Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> بلونت کور

بلونت کور

نادر علی
January 15th, 2009

بلونت کور

ریلوے دے محکمے دی نوکری وچ اسیں بڑے شہر ویکھے، بٹھنڈے توں لے کے بمبئی تک ۔ لہور میں ہوئی تے کہن نوں تے اساڈا ضلع بھی سیالکوٹ سی، پر عیسائی کر کے تے ریلوائی کر کے میرے ابے للت کمار گل دا کوئی گھر گھاٹ نہیں سی۔ کدی ہؤڑہ تے کدی پشور، کیہڑی ہندوستان دی گُٹھ اوہناں نہیں سی ویکھی، پر بمبئی آ کے اسیں پہلی واری سبھ بونتر گئے۔ بمبئی ہندوستان دا نہیں کوئی ولیتی شہر لگدا سی۔ چھتالی وِچ میں بی اے بمبئی توں کیتا۔ گل اِنج لگے جُوں ایس شہر دا کوئی مذہب نہیں سی۔ ابے نوں میکنن کمپنی نوکری دِتی تے اوہناں ریلوے سروس توں ریٹائرمنٹ لے لئی۔ اِک گھر بھی کولا بے خرید لیا تے کہیا، "جمن واطے جے لہور چنگا اے تے مرن واطے بمبئی چنگا اے! پر قسمت میری ویکھو، خواجے خضر لہوریئے نال نچی دو وار جمخانے تے مُڑ نکاحی گئی۔ خواجے دے گھر آلیاں مینوں مسلمان تے نہ کیتا پر ناں ساری عمر نادرہ ہی بلایا۔ بلونت کور میری سہیلی سکی ہی نہیں سگویں آہی۔ اوسدے پیو کلدیپ سںنگھ رندھاوے بھی کاروبار بمبئی آن کے کیتا۔ کہن نوں تے میرے ہار ماجھے دی جٹی سی، پر بمبئی اخبار وِچ اوہدا فوٹو گھوڑے تے چڑھی دا چھپیا تے تھلے لکھیا سی......."ایہہ پنجاب دی مٹیار اے کہ پیرس دی؟"میں کہیا،"اوہ ماجھے دِیئے جیٹے کاہنوں گھوڑی چڑھ کے ڈھٹھیے!ہنٹر والیے کوئی جان کاؤس تینوں کڈھ کے لے جائیدا! پر جان کاؤس اوہنوں لبھا کوئی نہ۔ اِک مُسلا میرے ہار اوہوں بھی پھسا کے لے گیا۔ قُوما، ککے زئی قصور دا۔ آہیا تے پڑھیا لکھیا۔ انگریزی وِچ شاعری بھی کردا سی، پر ویاہ کردیاں اوہدی ککے زین سس نے آکھیا، عیسائن نال تے جُوں خواجے خضر کِیتا اے، جائز اے، پر سِکھنی نال نکاح نہیں جائز"اکھے خواجے دا گواہ ڈڈُو! نکاح بھی نہ ہویا۔ قُومے کے سکھاں توں ڈر دے بھی آہے۔ دو بھرا کُڑی دے فوج وِچ کپتان آ ہے رنگون۔۔۔۔ سول میرج ہوئی تے اوہ بلونت کور توں بختاور بی بی ہو گئی۔ اوس کلمہ بھی پڑھیا۔ پنج فٹ دس اِنچ دی اوہ جٹی چھ فُٹے قومے نالوں اُچی لگے، جد اڈی آلی جتی پائے۔ عمر وِچ بھی قومے نالوں سال کھنڈ ودھ سی تے قومے توں علاوہ ہر کِسے نوں اوس "پتر جی!"بلایا، پر نہ قوما تے نہ اوتھے کوئی ہور بندے دا پتر آہیا۔ ایہا بلونت کور دی کہانی آہی!
کلدیپ سِنگھ کے نہیں سن رندھاوے رندھاویاں ہار دے پئی گل کرنوں اگدوں ماردے۔ اوہ تے بمبیئے، جیہناں دے پَیسیاں دے پہیے ! بندے دی ویلے دی عمر کہن وِچ ہور تے سہن وِچ ہور اے۔ چنگی ہووے تے ورھے لنگھدیاں پتہ نہیں لگدا، بھاری مندی ہووے تے ورھا نہیں لنگھدا جُگ بن جاندا اے۔ ایہا جیہا ورھا ہی سن سنتالی سی! اِک عمر لگدی سی اساڈے چھتالی ویاہ آلے ورھے تے بمبئیوں لہور آون وچ۔ مُڑ کُجھ ویلا چنگا لنگھیا۔ میرا اِک پتر ہون تائیں بلونتی نے تن جمے، دو پُتر اِک دِھی۔
ویلا جو آہیا سو آہیا۔ اسیں تے لہور گھر آ گئے۔ پیکے تے پاکستان نہ آئے میرے، پر سوہریاں چنگا ورتیا۔ بلونت کور دی کہانی سگویں ہوندیاں بھی وکھری ہو گئی۔ پوند ہی سوہرے ڈاڈھے آہے۔ کجھ چرتے اساں ہسنا۔ اکھے جُوں کاں نے آکھیا، "ککے زئی! ہائے جان گئی!"پر چھیتی ہی ہاسے دا منڈا سا بن گیا۔ بختاور بی بی وختاور ہو گئی۔ بلونت کور ناں اوسدا کِسے نوں یاد بھی نہیں سی۔ پیکے رہ گئے ہندوستان۔ قُوما شکاری تے آہیا۔ اوس عورت دی بجھارت اِنجے ہی بجھی جُوں عورت کھان ہنڈھان وِچ تے ہے پر ہون وِچ کوئی نہیں۔ اوس تے بھلے ویلے بلونت نوں بھی چنگا شکار ہی جاتا۔
رولیاں توں اگدوں قومے دا اصل روپ نہ کُھلیا۔گھر آلے قومے دے بلونتی دی بھلی منساؤ نال کجھ چر ریجھے رہے۔ کم کاج کرن آلی وختاور بھی آہی۔ جیرا اوہدا رُکھاں ہار آہیا۔ اوس رُکھاں پکھیاں تے بچیاں وِچ رُجھا رہنا۔ جے اوہ اودریواں کردی آہی گھر آلیاں دا تے اکلی کدھرے راتی کر دی ہوسی۔ اوس کدے ظاہر نہ کیتا۔ ہر جی
ـ"وِیر میریا"یاں"پتر جی!"آہیا۔
پر ہولی ہولی ویلے دا تے بلونتی دے جیون دا رنگ بدلدا گیا۔ اوکھے ویلے ہی چنگے برے دی پُچھان ہوندی اے۔ قومے انج چمڑے دا کاروبار ودھا لیا، پر اِک دو واری گھاٹے دا دھکا لگا تے جُوں بلونتی ریڑھے توں ڈگ پئی ہووے۔ قُومے ڈھیر رناں نال یارانے لائے۔ گھر لا گے میانی صاحب دا قبرستان سی۔ اوس جمعدارنی نوں اوتھے جا مشقت کرانی۔ بھیڑے مرد دا رشتہ زنانی نال مالکی دا ہی ہویا۔ اوس بھلےوقتیں اِک وڈی ماجھے دی جٹی تے مل ماری۔ مرن نوں اوہ آپ پِھر دی آہی۔ جے پیار نہ ہووے سبھ سواہ ہو جاندا اے۔ اصلی تے وڈا پواڑا ایہہ سی پئی بچیاں دنیا داری دی وختاوری وِچ اوہدا سجن کوئی نہیں سی۔ گھر آلیاں زنانیاں وِچ اوہ باہری تے پُچھو کنڈی "سوہری سِکھنی"ہی رہی۔
سن باٹھ وِچ قومے لِکھت دِتی پئی گھر وِچ جھک جھک نہیں مُکدی۔ کاروبار بھی مندا آہیا۔ میں تے خواجے بڑا سمجھیا۔ اکھے، بچیاں دا چا خیال کرو۔ پر کھیہہ تے مٹی! وڈے پتر کہیا،"آنٹی امی چلی ہی جائیں تو بہتر ہے۔ اب بات بہت آگے بڑھ گئی ہے۔ "الزام بُھوناں نناناں، بھر جائیاں ایہہ لایا پئی اوہ قُومے دے ستریئے بہتریئے چاچے نال وسدی اے! بلونت کور کہیا،"میں تے سارے ٹبر نال چنگا بولنی آں۔ بابے کول بہندی ضرور ساں۔ پر اوہ نادرہ تیرے تے میرے میل وِچ تے اوپری گل نہیں سی!"طلاق ہو گئی!
انہونی ہو جائے تے ہونی ہو جاندی اے۔ کِتھے اوہ ماپیاں دی لاڈلی کدے دو ورھے قومے دی معشوق ہن کدھرے دی نہ رہی۔ اوہدا اوپریاں نوں"پتر جی!"تے"بھرا جی!"آکھن کم آیا۔ مھانے ماڈل ٹاؤنیے دو سال پناہ دتی۔ سن پینٹھ وِچ قومے دوجا ویاہ کر لیا تے ہُن وچلا بھیت اوہدی نیت دا کھلا۔
میں تے خواجے خضر بلونت دی خیر خبر پچھنی۔ مدد دی اوہنوں لوڑ نہیں سی۔ کُجھ پیسے اوس جورے سن۔ ماڈل ٹاؤن سکول پڑھاون لگ پئی، پر اکلا پے دا پالا جھلیا نہیں سی جاندا۔ تن پتر تے دھی جُوں سپ دے جنے سپولیے ہون۔ کدے سار نہ لئی کسے۔ ہن بلونتی اکثر رونا۔ بھراواں نوں تے امرتسر نوں یاد کرنا۔ پینٹھ دی لڑائی بعد ڈاک بھی بند سی۔ کوئی اتہ پتہ نہیں سی۔ نالے ویلے تے ونڈاں دِیاں کندھاں ایڈیاں سوکھیاں ٹپیاں نہیں جانِدیاں۔ "بھلا موئے تے وچھڑے کون میلے!"........وچھڑے مویاں جیہے ہو جاندے نیں!
اٹھاتھ وِچ قُومے تے بلونتی دی دِھی ویاہن دی عُمر تے نہیں سی، پر کُڑی دا بھار قُومے جھب لاہن دا کیتا۔ ویاہ دا سُن کے بلونت روندی میرے کول آئی۔ اوس کہیا، کجھ ٹوماں اوسن اکٹھیاں دھی واسطے کیتیاں آہیاں۔ اوہ تے دین دی اجازت چا دین گھر آلے! تے نالے دھی نوں وِدعیا ہوندا تاں ویکھ لاں! خواجے تے قُومے دی یاری رہی۔ میں قُومے نوں کہیا پئی کُڑی دا نِکڑ چکڑ خریدن لئی میں نال لے جاواں۔ کُڑی لیا کے میں آپنے گھر ماں نال ملایا تے دوویں ماواں دِھیاں رُنیاں۔ روون دکھ جھورے دا ہی نہیں تھوڑاں ماراں دا بھی ہوندا اے۔ ادھ سیر ٹوماں اوس دھی نوں دتیاں!
میں قُومے دے گھر گئی پئی ماں نوں دھی دے ویاہ تے نہ آون دین ظلم اے! قُوما کہن لگا،"بختاور بی بی احسان کرے تے ساڈی خوشی خراب نہ کرے۔ ٹُوم تلی تائیں تے اوہ لُٹ کے لے گئی سی! میں روواں بھی ہساں وی۔ ٹُوماں تے میرے ساہمنے بلونت نے دھی نوں دِتیاں تے اوہدے گو کھُڑو کُڑی پائی بیٹھی سی۔ نہ کُڑی شوہدی دسن جوگی نہ میں پئی میرے گھر ماں نوں ملی سی۔
ہن بلونت کور دا رون ودھیرا دکھ دا ہو گیا۔ اوہ جُوں ہار گئی۔ اکثر ماندی رہوے۔ لمی تے بھاری کر کے گوڈے جواب دے گئے۔ میں اوس موئی نوں گھر لے آئی۔ اسی اسلام آباد ٹُر گئے، ایس کر کے بچت ہو گئی۔ خواجے کوٹھی وِچ دو کمرے بلونت دے وکھ پوا دِتے۔
تِیہہ ورھے اوہ ہور جیو۔ دُکھیاں دے جیون دی سزا رب لمی کیوں کر دیندا اے؟ پچانوے وِچ اوہ موئی۔ مرن توں پہلاں میں روز اوس نوں کار تے شکر پڑیاں پُھل وکھاون لے جانا۔ مالی بھی "پتر جی"ہو گئیا۔ مرن بعد میں گئی تے مالی پُچھیا،"مائی ہوریں نہیں آئے؟"میں رو پئی۔ میں کہیا، "تینوں پُتر جی آکھدی سی توں ہی اِک رشتے آلا رہ گیا ایں۔ مائی دا ہور کوئی نہیں سی!"مالی نوں کیہ گل سمجھ آونی سی۔ مینوں آپ کدے سمجھ نہیں آئی!
چھیانوے وِچ بلونت دا سبھ نالوں نکا پتر، جیہڑا نکا کر کے ماں نوں یاد کردا سی، امریکہ گیا۔ اوس امرتسر آپنے مامے امریک سِنگھ رندھاوے دا کِسے کولوں پتہ لے کے فون نمبر لے کے فون کیتا۔ پتہ لگا اوہ کیلی فورنیا رہندا سی۔ اوتھے فون کیتا تے امریک سِنگھ دیاں پتراں نال گل ہوئی۔ اوس کہیا، "میں امریک سِنگھ دا بھانجا، بلونت کور دا پتر آں۔"اوہناں کہیا،"چاچا جی ساری عمر بھن نوں یاد کردے سی! پِچھلے سال پُورے ہو گئے۔ تُسیں آؤ کدی لاس اینجلس۔کجھ چیزاں اوہناں آپنی پُھپھی لئی بھجوائیاں۔ اوہناں نوں مرن دا مُنڈے دسایا نہیں سی۔ چلو پنجاہ ورھے بعد، مرن پِچھوں کوئی تاں آپنا ملیا!


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels