Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> وٹاندرا >> اپنا اپنا دوزخ

اپنا اپنا دوزخ

خالد فرہاد دھاریوال
January 16th, 2009
5 / 5 (1 Votes)

ہُمس

اکبر ہر شے نوں انج ویکھ رہیا سی جیویں کوئی پہلی وار شہر آیا بندہ ویکھدا اے ، خوشی تے حیرانی بھریاں نظراں نال۔ اوہ پہلی وار شہر نہیں سی آیا پر پھر وی ہر شے اوس لئی نویں سی کیونجو اوہ ایہہ سبھ کُجھ اک مُدت بعد ویکھ رہیا سی۔
"شہر کتنا بدل گیا اے ۔ "اوس ایہہ سبھ کجھ ویکھدیاں ہویاں سوچیا۔
جدوں اوہ لوڑیندیاں شیواں ویہاج کے شہروں باہر نکل رہیا سی اوس دیاں اکھاں وچ اج توں کئی ورھے پہلاں دے شہر دانقشہ پھر گیا ۔ اک بازار والا چھوٹا جیہا شہر،بازار وچ وی کُجھ ای دکاناں، اک بازار وڑدیاں ای مٹی دے برتناں تے حُقیاں دی .........اوس دے نال ای پنساری دی .........تے بازار دے اخیر تے بزازی دی .......... کئیں قسماں دے کپڑے دے تھاناں نال بھری ہوئی دکان .........تے ایہناں وچکار نک سُک دیاں کئیں ہور دکاناں۔
اوہ شہروں باہر پنڈ جان والی سڑک تے آن کھڑوتا سی۔ ٹانگے ایدھر کدی کدائیں ای جاندے سن ایس لئی اوہ پیدل ای ٹُر پیا۔
شہر بدلیا ویکھ کے اوس دے من وچ خیال آیا، شہر اینا بدل چُکیا اے تاں پنڈ وی کناکُجھ بدل گیا ہونااے۔ ایہہ خیال آوندیاں
ای اوس دی پنڈ اپڑن تے اوہنوں ویکھن دی تانگھ ودھ گئی۔ اوس دا من اوس نیانے وانگ مچلن لگ پیا، جیہڑا پہلی وار کدھرے وانڈھے چلا ہووے۔
اوہ پیر چھوہلے پٹن لگ پیا۔ "پنڈ وچ بدلن والی کیہڑی شے اے، "اوہی گھر گھروندے ہونے نیں تے اوہی بُڈھیاں بندے۔ "سوچیا تے پھر سہجے ٹُرن لگ پیا۔
ٹُردیاں ٹُردیاں سڑک کنڈھے جامنوں دا رُکھ ویکھ کے اوہنوں اپنے گھر والا جامنوں دا بوٹا یاد آگیا۔ خبرے ہُن دی اوہنوں جامنوں لگدے ہون گے یاں نہیں۔ اوس سوچیا۔
جامنوں نال اوہدیاں کئیں یاداں جُڑیاں ہوئیاںسن۔ جامنواں دی رُتے اوہ رُکھ تے چڑھ کے جامنوں توڑداتے ریشم اپنے گھروں پپل دے پُتر توڑ لیاؤندی ، پھر اوہ پتراں دی تکڑی بنا کے دکان لا کے بیٹھ جاندے تے محلے دے ایانے اوہناں کولوں ٹھیکریاں دے روپئے دے کے جامنوں مُل لیندے۔ اوسے جامنوں ہیٹھ کھیڈ دیاں کھیڈ دیاں اوہناں دے بچپن دے دن گذر گئے سن۔
ٹُردے ٹُردے اوس نوں اپنی تے ریشم دی منگنی دا دن یاد آیا تاں اوس دے مُکھ اُتے خوشی دی روں پھیل گئی پر نال ای کسے گجھی پیڑ دی لہر اوس دے مُکھ توں گذر گئی ۔ ایہہ سبھ کجھ اک پل لئی سی جیویں ساؤن بھادوں وچ چھُون میٹی کھیڈ رہی دھپ چھاں کسے ویڑھے وچوں گذر جاندی اے۔
اج ریشم میری گھر والی ہوندی ، جے اک اوہ گھٹنا نہ واپری ہوندی ! اوس ہؤکا بھردیاں ہویاں گزرے دناں نوں یاد کیتا۔
کنک دی بیجائی داموسم سی جدوں اوہناں دا لاکھا مر گیا تے اوہناں دی جوگ اُجڑ گئی۔ پھر اوہناں نے آڑھتی کولوں فصل اُتے رقم ادھار لئی تے بلد خرید کے بیجائی کر دتی۔ پُورے موسم وچ اک وی بارش نہ ہون کارن سمے مار گئی سی۔ جدوں آڑھتی نوں فصل ملی نہ رقم تاں اوہنے اک شام اکبر کے گھر آن کے کئی بول کبول بولے سن۔ اکبر دے پیو نے اوس دا منت ترلا کیتا "توں جاندا ای ایں فصل تاں ایدکیں ہوئی کوئی نہیں ، تیری رقم الہی مُہر اے جو تینوں اگلی فصل تے موڑ دیاں گے۔"
پر آڑھتی نے منت نہیں سی منی۔ اوہ جاندا ہویا کہہ گیا سی، " مینوں سویر تک رقم چاہیدی اے نہ ملی تاں میں سویرے گل وچ چادر پا لؤں ۔ "
اگلی سویر نوں جد اوہنوں رقم نہ دتی جا سکی تاں اوس نے گل وچ چادر پان والی اپنی گل پُوری کر وکھائی سی۔ اوہ ایس نموشی پاروں برادری وچ مُونہہ وکھا جوگے نہیں سن رہے۔ اکبر دا پیو تاں اوس دن ای منجی لے کے پے گیا سی۔ اکبر جدھروں دی لنگھدا اوس نوں لوکاں دیاں نظراں انے سریر نوں تولدیاں محسوس ہوندیاں ، جیویں کہہ رہیاں ہون، "تیری ایڈی دیہہ کس کم دی ؟ "تاہیوں اوس آڑھتی دی چادر نوں اوس دے لہو نال رنگ دین دی قسم کھادی سی۔ تے اگلے دن ای اوس اپنی قسم پُوری کر کے پیو دی پگ تے پئی دُھوڑ جھاڑ دتی سی۔
اج اوسے جُرم وچ ای اوہ عُمر قید دی سزا بھگت کے پنڈ جا رہیا سی۔
"پنڈ وچ کیہڑا کوئی راہ ویکھدا پیا اے۔ " اوس سوچیا۔
اوہ اپنے ماپیاں دی اکلی اولاد سی۔ اوس دی ماں اوس دے جیل جان دے جھورے نال چوتھے ورھے بعد ای مر گئی سی۔ پچھے پیو رہ گیاسی تے ہُن اوہ وی دو کو مہینے ہوئے پُورا ہو گیا سی۔ جھٹ و سرام کرن لئی اوہ سڑک دے کنڈھے بہہ گیا۔ "ریشم وی تاں مینوں نہیں اڈیکیا؟"اوہ اپنے من وچ جھوریا۔ "نہیں اوس سر کیہ دوش۔ منگنی تے اوس دے ماپیاں توڑی سی پر پھر وی اوس پنج ورھے اڈیکیا مینوں ۔ "اکبر اپنے من نوں سمجھاؤنی دتی۔
منگنی ریشم دے ماپیاں اوس دے جیل جان والے دیہاڑے ای توڑ لئی سی۔ ایہہ گل اکبر دا پیو اوس توں کئی سال لکاؤندا رہیا سی۔ اکبر دا پیو جدوں وی ملاقات تے جاندا اکبر اوس توں پُچھدا، "ریشم دا کیہ حال اے؟""ٹھیک ای اے ۔"اوس دا پیو نمی جیہی آواز وچ ولدا دیندا۔ منگنی ٹٹن والی گل تاں اوہنوں قید دے تیجے ورھے پتہ لگی سی جدوں اک ملاقات دے اخیر تے اوس اپنے پیو کولوں پُچھیا سی، "ریشم دا کیہ حال اے؟"تاں اوہدے پیوکولوں ایہہ گل ہور نہ لکائی گئی۔ ایہہ سُن کے اکبر کسے بچے وانگوں ولک پیا سی۔
"پُتر دھی والیاں تے کاہدا زور اوہناں دی مرضی۔"اودوں پچھوں ہر ملاقات تے اوہداچت تاں کردا کہ اوہ ریشم بارے پُچھے پر اوس دا حوصلہ نہ پیندا۔ ملاقات دے اخیر تے جدوں ساریاں گلاں مُک جاندیاں دونہاں وچکار چُپ ورت جاندی پر ایویں لگدا جیویں کوئی گل رہ گئی ہووے۔ اودوں اوہدا پیو مسکراوندیاں ہویاں کہندا ، "ریشم بارے نہیں پُچھیا توں۔"اکبرچُپ رہندا۔ اوہدا پیو اوس دی چُپ نوں اوہدی ہاں سمجھ کے آپ ای ریشم دی گل چھیڑ دیندا، "ریشم پنڈ ای اے تے ٹھیک ٹھاک اے۔"اک ملاقات دے اخیر تے جدوں اوس دے پیو نے ایہو واک کہہ کے گل مکائی تاں اکبر نے سر چُک کے اک وار اوہدے ول ویکھیا تے پھر سر نیواں کر لیا، جیویں آکھیا ہووئے ، بس اینا کو ای ۔ کُجھ ہور وی تاں وس۔
تے اکبر دے پیو نے کہہ دتا، "کُجھ دن ہوئے ریشم نوں کدھروں ویکھن والے آئے سن، سُنیا اے اوس نانہہ کر دتی اے۔"
ایہہ سُن کے اکبر دیاں اکھاں اک پل لئی چمک پیاںسن۔
کئی ورھے اوس نوں اپنے پیو کولوں ریشم دی خبرسُرت لبھدی رہی۔ پھر کئی ملاقاتاں مگروں جدوں اوس پیو نوں پُچھیا تاں پیو نے کہیا، "اوہ تاں ویاہی گئی اے پترا۔"ایہہ سُن کے اوہ اک واری پھر بچے وانگوں ولک پیا سی۔ "اوہ کنا چر نانہہ کردی۔ آخر دھی دا دھن سی، ماپیاں برونہاں اُتے تاں نہیں سی بٹھائی رکھنا۔"اکبر نوں پیو نے آکھیا سی۔
ہُن اوہ خالی سڑک اتے ٹردا جا رہیا سی اگے اگے آپ تے پچھے پچھے اوس دا پرچھانواں ۔ اوہ جدوں پنڈ وڑیا ہنیرا ہو چُکیا سی۔ ویڑھے وچوں لنگھ کے اوس بُچکی اک پاسے رکھی تے مکان دا جندرا کھول کے دیوا جگایا۔ تے ویڑھے وچ جامنوں تھلے منجی وچھا کے لیٹ گیا۔ تھلیویں نال اوہدا بند بند پیادُکھداسی۔ اوہ اپنے من دی ہنیری کوٹھڑی وچ یاداں دیاں طاقیاں کھولدا بھیڑدا سوں گیا۔
گھر وچ دیوا بلدا ویکھ کے سارے پنڈ وچ اوہدے آؤن دی خبر پھیل چُکی سی۔
سویرے جدوں اوہدی اکھ کھلی تاں اوس لیٹیاں ہویاں ای جامنوں تے نظر کیتی کالے کالے جامنواں نال اوہ بھریا پیاسی۔ اوہناں دے ڈھور ڈنگر وک چکے سن۔ ایس لئی سارا دن اوہنوں پھرن توں سوا ہور کوئی کم نہیں سی۔ سبھ توں پہلاں اوہ دینے لوہار دی دکان تے پجیا۔ اپنے کماں لئی آئے ہوئے بندے حقے دوالے بیٹھے سن۔ "سلام علیکم۔"اوہنے جد کہیا تاں اگوں صرف اک نے ای ولدا دتا وہ وی نمھی جیہی واج وچ ۔ اوہ اوہناں کول بیٹھ گیا۔ سارے بندے اک اک کر کے ٹرگئے تاں اوہ وی اُٹھ کھڑوتا۔ ہُن اوہ رحموں دی حویلی ول ٹُر پیا۔ رحموں حویلی وچ بیٹھا حُقہ پیا چھکدا سی۔ اکبر اوہدے کول بیٹھا تاں اوہنوں گھر دا کوئی کم یاد آ گیا تے اوہ گھر ٹر گیا ۔ اکبر وی اُٹھ کے باہر آگیا۔ راہ وچ اوہنوں اپنے بچپن دا بیلی بشیرا ملیا۔"سنا بئی بشیریا"اوہنے کہیا پر بشیرا انج لنگھ گیا جیویں اوس اکبر نوں ویکھیا ای نہ ہوئے۔
اکبر نوں پنڈ آیاں کئی دن ہو گئے سن پر اوہنوں لوکاں دے ورتارے دی اُکا سمجھ نہیں سی پئی آوندی ۔
جھکھڑاں وچ جامنواں دے نہ ثابت رہن والے ٹہن ہُمس وچ آپ ای اٹُٹ کے ڈگ پیندے نیں۔ اک دن بڑا مُہسڑ لگا ہویا سی جدوں اوہدے جامنوں داوی اک ٹہن ٹٹ کے ڈگ پیا۔ اوہ پنڈ دے بالاں نوں جامنواں دا کہن ٹرپیا۔ پراوہ تاں اوہنوں ویکھدیاں ای ترٹھ کے نس گئے سن۔
اک دن اوہ گلی وچوں لنگھیا جاندا سی کہ اوہنوں پچھوں کسے بچے دی آواز آئی ، "خونی۔"اج پہلی وار اوہنوں کسے نے آپ بلایا سی۔ اوہدا جی کیتاپچھے مُر کے بچے دا مُونہہ چُم لئے۔ پر اوہ بچہ دوڑ کے اپنے گھر جا کے باہرلا بوہا بند کر چُکیا سی۔ اکبر اوس بوہے اگے جا کھڑوتا ۔ ماں جیہنے شینت بچے د ے بول سن لئے سن ، ہُن بچے نوں غصّے پئی ہوندی سی، "خونی تاں اوہ ہے ای جے اوہ تینوں پھڑ لیندا ......... "
گلی وچ کھڑوتیاں اوہدے کولوں اینا ای سنیا گیاپھر اوہ ڈگدا ڈھیندا اپنے گھر پجیا تے جاندیاں ای منجی تے پے گیا۔
واتا ورن وچ پسرے ہُمس توں بے خبر ویڑھے وچلے جامنوں دے واء نال جھول رہے تپے اک دوجے دے گل لگ لگ جاندے سن۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels