Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> کہانی پراگا >> مُتلّی

مُتلّی

نادر علی
January 15th, 2009

مُتلّی
جانگلی لوکاں بھناے بُٹ ہوئے یاں جٹ بُوٹ ۔ ایہہ گل پئی جانگلی گلادھڑ آہے ، کسے نوں نوں سمجھ نہ آونی ۔ شہرئیے پاڈے آپنے بھانے بڑے سیانے ۔ مُتلّی آکھنا، "ہندوستانی بڑے شیطانی آکڑ آکڑ پھرتے ہیں ! "میں پچھنا، "مُتلّی تینوں نُور پور آلے ہندوستانی سہی ہوندے نیں ؟"ہسنا، "چودھری ایہہ تیری ہوش توں پہلوں دی گل اے ! بڑے ہندوستانی لگے پھردے آہے نُور پور۔ بابو سارے، چوکیدارے سبھے ہندوستانی آہے !"ایہہ گل سن اک دی اے جدوں پنجاب تے سرحد اکو صوبہ آہیا تے میں پشور چھڈ کے نُور پور، آپنے ضلع آ کے مڑ کے پریکٹس شروع کیتی۔
پہلی ملاقاتے ہی مُتلّی نے ڈھا لیا مینوں گلاں نال۔ میرے کولے کیس کوئی نہیں سی ۔ سارے وڈے وکیل ہندو آہے۔ میں تے میاں چراگا
دو ہی مسلمان ساں۔ میئیں دا ناں لہور تائیں بولدا سی تے میں اجے خالم خالی ! اک دن مُتلّی آ سلاما لیکم لئی۔ اکھے ، "چودھری میں تینوں ڈٹھا اے کچہری پیلاں پاوندیاں۔ اصیل ککڑ سہی ہونا ایں پگ تے شملے نال ! کائی کم کچہری دا بھی آوندا ہئی ؟ چراگا وکیل کیتا ہے دُوجے ول نے ۔ اوہ کڈھدا اے کڑکار گلاں دے ۔ قلم نہیں وگن دیندا جج دی ! کیہ بنسی میرا جے توں وکیلڑا ہوئیں میرا ؟ "
"آپ بھگت لے چودھری ۔ جاپدا اے گلاں تینوں بھی ڈھیر آوندیاں نیں !"میں ہس کے آکھیا، "چودھری سچی گل پچھیں تے چراگا وارے نہیں میرے تے نہ کوئی کراڑ وڈیرا۔ مینوں وکیل نہیں پناہ لوڑیدی اے۔ اُدھالا اینویں کر بیٹھاں ۔ ذات مذہب ایس چھوہر ، تریمت میری دا ورلا جیہا ہے ۔ ایہہ پنڈ دا دن خان دے سکھاں وڈیاں ملک سرداراں دی دھی اے۔ اج ، دینہہ چوتھا لگا جاندا اے تے سارے گراں منڈیاں اوہناں پھرول چھڈے ہن۔ پیر داد پنڈ دادن خانے دا، جیہڑا میرا سنگی بھتیو آہیا، اوہناں تھانے بہا لیا اے۔ اٹھو پہر میرے گھر سُنیہا اک نواں وگاوندے نیں پئی خیر نہ ہوسی مُتلّی پُتر کرملّی دے دی !"
ــ"چودھری سیانیاں اکھان کیتا اے پئی شریکاں نال کوئی اُوچ نیچ کرو تے اٹھ پہر پہرا رکھو پئی شریک تتے تاء وار کریسی ۔ اٹھ پہر دینہہ لنگھ جاون تے اٹھ مہینے خبردار رہو، جے اٹھ مہینے سٹ تازی رہندی اے ۔ اٹھ مہینے گزر جاون تے اٹھ سال وساہ نہیں کھانا۔ سیانا شریک تاڑ رکھسی تے سٹ مارسی جدوں ڈھک لگا ! چودھری ، اللہ دے فضل نال اٹھ پہر میں گزارے نیں۔ اٹھ دن تے چھپ کے گزار لیساں ۔ اٹھ مہینے واطے مینوں اوٹ لوڑیدی اے۔ چا دس اٹھاں مہینیاں دا کیہ لیسیں ؟ "اوہ اکو ساہے بولدا لگا کیا۔
"مُتلّی میں مقدمے دی فیس لیناں تے مقدمہ ماڑا چنگ لڑ لیناں۔ اٹھ مہینے چھڈ اٹھ سال رہو میرے گھر۔ آئے نوں موڑ تے نہیں سکدا !"میں ہس کے آکھیا۔
"مُتلّی جھلا ہوسی ، پر ڈنگرتے بندہ سنجان لیندا اے ۔ "بندہ توں انجیں ہیں جوں سُنیا آہیا!"کہہ کے او بنچ تے بہہ گیا۔
"لڑکی کون اے۔ کد دا جاننا ایں تے عمر کیہ سو ؟"میں کاغذ قلم چا کے پُچھیا۔ "نالے پنڈ دا دن خان تُوں کتھے جا یارانہ لایا؟""چودھری پنڈ دا دن خان دے سکھ بڑے سُکھلے نیں۔ سنھ لاون واسطے چنُجوسی کردا پھردا آہی۔ پنڈ دا دن خان آلے ملک تے میرا پیو سیری آہے پرانے سنھاں ڈاکیاں دے۔ جھُوٹھی مُوٹھی دا راہ پُچھدا یارانہ لا بیٹھا۔ چودھری گل یاراں دی موڑن نہیں ہوندی ۔ میں چھ مہینے ملدا رہیا ایس اللہ دی بندی نوں۔ ملکاں دے گھر ڈیرہ لائی رکھیا پنڈ وچ ویردا بہانہ بنا کے۔۔۔ بھیت اخیر کُڑی دے گھر بھی کھل گیا۔ کسے کیدو خبر جا کیتی ۔ اینی ساری کہانی اے ۔ کُڑی ساوُ تے صبر والی اے ۔ جتھے رکھیا رہ ویساں۔
ـ"
انج ایہہ کہانی شروع ہوئی۔ مُتلّی دے دناں ، مہینیاں تے سالاں سیتی اُٹھو ہارے دی ۔ پوند میں کُڑی ، جیہڑی منجیت کور توں نُور بی بی ہوئی ، اوسدا تے مُتلّی دا بیان دیوایا مجسٹریٹ اگے۔۔۔۔ تد تائیں خبردساں ضلعیاں وچ دھمی آہی۔ بڑا پہرہ آہیا کچہری بھی بیاناں آلے دن۔ کُڑی بھیس مردانہ پا کے پیش ہوئی تے خبر ہون تائیں مُڑ کے گھر آ گئی سی۔ دس جنے میرے کولوں تے ویہہ جنے مُتلّی دے لوکوں میرے گھر دوالے آہے۔ میلہ لگا سی۔ اٹھ دن کیڑ رکھی ، مڑ دھیان ودھیرا رکھنا۔ مُتلّی راتی چھپ کے باہر نکلنا۔ میرے ویڑھے کوارٹر وچ اوہناں ڈیرا لالیا ۔ نور بی بی میری بڈھی دی بھین بن گئی تے آپ ماں بنن آلی سی۔ اٹھ مہینے ایس گل نوں ہوئے سن تے اکدن اک بڈھا وڈی داڑھی آلا سفید پوش سکھ کچہری میرے دفتر آیا ۔ پہلوں تے میں ترٹھا پئی پیو نہ ہووے منجیت کور دا ۔ میں اُٹھ کے بڑے ادب نال ملیا۔
"چودھری میں منجیت کور دا ماما ہاں، اک عرض لے کے آیا ہاں ! "سردار ماں اساڈی پنجاں بھراواں دی اکو بھین اے تے منجیت اوسدی اکلی دھی ۔ جو ہویا اے اساڈے لیکھاں وچ لکھیا آہیا۔ ۔۔۔ جے توں اجازت دیویں تے اگلی ایتوار اسیں آکے منجیت کور دی نانک والی تیرے ویڑھے رکھ جائیے ۔ میرے نوکر سمیان لے کے آوسن۔ بیشک اوہناں دے متھے کوئی نہ لگے۔ اسانوں ایہہ فرض پورا کر لین دے ، تیرے کر پا ہوسی !"میں ایہہ گل سن کے حیران تے ہویا، پر گل نانہہ کرن آلی نہیں سی ۔ میں کہیا ، "تسیں چنگے بندے سہی ہوندے او۔۔۔۔ تہاڈی امانت تہاڈی بچی کول پہنچ جائے دی !"اگلے ایتوار اساڈے گھر تن ٹھیلے سامان دے آئے ۔ میرے گھرنالوں ودھیری منجیت دی نانک والی آہی ! ایہہ نانک والی آلی گل میں ساری عمر سرداراں تے نانکیاں دی وڈیائی دی ہمیش سنائی۔
میرا تریجا تے مُتلّی دا پہلا پتر ا گڑ پچھڑ جمے۔ اک پتر میرے نوکر دے بھی اوہناں دناں وچ ہی ہویا۔ ساری عمر ایہناں تناں چھوہراں نوں متلی پہلاں وچلا تے نکا بلایا۔ میں کہیا مُتلی نوں پئی ایہہ اللہ دی خاص مہر آہی پئی تن مُڑے اکٹھے جمے۔
ـ"پر چودھری تیری مجھی دے بھی کٹا ہی جمیا۔ رب کٹی کیوں نہ دتی؟ مطبل ایہہ ہویا پئی ربوں ساریاں گلاں اکٹھیاں منظور نہیں ہوندیاں ! ایہہ متلّی دیاں جٹکیاں پر بریک رمزاں ہار آہی۔ اوس ہمیشاں آکھنا "چودھری دل کردا اے کدے کدے منجیت کور دے پیو کولوں معافی جا منگاں۔ میری تریمت دا دل راضی ہوسی۔ اوس بھلی لوک کدے کجھ نہیں منگیا" میں ہس کے آکھنا، "اٹھ سال لنگھ لین دے !"
مُتلّی وڈا زویں دار آہیا ۔ نہراں بھاگ چا لایا بار نوں ۔ اٹھاں ورھیاں بعد مُتلّی جا پیریں پیا آپنے سوہرے دے ۔ مڑ کے آیا تے میں پچھیا کیہ واپری ؟ "چودھری میں پگ اوسدے پیراں تے دھری تے آکھیا معاف کر چھڑے تے رُنا دب۔ اوہ بھی روون لگ پیا۔ اوس میرے سر تے ہتھ پھیریا تے کہیا منجیت نوں دساں پئی اوسدی ماں اوس
نوں یاد کر دی موئی تے ماں اوسنوں معاف کر کے موئی آہی تے اوس آپنے الوں معافی دتی اے ! الوں معافی دتی اے !"فیر کیہ ہویا؟"میں پچھیا، "میں ہور رُنا چودھری !"پرمتلی بدل گیا۔ اوس داڑھی رکھ لئی۔ پنجے وقت نماز تے بولے دھیما ! اوسدی کالی دھولی تھی گئی۔ پتر بھی تنے داڑھی میجر تے اصلوں مولوی۔ میں اکثر کہنا ، "تینوں سکھاں دی مار وگ گئی اے مُتلّی ! اوس کہنا، "چودھری ساریاں گلاں تے گُورُو ہی جاندے ہوسن ، جوں بابے فرید آکھیا اے ، "ساکھ پکندی آئی ہا، ہور کریندی ون !واہ مولا تیرے رنگ !"



Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels