Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> وٹاندرا >> اپنااپنا دوزخ

اپنااپنا دوزخ

خالد فرہاد دھایوال
January 16th, 2009

اپنا اپنادوزخ

بچیاں نوں سکول ٹور کے نھاتی آں تے گلے وال سکاؤن ہُن دُھپ وچ کُرسی تے بیٹھی ہوئی آں۔ بیل ہوئی اے ، میں تربک گئی آں۔ اگے وی تربک جاندی سی پر کُجھ دناں توں ایہہ زیادہ ہو گیا اے۔
گیٹ تے گئی تاں باہر دُدھ والا سی۔ بھانڈے وچ دُدھ پوا کے اندر فریج وچ رکھ دتا اے۔ مُڑ کُرسی تے آ بیٹھی آں۔
دُدھ والے دی تکنی عجیب سی۔ کیویں اک ٹُک ویکھی جا رہیا سی، بھکھیاں نظراں نال۔ رو ز ویکھدا اے پر مینوں اینا ڈر ایہناںبھکھیاں نظراں توں نہیں آؤندا جنا ہُن واہلہ صاحب دیاں رجیاں نظراں توں آؤن لگا اے۔
میرے شوہر دے دوست نیں ایہہ واہلہ صاحب تے میرے .......کیہ کہواں ؟.........نہ دوست نیں
نہ شوہر.............پر .......
پھر تربک گئی آں۔ ایتکیں فون دی بیل وجی اے۔ وج رہی اے ۔ میں نہیں اُٹھدی ۔ آپ ای بندہو جائے گی۔ فون چکدی دی ڈرنی آں۔ واہلہ صاحب داای نہ ہووے۔
"میں آرہیا ہاں..........بچے تے نہیں گھر ؟"کہوے گا تے جھٹ پچھوں آن دھمکے گا۔اوہنوں روکنا چاہوندی دی روک نہیں سکدی میں۔
کئی وار میں سوچدی آں۔ کیہ آں میں اوہدی ؟ رکھیل ، محبوبہ یاں تیویں ۔ تیویں تے رکھیل تاں میں نہیں ۔ محبوبہ اوہ سمجھدا ہوئے تاں شاید! پر محبوبہ وی کاہدی ۔ اوہ تے تد ہوواں
جے میں وی سمجھاںاپنے آپ نوں۔ پر اک بھرم جیہا اے اوہنوں۔ ایسے بھرم دے سر تے روس وکھاوے گا مینوں ، کدے رُعب جمائے گا میرے تے۔
میرا سانگا اوس نال صرف غرض دا اے۔ پتہ نہیں اوس دا غرض توں اگے دا ہوئے جیوں اوہ کہندا وی اے۔ پر اگے دا ہوئے نہ ہوئے مینوں فرق نہیں پیندا۔
ایس گھڑی پل دے سُکھ پچھوں دن بھر دی چنتا بھوگدے ہُن مینوں تیجا ورھا اے۔ تے تیجا ای ورھا اے ولیت گئے میرے خوند نوں۔
واہلہ صاحب جذباتی وی اے کُجھ ۔ اوہ نہیں سمجھدا اوہدے نال میرا ناطہ کیہ اے، اوہ تاں بس ایہہ ویکھدا اے پئی میرے نال اوہدا اپنا ناظہ کیہ اے۔ ایہی چیز ہُن مینوں دُکھدی اے۔ دُکھ رہی اے۔ بے وقوف بندہ اے اپنے تے قابو نہیں رکھ سکدا۔ عجیب عجیب حرکتاں کرے گا۔ اک دن پھُلاں دے گجرے لے آیا، ڈھیر سارے ۔ دوویں دینیاں بھریاں جان، جے پاواں پر ڈریسنگ ٹیبل تے پئے پئے سُک گئے۔ کدے میرے جُوڑے وچ گلاب دا پھُل ٹنگ دے گا۔ کدے کناں کناں میریاں وچ موتیے دے پھُل بُندیاں وانگ جڑ دے گا۔ اک واری مہندی لے آیا۔ کہوے ، 'اپنے ہتھاں پیراں وچ مینوں ایہہ لا کے وکھا۔ 'میں ہس کے کہیا، 'مینوں تاں پہلے ای لگی ہوئی اے، پھر میں اوہنوں اک بولی سُنائی :
"مہندی،
لگدی سہاگناں نوں،
نہیں مردے دماں تک لہندی۔"
ضد کر گیا وہ۔ میں کوئی لانی سی۔ میں کہیا ، "لے جا اپنے دھولیاں وچ لا لئیں۔ "اوہ غصّہ کر کے ٹُر گیا ۔ مینوں پتہ سی بُہتے دن نہیں کڈھ سکدا۔ تیجے دن ای اوہ پھر آ ڈھکیا۔
کدے کدے سوچدی آں ۔ واہلہ صاحب نوں میری گھٹ تے میرے نال سانگے دی لوچا ودھ اے۔ "ہُن دُوری نہیں سہی جاندی" کہندیاں اک دن رو ای پیا۔ سوچاں میں تے ایہدے گھڑے دی مچھی آں پھر ایہنوں دُوری کاہدی ؟ ویکھاں تاں دُوری جاپے ایہی رشتے سانگے دی۔
کام رس دے آدھار تے اُسریا ساڈا ایہہ سانگا اک دوجے لئی شوہر تیویں دا بدل نہیں ہو سکدا ۔ ایس گل توں سچیت آں اسیںَ ایہدا ایہی پکھ دُکھدی اے دوناں لئی۔ اکھٹے ہو کے وی اکٹھے رہن داجواز نہ ہونا واہلہ صاحب دا نرک اے۔ تے اکٹھے رہن دا جواز ہو کے وی اکٹھے نہ رہنا میرا نرک اے۔ ایہہ ہے ساڈے دوناں دا اپنا اپنا دوزخ۔ جیہدے وچ میں تے واہلہ صاحب پئے سڑدے آں۔
اک وار میں اپنی کسے بیمار رشتے دار دی خبر لین گئی، ایہنوں وی نال لے گئی۔ شہروں باہر نکل کے کار روک لئیوس۔ اکھے : "فرنٹ سیٹ تے آ جا "بیٹھا تاں میں گئی پر ایہدا گئیر والا ہتھ وار وار شرارت کر جاوے سُنگڑے کے بیٹھی ہوئی میں کنباں۔ ایہدے ہتھ نوں جھٹکدی ہوئی وی ڈراں متے غصّے وچ آ کے ایکسی ڈنٹ کر بیٹھے۔ غصّہ ایس نوں آؤندا وی کیہڑا گھٹ اے ۔ قہرو قہر ہو جاندا اے تے کوئی سُدھ نہیں رہندی ایہنوں۔ سوچاں پھر ایہنے نہ میری جان دی پروا کرنی اے نہ اپنی نویں کار دی۔ ٹالا کرن لئی میں اپنا سر اوہدے موڈھے اُتے دِتا تے ٹیپ آن کردتی۔ سُکھ نال ای پہنچ گئے کہ میوزک ایہہ بڑا سُوت ہو کے سُندا اے۔
اسیں اوتھے رات رہے۔ مجمان پچھن لگے، "نال کون ای ؟"میں کہیا ، شوفر !"شوہر تاں ہُن کہہ نہیں سی سکدی۔ گھر والیاں ایہدا سرونٹ کوارٹر وچ بنھ سُبھ کر دتا۔ (ایہہ اسیں طے کر کے ٹُرے سی۔ ) میں ایہنوں اندر ویڑھے نال تے نہیں سی نہ لے جا سکدی۔ اگلے جے پُچھ لیندے پئی تیرا ایہہ کیہ لگدا لانا ایں تاں کیہ جواب اوہڑدا مینوں ؟
میں ایتھے کئی وار سردے سائیں نال آئی آں تے جد وی آئی آں ایہہ اندر کے چوک وچ کھڑی اک نوجوان منگتی ول شرارتی اکھ نال سینت کیتی۔ "بستر تاں کرائے دی عورت نال وی گرم ہو سکدا اے پر تیرے کولوں مینوں اپنے گھر ورگا سُکھ محسوس ہوندا اے۔"میری سینت نوں سمجھدے ہوئے اوہ بولیا تاں من اپنے وچ میں کہیا، "دھوکھا ایہنوں میں
ای نہیں ، ایہہ خود وی دے رہیا اے اپنے آپ نوں۔"
ـ"تیرے کولوں ملدے ایس گھڑی پل دے سُکھ مینوں دُھروں دُکھی کر دتا میں جاندی آں۔ دُکھ اوہدا ایہہ ہے کہ ساڈے وچ سدیوی سانجھ کیوں نہیں۔ میرے نال بیتی اک گھڑی اوہدے سارے جیون تے کیوں نہیں پسر جاندی۔ اوہ تاں ہویا رنڈا پتنی باہرا، انج دا سوچ سکدا اے پر میں پاگل آن جو ایسراں دا سوچاں۔
میری پچھلی سالگرہ تے مینوں اوہنے تحفے وچ اک کتاب دتی سی۔ اوہدے پہلے صفحے تے اوہنے خشبو والی پنسل نال جیہڑا شعر لکھیا سی ، اوہ اج وی یاد اے مینوں:
اسیں
ہاں اک ورق دے دو صفحے کیسا مقدر
جدا وی ہاں، اکٹھے ویہاں ، ایس جیون وچ آ کے
"لگدا ہے جیویں میں نر بھوگ رہیا آں۔ " جدائی دا ذکر کردے ہوئے اوہ کہیا اے تاں
ہؤکا بھر کے میں وی ایہی کہندی آں، پر میں ایہہ کیہڑے رنگ وچ کہا اے، ایہہ جانے سمجھے بغیر ای میرا جواب سُن کے اوہ خُش ہو جاندا اے ۔
نرک ای تے بھوگ رہی آں۔ چور بنی پھردی آں۔ ہر ویلے بدنامی دا دھڑکُو .........تے نکے نکے کھڑک توں تربک جانا۔
لوکاں دی پھٹکار توں بچدی ساں۔ اپنا آپا پھٹکاراں پاؤندا اے مینوں تے اوہدے نال کھیہہ کھا کے اُٹھ ، شیشے ساہویں نہیں ہوسکدی ۔
بھاویں ایس گھر وچ واہلہ صاحب میرے خوند دی موجودگی وچ وی آؤندا رہیا اے اوہدے دوست وجہوں۔ پر اودوں گل کُجھ ہور سی۔ تیویں اوس دی جیوندی سی اجے تے شوہر وی میرا موجود سی ایتھے۔ کوئی روک نہیں سی اوہنوں۔ روکدا تاں ہُن
وی کوئی نہیں اوہنوں ۔ بال میرے مانوس نیں اوس توں پر میں ای ڈرنی آں ۔
جدوں دا ولیت توں شوہر دا فون آیائے بُہتا ای ڈرن لگ پئی آں۔ اگلے ہفتے پہنچ رہے نیں اوہ ۔میں ہُن سوچ آںواہلہ صاحب نوں منع کر دیاں۔ ہٹک دیاں اُکا کہ آیا ای نہ کرن ایتھے ۔ بچیاں دی موجودگی وچ وی نہیں ۔
بچیاں نے اپنے پیو توں آوندے ہوئے کئی چیزاں لیاؤن دی منگ کیتی اے۔ مینوں وی اُچیچا فون کر کے پُچھیا سی اوہناں، "کسے شے دی لوڑ ہوئے تاں دس ؟"پر کیہ دسدی ؟ اج کیہڑی شے اے جو گھر وچ موجود نہیں۔ کمرے تُو سے پئے نیں۔ اوہ شئیں موجود نیں ایتھے جو میرے شریکے نے ویکھیاں تاں اک پاسے کدے سُنیاں وی نہ ہون گیاں ۔ پچھے جیہنے پنڈوں عورت آئی ہوئی سی، میں بیکری توں منگوائے سینڈ وچ اوہدے ساہمنے مائیکرو ویوو اوون وچ گرم کیتے تاں اوہ بڑی حیران ہوئی۔
آکھے ، "ایہدے وچ ایہہ کیسی اگ بلدی اے جو نظر وی نہیں آوندی تے شے وی جھٹ گرم ہو جاندی اے ۔ میں کہیا ، "ساڈے کسے شے دی تھُڑ اے بھلا، ایہہ ولایت توں گھلیا سی اوہناں۔"تے ولایت توں منگوان والی تاں میں اینویں پھڑھ ای ماری سی ، نرا رُعب جماؤن لئی۔
"گوری دا پیو وی دبئی جان نوں مندا سی۔ "اوہ مینوں سُنان لئی بولی۔ "بھلیا! تھوڑا رُکی تے پھر مسکرا کے کہن گی ، "نالے بھیجن نوں میرا اپنا دل وی تے نہیں سی کردا۔"
اوہدے نال مسکرائی تاں میں وی سی پر کنی پھوکی جیہی سی میری ایہہ مُسکڑی۔ اوہدے ورگی چونبھڑہمے مان تے دڑتا توں اُکا خالی۔
اوہدے تے امیری دا رُعب پاؤندی ہوئی میں آپ اوہدی گل دے بھار ہیٹھ آ گئی ساں۔
بچے بُہت خوش نیں پیو اپنے دے آؤن دی خبر سُن کے ۔ مینوں ای کُجھ ہو گیا لگدائے ۔ دنوں دن سبھاء میرے وچ فرق پیندا جا رہیا اے۔ گھٹی وٹی جیہی رہن لگ پئی آں۔ واہلہ صاحب دی ایہہ گل نوٹ کیتی اے ۔ اوہ اندروں خُش اے مینوں انج ویکھ کے۔
"دُکھی کیوں ہوندی ایں"مینوں چُپ بیٹھی نوں کن لگا۔ "اک مہینہ ای تے چھُٹی اے اوس دی، چلا جائے گا پھر ......... "
اپنی اک اکھ میٹ کے اوہ مسکرایا تاں بڑا ای بھدا لگیاں مینوں ، تے اپنا ہؤکا اندر ای ڈک لیامیں ......


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels