُوہا کھلیا تے چاچی اندر آگئی۔ خبرے چُھونے دا کھڑ کار ہویا سی۔ دادُو لپاں نال ڈھیر ساری دہی کھادی آہی۔ چاپی آکے ڈنڈ کڑا کھڑ کایا پئی بلی نہ ہووے مُڑ اوس منجی تھلے ہتھ مار کے چھونا چٹوری آلا ٹولیا۔ پھیر خبرے بُڈھے بندے ہار گوڈیاں بھرنے بہن نال تھک گئی آہی۔ چنگا جھٹ اوس منجی تے بیٹھی رہی، جیہدے نال اسیں چھیہہ لائی بیٹھے ساں!"چاچی دے گوڈے گُھٹ تے آکھ سوسَیں جاوے!"دادُو گوشی کیتی.....گلاں دا ویلا تے نہیں سی، پر دادُو اصلی چور آہیا۔ اِک کن گوشی کرے تے دوجے کن سنی نہیں سی جاندی!
آخر چاچی بِھت ڈھو کے باہر ٹر گئی۔ ہن اساں اِک چادر پائی، پئی ہر شے دی گڈھڑی بھن لیّے۔ صلاح ایہہ بنی آہی، پئی گڈھڑی کدھی دے اُتوں وگاساں تے اِک جنا باہر ہوسی اوہ جھپ لیسی۔
پر اِک عجوبہ بپِتا آپئی "میرے ڈھڈ وِچ مروڑ پیا پیندا اے.....!" "ماں پاڑا گو کا دودھ تینوں پچنا نہیں سی۔"
ـ"نہیں کھان پین دی بھانجی جے نہ ہوئی چاچے بھاگ شاہ نال!"دادو ہسیاتے نال اوسنوں چھوڑ کا لگ گیا۔ مساں مر کے اوس واج ڈکی ہوسی.... پر دست نہ ڈکے گئے۔ اِک واری پسار وِچ تے اِک واری کوٹھڑی وِچ اوس ہگیا۔ "ڈر گیا ایں دادُو!" میں کن وِچ آکھیا...... "دہی نہیں پچیا!"اوس کہیا۔"بے بے نوں آکھ ادھ رِڑ کا پیوائے کرے تینوں!"
لوجی جی ہسدیاں ایہہ سنھ لگی۔ گڈھری اساں وگا کے باہر ستی۔ کدھ بڑی اُچی آہی۔ میں اندروں سٹن آلاتے دادُو جُھپن آلا سی۔ پہلوں صلاح ایہہ آہی، پئی اوہ اندروں وگاسی۔ میرے نالوں اوہ ڈھیر تکڑا آہیا، پر مُڑ سوچیا ویڑھے وِچ پدنہ نکل جائے سو۔ گڈھڑی میں گلیوں وگا کے آپنے ویڑھے ستی۔ آپ اسی پنڈوں نہر ال جانا آہیا، پئی کھرا ساڈے گھر ال نہ جا نکلے! میں ٹریا تے دادُو زِویں تے ڈھوئی بھرنے بیٹھا سی، "کیہ ہویا ای؟"میں پچھیا۔ "میں اوتھ دا پَیر پیا بنانا ہاں، تاں جے بلوچاں تے شک پوے۔ دادو سوہرا اِک بھنڈ آہیا۔ نکیاں ہوندیاں ایہہ کھید کھیڈی دی آہی۔ پاہے وِچ چتر لاونے تے آکھنا "ویکھو اوٹھ دے پیر!
ـ"
دوویں اسیں سِدھے نہرال بھجے۔ جُوں جُوں لوکوں دور ہوئیے، ہاسا نہ ڈکیا جاوے۔"ایلی! ایلی!"آہیا تے لیف جُلا ہی، ٹوم ٹلی لبھی کوئی نہ۔ رولیاں مگروں، جدوں اساں بھاگ دی حویلی ملی تے ویھیا پچھلی کوٹھڑی وِچ کچے فرش وِچ ٹوئے آہے بڑے ڈونگھے ڈونگھے۔ ٹوم ٹلی اوہ دب کے رکھدے آہے۔
نہر دے پل تے آ کے اساں دوہاں نہر وِچ چھال ماری۔ پنڈوں ننگے پیر آئے آہے۔ ہتھ وِچ جتیاں آہیاں۔ وڈے پل تے نہر وچوں نکل کے جتیاں پائیاں تے لوک ال آ گئے۔ کھوجی نوں بھلاون دا پُورا آہر آہیا۔ بابا احما کھوجی آہیا بڑا ہنری کھرا کڈھن بس آہیا اوہدے اگے۔
دوپہراں تائیں سُتے۔ وڈے ویلے اُٹھے تے سِدھے موقعے تے گئے۔ سارا لوک سنھ کول کھلہا آہیا۔ پُلس نوں بھی اطلاع ہو گئی آہی۔ پتہ نہیں پیٹ خراب ہوون نال اوسدا سر پِھر گیا آہیا کہ چوری دا چا آہیا دادو اگانہہ اگانہہ ہو کے پچھے"کیہ کھرا کڈھیا نیں؟.......ایہہ اوتھ دا پیر سہی ہوندا اے۔ اوس ڈھوئی آلے کار نامے ال سینت ماری۔ ہر دُوجا جی آکھے، "ایڈے نکے جیہے پاڑ وِچوں اندر کنج لنگھ گئے؟دادو اخیر ایڈا گُھنا نہ نکلیا۔ بھج کے اگیرے ہویا، "ایہہ کیہڑا اوکھا کم اے"رات ہار سر اندر دے کے موڈھے مرور کے اندر وڑیا، مُڑ پیر باہر کڈھ کے بازیگراں ہار جھٹ باہر نکل آیا۔ "توں آپے ہی چور تے نہیں کدھرے؟"میں تھوڑا جیہا مُنڈ یکے توں پریڑے ہو کے کِھسک گیا، پئی کوئی ہور نہ چن چاڑھے، پر تیر کمانوں نکل گیا سی۔ پُلس آلا بھی مُنڈ یکے وِچ آہیا۔ شام تائیں اساڈے دارے ہی پُلس اینی تاونی لائی، پئی دادو بک گیا، پر جاندیاں جاندیاں مینوں ہولی جیہی کہہ گیا۔ "گھابریں نہ، میں ایہہ آ کھیا اے اکلا ہاں، رچھ تے گڈھڑی میرے گھر پچا دے تاں جے بر آمدگی پے جائے۔"
اک پاڑ دی کہانی بابے غلام فرید دے جا سنی، جساں میں دادو واسطے وکیل کیتا آہی۔ اوس نوں قصہ دادو دے پھڑیچن دا سنایا۔ "سنھ دا پار چور اصلوں نِکالاندے نیں۔ باراں سال پہلوں میرے گھر، ایتھے شہر بھی سنھ لگی آہی!" "چوکھا نقصان ہویا؟"میں پچھیا۔ "ہاں نقصان بھی ڈھیر ہویا!"وکیل صاحب آکھیا۔ دو تن لہندے دے جانگلی سائل بیٹھے آہے۔ جھٹ سارے پچھوں اِک بابا بولیا، "چودھری بارھاں ورھے لنگھ گئے ہن۔ معاف چا کریں! سنھ تے میں لائی آہی، پر لدھی شے اللہ آلی کائی نہ۔ نقصان دی تہمت نہ چا لا!"ہس ہس کے دادُو دوہرا ہو گیا، جد ملاقات تے اوہنوں سنائی۔ "پراوہ تے بارھیں ورھیں بکیا۔ آپاں تے اٹھ پہر نہ کڈھے!"دو سال سزا ہوئی۔
چودھر میری پکی ہوئی اگلی چوری تے۔ نالدے پنڈ دے وڈے چودھری تے خوش نہ آہے۔ اوہناں اِک مجھ چا کھلائی نِری میری لہائی واسطے۔ بابے کھوجی کھرا جا سادھو کے کڈھیا۔ مینوں سمجھ آگئی، چودھری بنا چور کوئی نہیں۔ میں کہیا، "دادُو چوری کریئے جے دساں پنڈاں وِچ رولا پے جائے"۔ دادو چار مصلی سرگوھیوں آندے۔ پوہے وِچ راتی جا چودھری دی کُڑھے پاڑ لایا۔ پاڑ ایڈا پئی ڈنگر لنگھ جائے! چودھریاں دے سارے ڈنگر چھ مجھیں تے اٹھ داند۔ ڈنگر کھولن دا اصل منتر ایہا اے، پئیکھولدیاں ڈنگر مچھرے نہ۔ دادو ہتھ پھیرنا تے جُوں گاں مجھ جیبھ پھیر دی ہووے۔ ڈنگر ہلے نہ!
ڈنگرہک کے پنڈوں باہر لے گئے۔ دادو مڑ کے آیا مینوں دسن ۔ میں بڑا خوش ہیا پر کہیا، "حال پہریا نہیں پئی؟"دادو بھج کے چودھری حیات دے پاڑتے گیا۔ اوہ سارے اجے بھی سُسری ہار ستے آہے۔ کجھ جلّے کُڑھ وِچ آہے۔ دادو اوہناں نوں اگ لا آیا! وڈی سرگھی حال پہریا سارے لوک وِچ پے گئی۔ چودھری لوکے دا میں انج بنیا، پئی ڈنگر چودھریاں دے مُڑوا دتے۔سارے لوکے نوں پتہ سی پئی ڈنگر میں کھلائے نیں! پر اگلی چوری تے توبہ کر لئی چوری توں۔ ساہیاں دی گھوڑی اِک کھلی پِھر دی آہی اساڈے لوک۔ میں کہیا، "دادُو ایس نوں کِدھرے ملتاناں ال چا کڈھیئے! دادو کہیا، "جٹاں نال ویر مہنگا پوسی"۔ گھوڑی نوں واگاں پاکے راتو رات دادُو سر گودھے لے گیا۔ اگوں یاراں نوں کہیا۔ ملتان ال کڈھیو، ناں نشان نہ لبھے۔ بڑا ڈھونڈیا، ساہیاں نوں کُھرانہ لبھا۔ پر ایہہ ایڈا کارنامہ سی چھیاں مہینیاں بعد اوس کِدھرے پُھوک ماری۔ خبر ساہیاں اپری۔ جٹاں آ گھیرا پایا۔ پر فائدا چودھر دا ایہہ ہویا میں نیاں چا دِتا۔ چھیاں پنڈاں دے وڈے چودھریاں دا۔ راتو رات بندے پھرائے۔ وڈے ویلے پرھیابیٹھی تے جٹاں دی مت ماری گئی، جدوں ساری پڑھیا نیاں میرا چا دِتا پئی "چودھری دارا چور نہیں!"جٹاں نوں سٹ نہ بُھلے۔ چھ سالاں بعد اِک دن بگا ساہی آیا۔ اکھے سچ دس چھوڑ میں کجھ نہ آکھساں۔ میں داء چودھر والا لایا۔ ادھا سچ تے ادھا جھوٹھ! میں کہیا،"چوری میں تے دادو ہی کیتی آہی، پر تہاڈے کولوں ڈردیاں حوصلہ نہ پیا گھوڑی رکھن دا وڈھ کے نہر وِچ سٹ چھوڑی۔ ساہیاں کولوں سارا لوک ڈردا اے!"
انج میں چوری توں توبہ کیتی، چودھری بنیا تے دوجا ویاہ کر لیا!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels