Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> وٹاندرا >> کُونجاں

کُونجاں

خالد فرہاد دھاریوال
January 16th, 2009
5 / 5 (1 Votes)

کُونجاں

کل ڈسکے نوں جاندیاں ستُو کے رُکی تاں میں اچیت ای تھلے اپڑ گئی ۔
اوہ میرا (لوڑیندا ) سٹاپ نہیں سی ۔ پتہ مینوں اودوں لگیا جدوں بس فر لانگ دو فرلانگ اگے جا چُکی سی۔
اوس ویلے میری حالت نیندر وچ ٹُرن دے عادی بندے ورگی سی جیہڑا اکھ کُھلن تے اپنے آپ نوں اندر کمرے وچ منجی اُتے نہیں سگوں باہر ویڑھے وچ موجود ویکھے تے پھیر اپنے آپ توں ای پُچھے ، "میں ایتھے کیویں؟"
میں تے چنگی بھلی بس وچ سبٹ اُتے بیٹھی ہوئی ساں "ایتھے کیویں؟"ستّو کے سٹاپ اُتے حیران کھڑی میں سوچ رہی ساں۔
اصل وچ میں گُجرانوالے جا رہی ساں۔ پسرور توں ستراہ بنگلے دے رستے جان والی بس نہ ملی تاں میں ڈسکے دے راہ جان ولای بس وچ ای بیٹھ گئی ۔ ایہہ راہ چھڈیاں مُدت ہو گی اے۔ ایس راہ ہُن کدی اسیں گئے ای نہیں۔ پسرور توں ستراہ بنگلے والا رستہ سدھا گُجرانوالے جاندا اے ۔ پندھ تھوڑا ہون پاروں ویلا وی گھٹ لگدا اے ۔ ایتھوں گُجرانوالے دُوجا راہ ڈسکے توں ہو کے جاندا اے ۔ تے ڈسکے اُتر کے بس بدلنی پیندی اے۔ فاصلہ وی ودھ اے۔ انج دیر ہو جاندی اے ۔ستراہ بنگلے دے رستے جان والی بس لیٹ سی تے مینوں گُجرانوالے پہنچن دی جلدی ، سو میں ایس دُوجے راہ جان والی بس وچ سوار ہو گئی ساں۔
ایہہ نہیں کہ میں ایس رستے دی جانُو ای نہیں ۔سگوں حیای دا اک حصّہ ایسے راہ آؤندے جاندے گُذریا اے ۔ ڈولی وچ بیٹھی نے پیکے گھر توں سوہرے گھر دا پہلا پندھ ایسے رستے ای تے کیتا سی ۔ میں ایہنوں کیویں بھُل سکدی آں۔
بس چلی تاں میرے ویکھے بھالے منظر سجے کھبے نال نال دوڑن لگ پئے۔ ہولی ہولی پیکیاں دی جُوہ نیڑے ہون لگی تے پیش منظر توں میں پس منظر وچ جانکلی ۔ بُت سیٹ اُتے بیٹھا رہ گیا، رُوح باہر دُھوڑ گواچ گئی۔
پھر کدھرے کھلوتی ہوئی بس وچ کنڈیکٹر نے جو نہی "ستّو کے سٹاپ"دا رولا پایا، پیراں دیاں تلیاں وچ ایس مٹی دی چھوہ نوں یاد کر کے جلُھون جیہی ہون لگ پئی سی تے میں بے سُدھ آپ مہاری ایتھے اُتر آئی ساں۔
بس اکھیاں توں اوجھل ہو گئی ہوئی سی۔ سگوں اوہدی اڈائی گرد وی ہُن بیٹھ چُکی سی۔
"ایہدے پچھے آؤن والی بس چرکیں ہی آئے گی"، میں سوچیا۔ ہُن ایتھے بس سٹاپ تے بیٹھ کے دوجی بس دی اڈیک کرن توں سوا ہور کیہ کیتا جا سکدا سی۔
"پندھ تاں کھوٹا ہو ای گیا، کیوں نہ پیکے پنڈوں پھیرا لا آواں، اوہ ساہمنے اک فرلانگ ای تے ہے۔"اک خیال آیا۔
"کیہڑا پیکا پنڈ؟"کوئی میرے اندروں بول پیا۔ جھلیے، پیکا گھر ای جدوں نہیں رہیا تاں پھر پیکا پنڈ کیہا ۔ "
پچھلے کُجھ سمیاں وچ ساری ہوئی بیتی اکھیاں ساہویں آ گئی۔
اک ویڑھا اے ، گڈیاں
پٹولیاں دے کھلارے وچ میں وی آپ اک گُڈی بیٹھی ہوئی ۔ گلیاں نیں، سہیلیاں دی لمی قطار وچ اک بالڑی میں وی دوڑ رہی۔ نیائیں دے وچ رولا اے، کُڑیاں دے ایس رولے وچ اک کُوک میری وی اے۔ کدی اَوڑ لگ جاندی تاں اسین پنڈوں باہر نیائیں وچ گُڈی گڈا ساڑ دیاں تے مگروں مل کے کُکارا پاندیاں ، "وس وے بدّلا کالیا اساں گُڈی گُڈا ساڑیا۔"سچیں کالیاں گھٹاں چڑھ آؤندیاں تے بدّل ورھ پیندے۔ جے لمیاں جھڑیاں لگ جاندیاں تاں چھت چون لگ پیندے پھر بُڈھیاں مائیاں کہندیاں، "جائے نی کوئی کنجک ، کُجی وچ موٹھ پا کے پرنالے ہیٹھ دبے۔"تے انج کرن نال واقعی ورکھا رُک جاندی۔ دھیاں دھیانیاں دی رب وی لاج رکھدا اے، کدے خالی نہیں موڑدا۔
اوس چبارے والے گھر دے پرنالے ہیٹھ اپنے ایہناں ہتھاں نال میں کتنی وار ای موٹھ نپے سی ، جیہدی دہلیج بعد وچ میرے لئی لچھمن ریکھا بنی تے اوہ بوہا میرے تے بند ہو گیا جیہدے اگے میرے جنم ویلے شریہنہ دے ساوے پُتر لمکائے گئے سی۔
ایہہ سبھ اک دم نہیں ہویا سگوں سہج سبھا تے دھیرے دھیرے واپریا اے۔
اودوں بھرا میرے کول اپنے جیٹھے پُتر لئی گُڈو دا رشتہ منگن آیا سی۔ "بھائی اپنے بھنوئیے توں پُچھ لے"۔ میں کہیا پر اوہ اپنی بھین دے ہوندیاں اک اوبھڑ جی نوں کیوں پُچھے، اوہدی ضد سی پر میں آپ کیویں "ہاں"کر دی گُڈو دا پیو ای جدوں راضی نہیں سی۔
"نہ ساڈا دھیاں جمن تے اختیار نہ ای ایہناں نوں ویاہُن تے۔"انکار کردیاں بھرا اپنے نوں ایہہ تاں میں نہیں کہیا پر اپنے دل وچ ایہنوں بُہت وچاریا۔ پیکے گھر نالوں کیہڑی شے چنگی سی مینوں پر میں بے وس ساں۔
پھیر بھرا دے شیشے ورگے صاف دل وچ وال آ گیا سی، صرف ایسے نانہہ وجہوں ۔ تے ایہہ دو پھیڑ اودوں ودھ گیا جدوں میں وی اپنے بشو لئی اوتھوں ساک منگیا۔
"ویرا، میں اج سوالی بن کے آئی آں دھی دھیانی جان خالی نہ موڑیں۔"بھرا اگے میں جا ترلا لیا سی۔
اوہ پر اک بھرا سی کوئی رب تاں نہیں سی جو کسے دھی دھیانی دا آکھیا من لیندا ۔
"ایہہ پیکا گھر اے تیرا، جدوں جی چاہے آ پر ایس کم لئی اگدوں ویڑھے پیر نہ دھریں۔"اوس مینوں کٹھور جی نال کہیا سی۔
میں جاندی ای نہیں ساں پئی ساتھوں گُڈو دا رشتہ نہ ملن دا ہرکھ ہُن ایتھے ایرکھا بن گیا ہویا اے۔
"جیہدا موہ ایتھے کھچ لیاؤندا سی اوہ تے جا قبرے سُتی ، ایہہ گھر کوئی درگاہ تھوڑی اے جتھے میں سدا آؤندے رہنا سُکھیا اے۔"میں ایہی سوچ کے من اپنا کرڑا کر لیا سی۔
بھرا جو میرے گھر نہیں سی دڑدا تاں میں کیوں اوہدے ول جاندی پر ایس جُوہ وچوں جدوں وی لنگھدی کلیجے دھرُ وہ پیندی۔ ایہدا اُپا ایہہ کیتا کہ میں راہ ای بدل لیا۔
کُڑماں دے جاندی کل ٹونے ہاری اُتر پئی۔
پنڈ تے جھات پائی کجھ بدلیا ہویا لگیا۔ ساڈے چبارے توں وکھ ہور کئی گھراں دیاں ممٹیاں وی نظریندیاں سن۔ پچھلیاں کُجھ ورھیاں توں اوتھے کئی کُجھ نواں اُسر گیا اے۔ پہلی نظرے دُوروں جاپدا ای نہیں پئی ایہہ پنڈ اوہی اے جتھے میرا جنم ہویا سی۔ اک وار پیر تاں پنڈ ول اُٹھے پر میں خود نوں روک لیا۔ من ایس پنڈ دے ناؤں دا ہیجلا پر اکھیاں ساہویں اک اوبھڑ منظر۔ پنڈ دے رنگ روپ وچ آ چکی بدلا وٹ وکھا کے میں دل نوں بھُلیویں پا لیا سی۔
اج اوتھے کون اے میرا جیہدے کول میں جاواں ۔ رہندا کُھوہندا رشتہ بھرا نال ای لد گیا۔ جدوں جیوندا سی، نہیں وی سی ملدے پر اک رشتہ تاں موجود سی۔ بھاویں اوس رشتے دا مان میتھوں کھُس گیا ہویا سی۔
"بیبا ، پنڈ وسدیاں دے تے ساک ملدیاں دے۔ اوپریاں نونہاں نوں تیری کیہ سار۔"میں اپنے آپ نوں سمجھایا تے سوچیا بھرا دے سوگ تے گئی ساں تے کیہڑا آدر ہویا سی میرا۔ اپنے ای گھر وچ بگانیاں طرحاں بیٹھی ساں۔ بھرا اپنے دیاں نونہاں نوں مالکاں وانگوں اندر باہر پھر دیاں وکھ دل وچ آیا سی، "ایس گھر دے اپنے ہون دا مان کدے مینوں وی سی۔"
سڑک تے کھڑی دے جی وچ آئی ماں دی قبر توں ای ہو جاواں۔ پنڈ ول نوں اُٹھے قدم میں گُستاناں ول موڑ لئے۔
وٹاں بنیاں اُتے ٹُر دیاں مینوں ماں دیاں گلاں چیتے آؤن لگ پئیاں۔
"دھیے، تیرا جنم ہویا تے میں چت ایتھے لایا۔ دادی تیری پیو تیرے نوں کہنا : نت پیکے ٹُری رہندی اے ایہہ نہیں ایتھے وسدی۔ پچھے سہیلیاں دا پُور چھڈ کے آئی ساں ایتھے پیر کیویں ٹکدے۔"اوہ مینوں دسدی ہوندی۔
"ہائے نی ماں۔"ماں دے بول میرے بُلیں آ پئے۔
سہیلیاں وچ کھیڈ دیاں ماں نے مینوں کدے نہیں سی اُٹھایا۔
"جی بھر کے کھیڈ لؤ کُڑیو، ایہہ ویلا ہتھ نہیں جے آؤنا۔"سگوں اوہ کہندی ۔
اوہ کدیں کدائیں اک لوک گیت گاؤندی ہوندی سی جیہدے وچ کُونجاں تے کنجکاں دا ذکر آؤندا سی۔ کنجکاں تے اسیں آپ ساں۔ کُونج اودوں نہیں سی ویکھی ہوئی پر گاؤن وچ موجود درد وراگ توں اسیں گویڑ لاندیاں پئی ایہہ کُونج کوئی بہتا ای ہجر نصیب ہماتڑ پنچھی اے۔ دُکھ جیہدے مستک پئے نیں۔
ذرا جوان ہوئیاں تاں پُور وچوں کرنم، کرنی سہیلیاں کرن لگیا۔ پہلے رجی ویاہ کے ساتھوں دُور ہوئی پھر صُغراں ، سیما، سلمی .........تے اپنی اپنی واری اسیں ساریاں ای اتھوں چلیاں گئیاں ۔ پچھے رہ گئیاں سکھنیاں گلیاں تے خالی ویڑھے ۔ برہا برہا آکھیے برہا توں سلطان۔
ہُن میں قبرستان آ وڑی ساں۔
گھاہ دا جنگل پار کر کے میں کھوڑ والی اوس ٹاہلی دے کول پُجی جیہدے تھلے مینوں ایس جگ وچ لیاؤن والی گھُوک سُتی پئی اے۔
"میں تیرے آندر امبڑئیے بول۔"میریاں بُلکاں نکل گئیاں ۔ می بھُب مار کے رو پئی تے کنی دیر روندی رہی۔
کال ظالم لٹیرا اے جیہڑا ساتھوں جان دے ٹوٹے کھوہ کھڑدا اے تے چیتا ہمدرد متر اے جیہڑا اوہناں دیاں یاداں سنبھال رکھدا اے۔ ویلے دُھوڑ ساریاں ای رنگاں رُوپاں دی سنجاپ گوا دیندی اے۔ پر اکلّا ماں دا چہرہ ای اجیہا اے جیہڑا چیتے وچ ہمیش نرویا رہندا اے ۔قبرستان توں مُڑدیاں میں ایہی سوچ رہی ساں۔
واپس بس سٹاپ نوں جان والی پگڈنڈی تے چڑھی تاں یاداں دی لڑی پھر جُڑ گئی۔
میں اوہ دن یاد کیتے جدوں ایہناں راہواں، گلیاں ، گھروں تے سگوں ایس مٹی اُتے ساڈا وی کوئی حق سی۔ اوہ راہ ، گلی ، گھر تے دھرتی جیہنوں اسیں پُورے طور اپنا کہہ سکیے نہ بگانا متھ سکیے پئی جتھے سادا جنم ہویا اوتھے اساں رہنا نہیں تے جتھے جانا ہے اوہدا پتہ کوئی نہیں ۔ کیہدا کتھے ٹکانا اے خبر نہیں ۔ کُڑیاں دا پُور کُونجاں دی کوئی ڈار اے جیویں۔ کیہدے لیکھاں وچ کیہڑی جُوہ لکھی اے، ویلا ای دسے گا۔
تے پھر اک دن پرایا دھن سمجھ کے پالی ہوئی دھی نوں سارے پروار ساہمنے فیصلہ سُنا دتا جاندا اے۔ اوہدی گھر بدری دا فیصلہ ۔ ایہہ دیس نکالا اوہ قبول کرے یاں نہ کرے وچھوڑا اوہنوں سہنا ای پیندا اے۔ تاڑی مار اُڈا نہ باہو اسیں آپے اُڈن ہارے ...........
ہُن دل دریا وچ مٹی دا موہ ٹھاٹھاں مارن لگ پیا سی پر میں شُکر کیتا کہ سڑک ول جا رہی ہون وجہوں پنڈ ول میری کنڈ سی ۔ اکھیاں موہرے پنڈ دیکھ کے نہیں تاں ایدکیں میتھوں اپنے آپ نوں روک نہیں سی ہون۔چھلک آئیاں اکھیاں میں دوپٹے دے پلّے نال پُونجھ چھڈیاںسن۔
سکول توں پڑھ کے آر ہیاں کُڑیاں دا اک جھُنڈ میرے کولوں دی لنگھیا۔ چٹے رنگ دے صاف دوپٹیاں ہیٹھ ہسدے ہوئے چہرے مینوں بہُت بھلے لگے۔ اک دُوجی نوں بکھیڑے ٹھٹھول کر دیاں اوہ میرے پنڈ ول نوں ای جا رہیاں سن۔
ہولی ہولی ٹُر دی میں سٹاپ تے آ پہنچی ساں۔
میں صُغراں ، سیما، سلٰمی تے ہور سہیلیاں دے نک نقشے چیتے کرن دا جتن کیتا۔ اوہ ساڈے بچپن دے مہاندرے ۔ اپنے کولوں دی لنگھیاں کُڑیاں دی عُمر دے ، سگویں ہسدے پئے تے بکھیڑے ٹھٹھول کردے ہوئے چہرے۔
پچھلے سال اچانک ای صُغراں نال ملاقات ہو گئی سی۔ اوس بانہواں وچ گُھٹ لیا سی مینوں ۔ اسیں چر بعد اِک دُوجی دے متھے لگیاں وی تاں شہر بازار وچ کھڑے کھڑوتے ای، بس پل دو پل۔ اِک عُمر پہلاں ویکھے ہوئے چہرے نالوں ہُن صُغراں دا چہرہ کنا وکھرا سی ۔
سٹاپ تے کھڑی میں چیتے دی پٹاری وچ پئے صُغراں دے دو چہریاں وچوں اجے اک چہرہ نکھیڑ ای رہی ساں کہ میری بس آ گئی۔
پھر میں بس وچوں سیٹ تے ہیٹھدے ہوئے باہر نوں جھاکیا۔ اکھاں میریاں وچ نمی سی تے نظر دُھندلائی ہوئی ، پنڈ صاف نہ دسیا۔ پر اوہدے نیڑے کُونجاں دی کوئی ڈار وکھالی دے گئی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels