Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> وٹاندرا >> وٹاندرا

وٹاندرا

خالد فرہاد دھاریوال
January 16th, 2009
4.5 / 5 (2 Votes)

وٹاندرا

"دھیے ویکھ ! بھرا تیرے دا گھر وس جاؤ ہور کیہ چاہیدائے ۔ "تائی جنتے نے تاجو نوں کہیا جو ویڑھے دی اک نکُرے منجی اُتے غم دی مُور ت بنی بیٹھی سی تے منجی دی پواندی پاوے نال لگی اوس دی دُدھ وریسی بالڑی بھُکھ وجہوں ریہاڑے پئی ہوئی سی۔ تائی نے بالڑی نوں کُچھڑ چایا، اپنے دوپٹے د ے پلّے نال اوہدا نک مُونہہ پونجھیا تے پھر اوہنوں تاجو دی جھولی وچ پاوندی ہوئی بولی، "لے پھڑ دُدھ دے ایہنوں ۔ " ہنجوں جو اج سویر دے ای تاجو دیاں اکھیاں وچ پئے تر دے سی، ویہہ پئے۔ بالڑی نوں چُپ کراؤندی ہوئی اوہ آپ ولک پئی۔ اکھیاں وچوں وگدے ہنجواں توں پرے کدھرے من دے پاتال وچ ، لگدا سی کوئی دُکھ ہے جس دا پرچھاواں تاجو دے چہرے تے صاف وکھالی دیندا سی۔
"نہ پئی انج تے نہیں سرنا۔"گھرنال جُڑویں ، ڈنگراں دے واڑے ول جھاکدیاں تائی جنتے نے روندی ہوئی تاجو دے سر تے ہتھ رکھ دتا تے پھر اوہنوں سمجھاؤن دے ڈھنگ وچ بولی، "انج خشومت لا کے تینوں بیٹھی ہوئی نوں بھرا تیرے جے ویکھ لیا تاں ........ "
تاجو چُپ کر گئی جھٹ رو لین نال من اوہدا ہولا ہو گیا جاپدا سی جاں پھر تائی جنتے دی ادھورانی گل دا کوئی اثر ہوگیا لگدا سی۔
دُدھ پی لین مگروں ہُن اوس دی بالڑی دی ویڑھے وچ مُڑ کھیڈن لگ پئی سی۔
تائی جنتے نے بازو توں پھڑ کے کھڑا کردے ہوئے تاجو نوں ہتھ مُونہہ دھو، لیڑا لتا بدلن دا کہیا کہ اج کُجھ لوک ایتھے پروہنے آؤن والے سن۔
تاجو دا ایہہ پیکا گھر سی تے ماپے پیکے تد ای اکھواندے نیں جد سوہرے وی ہون کِدھرے پر تاجو دے سوہرے سال کپو ہویا چُھٹ گئے ہوئے سی۔ چُھٹے کیہ سن آپ چھڈائے گئے سی۔ اپنی لوڑموجب۔
اوہدی بھرجائی دے پلیٹھی دا بال ہون والا سی۔ جد اپنی بالڑی نال اوہ ایتھے آئی سی، پیکے گھر دِیاں خوشیاں وِچ شامل ہون تے پِھر پیکے گھر دی ای ہو کے رہ گئی سی۔ مُڑ جا ای نہیں سی سکی۔ خوشی والے دیہاڑے نوں اڈیکدی تاجو نوں کیہ پتہ سی کہ ایس گھر آؤن والا بال اوہدی بھر جائی نوں لین واہتے آیا کوئی موت دا فرشتہ ای ہوئے گا۔ تے اوہ ویڑھا جِتھے چاواں دے مُوڑھے ڈاھے جانے سن اوتھے غم دی پُھوہڑی وِچھ گئی سی تے اِک بالک دے جمن دی ودھائی قبولن دی تھاں اکٹھیاں دو موتاں دا سوگ مننا پے گیا سی اوہناں نوں۔
پُھوہڑی چکے جان پِچھوں تاجو دے سوہریاں جد اوہنوں نال لے جان دی گل کیتی تاں اگوں "مرن والی جے جیوندی رہندی تاں وی تے ایہنے چِھلے تیک رہنا ای سی، تھوڑا ہور رہ لئے پھِر آپ چھڈ آواں گے اسیں"دا ولدا مِلیا۔ چھڈ کے آؤن والا کوئی دِن آجؤنا سی نہ آیا پر اودھروں کئی پھیرے گھتے اوہناں تے ہر وار خالی ای مُڑے۔ اوہدا بھرا پھّجا ٹیِرا ہر پھیرے ای مہلت منگ لیندا سی کوئی نہ کوئی عذر بہانہ گھڑ لیندا۔ اوہ ٹال مٹول ای کردا رہیا۔ تاجو دے سوہریاں اَکیاں ہویاں پھّجے کیاں دے بوہے تے پرھیا لیا بٹھائی تے پھجّا جو پہلوں ای پج بھالدا سی پرھیا توں وٹ کھا گیا۔ اکھے:
"سانوں بھنڈ نہیں نیں دِتا ایہہ پرھیا لیا کے۔"
"ٹورن توں انکاری ساں اسیں کوئی بھلا۔"
"بُریاں بنایا ای نیں جے ہُن، تاں چلو اسیں بُرے ای سہی۔"
"جاؤ وگ جاؤ اساں نہیں جے گھلنی کُڑی۔"
پھجّا س تِڑیا تاں اوہ وی تن گئے تے پِھر دوناں پاسے دے اکڑاء نال کپجھ ٹُٹنا ای سی سو تاجودا رِشتہ ٹُٹ گیا تے اوہنوں طلاق ہو گئی بھاویں اوہ طلاق نہیں سی چاہوندی تے ایہہ اوہدی مرضی دے خلاف ای ہویا سی۔
تاجو نوں جدوں اجے طلاق نہیں سی مِلی ہوئی اوہ سوچدی کہ اوہ آپ مہاری سوہرے چلی جائے پر اوہ ایس دے سِٹے توں ڈر جاندی۔ گھر والیاں دی منشا دے ورُدھ آپ مہارے سوہرے ٹر جان دا مطلب سی، سدا لئی پیکے گھر توں چُھٹی۔ اتے پیکے گھر نال محبت تاں خورے ہر عورت دی مِٹی وِچ ای رچی ہوندی اے تے جیوندے جی کوئی وی عورت پیکے گھر نالوں تُٹنا نہیں چاہوندی۔ ایہی موہ تاجو نوں آپ مہارے سوہرے چلے جان توں روکدا رہیا۔ نالے پیکے کنڈتے نہ ہون تاں سوہرے گھر وی کیہڑی قدر ہوندی اے تیویں دی، ایہی سوچ اوہنوں ورجدی رہی۔
تاجو تے اوہدے بھرا پھجّے دا ویاہ دو ڈھائی ورھے پہلوں اکٹھا ای ہویا سی، اِکو گھرے تے بڑی اوکھت نال ہوئی سی ایہہ کُڑمائی۔ تاجو لئی رِشتیاں دی کوئی تُھڑ نہیں سی۔ رِشتے دی گھاٹ سی تاں بس اوہدے بھرا پھجّے ٹِیرے لئی ای۔ جیہدیاں اکھیں چُنھیاں سن نالے اوہ اِک اکھوں ٹیِرا وی سی۔ تے اکھ ذری پلنگا کے ویکھن پاروں ای لوک اوہنوں پھّجا ٹیِرا بولدے سن۔ ایس بج توں چُھٹ اوہدا اِک وسب ہو چھا ہون تے سبھاء اپنے دا کوڑا پن وی سی۔ عیباں دی ٹوہ وِچ رہن والے شریکے لئی اینا کُجھ کافی سی۔ اول تاں ایس حال کوئی رِشتہ مِلنا ای اوکھا سی، بھلا اکھیں ڈِٹھا تُھک کون چٹے پر جے کوئی آوی جاندا تاں شریک بھان مار دیندے۔
ایسے گیڑ پھجّے دا رِشتہ بھالدیاں تاجو لئی وی کئی رِشتے آئے جو معقول وی سن پر ردے گئے، صرف ایسے کارن کہ تاجو دی اجے واری نہیں سی۔ پھجّا کیونجو وڈا سی تے گھر والے پہلے اوہدا ویاہ ای چاہوندے سن۔ مریادا دے اُلٹ اپنی واری توں پہلے تاجو دا وویاہ اِک اچرج گل ہوندی۔ لوک اوہدی پوتر تاتے شک کردے کہ پِنڈاں وِچ اجیہا ویاہ اوس کُڑی دا کیتا جاندا اے جیہدے توں ماپیاں دی پگ نوں داغ لگن دا خوف ہووے پر تاجو توں اوہدے ماپیاں نوں اجیہا کوئی ڈر خوف نہیں سی، اوہ نچنت سن تے اوہناں دا متہ پھجّے دے ویاہ دا ای سی تے اوہ اجے پھجّے دا رِشتہ ای بھالدے پِھر دے سن۔
گل ہمیش کُڑی والیاں پاسوں رہ جاندی سی۔ وہ آ کے ویکھدے تے ویکھ کے چلے جاندے، پچِچھوں کُجھ دِناں بعد "نانہہ"دا جواب آجاندا۔ کئی لوکاں نوں پھّجا پسند نہ آؤندا، بعض تھاں شریک بھان مار دیندے۔ اِک دو وار جد منگیوا ہوندا ہوندا رہ گیا تاں پھجّے نے کوڑیج کے گلی محلے نوں گاہل مندا چا کیتا، "کسے نے کُری دینی اے اپنی تاں سِدھی طرحاں گل کرے".......اوہ ویڑھے وِچ کھڑا کِنی دیر ہبے تبے بولدا رہیا۔ اوہنوں اُچی بولدا ویکھ آہنڈھ گواہنڈھ آن اکتھا ہویا سی۔
"کِسے نوں تیرا ساڑا اے بیبا؟"
"لوکاں بھلا کوئی تیرے مرلے سانبھنے نیں؟"
"ڈِگا کھوتے توں غُصّہ گھمیار تے۔"
"لے کھاں چُپ ہون سار ای اِنج بُڑ بُڑ کر دی ایہہ بِھیڑ کھِنڈ گئی سی۔
ایس گاہل مندے پِچھوں ساک مِلن دی رہی سہی آس وی مُک گئی تے پھجّے کیاں رِشتے بھالنے چھڈ دتے۔ اوڑک کوئی پُگدا تے ہے نہیں سی۔
"میں تے آکھداں کِدھرے آہ ڈھیری اوتر ای نہ جاؤ
ـ"، پھجّے دے سارے ہانی جدوں دو دو چار چار بالاں دے پیو بن گئے تاں اوس گھر والیاں نوں ایہہ کہنا شروع کر دتا۔ اوہناں نوں وی ایس گل دی چِنتا ہوئی تے پِھر تاجو دے وٹے وِچ پھجّے دا رِشتہ ڈھونڈیا جان لگا، جو چھیتی ای مِل گیا۔ جے کِسے نے چُنھے تے ٹیِرے نوں کُڑی دا ساک دِتا سی تاں اپنے ادھکڑ تے تھتھے لئی تاجو دا رِشتہ لیا وی سی۔ اپنے ولوں دوویں دِھراں ساوِیاں رہیاں سن۔ کسر کِدھرے جے لگی سی تاں اوہ لگی سی تاجو نوں جاں پھِر اوہدی ہون والی بھر جائی نوں۔
"ہور تے سبھ ٹھیک اے مُنڈا جری گل لمکا کے کردا اے۔"تاجو نوں اوہدے ور بارے جدوں دسیا گیا تاں اوہ من ای من وِچ بڑا جُھری۔ "اِک کیارے کیسر گڈیا ووئے کیارے لیئیاں۔ بابل وے ور ایسا دیویں رِیس کریسن سئیاں" کُڑیاں دا ایہہ گاؤن جیہڑا اوہنے آپ وی کئی وار گایا سی، اوہنوں چیتے آؤندا تاں ہِر دے پیِڑ پیندی۔ اودوں اوہدا جی کردا اوہ ہُن اِنج کُوکاں مارے، "اِک کیارے تھوہر اُگیا دوئے کیارے بھکھڑا، آؤ سئیو رل طعنے مارو ور مِلیا مینوں تھتھڑا۔"
اوس ہمیش اپنیاں سج ویاہیاں سہیلیاں نوں اوہناں دے خونداں بارے مذاق کیتے سی۔ اوہناں نوں چونبھڑاں لائیاں سن تے اپنے لئی سدا اِک چنگے ور دی آس کیتی سی۔ کِسے وی بج توں پاک ور دی، اِک اجیہا ور جیہدے تے سکھیاں وِچ مان کیتا جا سکے۔ اوہنوں عزیز مصر دی تریمت، یوسف زلیخاں دے قصے وچلی تریمت تے بڑا رشک آوندا۔ اوس بی بی اپنیاں سہیلیاں نوں جدوں یوسف دے درشن کروائے سن تاں بے سُرتی وِچ اوہناں اپنیاں انگلیاں وڈھ لئیاں سن۔ تاجو وی چاہوندی سی کہ اوہدیاں سکھیاں سہیلیاں جد اوہدے سِر دے سائیں نوں ویکھن تاں اپنیاں انگلیاں تاں اوہ بے شک نہ وڈھن پر ایہہ ضرور ہووے کہ اوہناں دیاں جیبھاں گُنگ ہو جان تے اوہ اوہدی کِھلّی نہ اُڈا سکن۔
تاجو دی جاچے اجیہا ورجے کوئی ہے سی تاں اِک، اوہدی خالہ دا مُنڈا ای سی۔ جیہدے اوہنے سُفنے ویکھے سن۔ تے اپنے من وِچ جیہدی کھِچ محسوس کیتی سی۔ شاید اوہدے ایہہ سفنے پُورے وی ہو جاندے جے ایہہ وٹے ستے والی ارچن نہ پیندی۔ خالہ نے کِنا زور لایا سی تاجو دے ساک لئی پر اوہد اپنے گھر والیاں دی "دے وی دو تے لے وی لو"والی ضِد آڑے آ گئی سی۔
"نہ بھئی میں جو بھلک نوں ایس میل ملاقات توں دی جاؤں، سو گلاں نِکل آونِدیاں نیں اورک ایس وٹے سٹے وِچ"، خالہ نے کہیا تے اخیر "پھجا میری کُڑی دے ہان ای نہیں، جوڑ ای نہیں بندا کوئی "آکھدیاں خالہ نے رِشتے والی گل ٹھپ کر دِتی سی۔
ویاہ پِچھوں دوناں پاسے ننان بھر جائی دا رِشتہ ہون پاروں جو گلاں نِکلنیاں چاہیدیاں سن اوہ نہیں سی نِکلیاں۔ آخر ایہہ گلاں نِکلنیاں کِس ولوں سی، تاجو توں جاں اوہدی بھر جائی توں؟
تاجو نوں تے ویاہ توں پہلے ای اپنی ہون والی بھر جائی نال ہمدردی جیہی ہو گئی سی۔ تے ویاہ توں بعد اوہدی بھر جائی دا ورتارہ وی اوہدے نال سکھیاں سہیلیاں والا ای رہیا سی ننان بھر جائی والا نہیں۔ ایہدا کارن شاید دوناں دے دُکھ دی سانجھ سی کہ اوہ دوویں ای سماج دے چالو ویہار ہتھوں دھرو دا شکار ہوئیاں سن۔
تاجو دے گھر والا تھتھا وی سی تے عُمروں ڈھیر وڈا وی۔ "نی تینوں اوہدی گل دی سمجھ کیویں آوندی اے، ت تت......تتّ......آ....... آ......جو"، مسکلاوے تے جد اِک سہیلی نے اوہدے خوند دا سانگ لا کے کہیا تاں اوتھے موجود سارِیاں ای کُڑیاں تاڑی مار کے ہس پئیاں سی تے اوس توں اگوں جواب وِچ جُھوٹھا "چل نی چل"وی کہہ نہیں سی ہویا۔ جو کُجھ وی سی تاجو ہُن اپنا گھر بنا کے بہہ گئی ہوئی سی، بالکل اپنی بھر جائی وی طرحاں۔ تے پِھر اوہی گھر اجیہا چُھٹیا کہ مُڑ مُونہہ ویکھن وی نہ ہویا اوہدا۔ تے ہُن اوہ پیکے گھر اپنی بالری دے آہرے دِن پئی کٹدی سی۔ تاجو دے بھانے ایہہ اوہدے سوہریاں دا اوہدے نال کیتا ہویا اِک بھلا ای سی کہ اوہناں بالڑی اوہنوں لِکھ کے دے دِتی ہوئی سی۔ اوہ نہیں جاندی کہ بالڑی نوں اگلیاں کیہ کرنا سی، مُنڈا ہوندا تاں رکھ وی لیندے۔ اپنے ولوں تے اوہناں اپنا پلا پاک کیتا سی تاں جو اگدوں ساک مِلن وِچ سوکھ رہوے، نالے خرچے دے دعوے توں وی چُنڈ چُھٹی۔
تاجو نوں طلاق مِلدے ای ایہدے وٹے وِچ دوبارا پھجّے لئی نویں رِشتے دی بھال ہون لگی۔ ہُن کوئی رِشتہ مِلنا اوکھا سی پہلے نالوں وی کِدھرے اوکھا کہ اوہدے پِچھلے عیباں وِچ ڈھلدی ہوئی عُمر ہُن اِک ہور بج دا وادھا سی۔ مُنڈیاں والی تاں اصلوں پھجّے وِچ کوئی گل ای نہیں سی رہ گئی ہوئی۔ ایس حال جے کوئی اُڑیا تُھڑیا آوی جاندا تاں اگوں تاجو دی بالڑی ویکھ جرک جاندا۔ اکھے
ـ:
"کیہ پتہ اگلے دا خون کِنج دا سی، کل نوں خورے جونا ہو کے بالڑی کِنج دی نِکلے"تے رِشتہ ویکھن آئے اپنے آپ نوں بھلک دے ایس کلنک توں پچا کے چلے جاندے۔
تے اج پِھر کُجھ لوک تاجو تے اوہدے بھرا پھجّے نوں ویکھن لئی آرہے سی۔ اوہناں نال رِشتے دی گل کئی دِناں توں چلدی پئی سی۔ پھجّے ہوری جھاتی مار آئے سن تے اپنے ولوں "ہاں"دا اشارہ وی کر آئے سی۔ ایدکیں اگلیاں نوں تاجو دی بالڑی دا اگدوں ای دس دِتا گیا سی تے اوہناں نوں وی تاجو دے نال اوہدی بالڑی دے ہون تے کوئی اعتراض نہیں سی۔ کیونجو پھجّے کیاں دے غرض مند ہون دی طرحاں اوہ وی کوئی لور وند ای سن۔ پھجّے دی ہون والی تِیویں نوں کِدھروں پہلے توں طلاق مِلی ہوئی سی تے پھجّے دے ہان اوہ وی ادھکڑ ای سی۔ تاجو دا جور ایدکیں تھتھا تے بھاویں نہیں سی پر اوہدے توں دُونی عُمر دا ضرور سی، جیہدی گھر والی نوں مویاں اجے تھورا چِر ای ہویا سی۔
اِک وار پِھر ایہہ سبھ اوہدی مرضی دے خلاف ہو رہیا سی۔ کُجھ لوک ایتھے پروہنے آؤن والے سی تے تاجو ویڑھے دی اِک نُکرے غم دی مُورت بنی بیٹھی سی۔ اوہ احتجاج نہیں سی کر سکدی۔ ہتھ چُھٹ پھجّے توں ہڈیاں نہیں سی تڑ واسکدی۔ احتجاج تے اوہنے کدی بال پُنے وِچ کیتا ہووے تاں شاید۔ اودوں وی اوہدے احتجاج نوں اوہدی ضِد آکھ کے ٹال دِتا جاندا سی۔ چار جیاں دی قبلیداری وِچ جد سبھ کُجھ ہوندے سُندے وی اوہنوں کدی رجواں ٹُک نہیں سی جُڑیا، کدے چنگا لیڑا لتا نہیں سی مِلیا، کِسے میلے ٹھیلےتے کدی نہیں سی لے جایا گیا تے کِدھرے واہنڈھے نہیں سی رہن دِتا گیا۔ صرف ایس لئی کہ اوہ اِک کپڑی سی تے ایہدے اُلٹ ایہہ سبھ کُجھ پھجّے نوں حاصل سی بس ایس لئی کہ اوہ اِکی مُنڈا سی۔ بال پُنے وِچ اوہ پھجّے نال ساویاں ہون دی ضِد کر دی تے اگوں پھجّا "تینوں پتہ نہیں توں کُڑی ایں"آکھدیاں اوہنوں پٹّک کر دی چپیڑ کڈھ ماردا۔ "نہیوں وجی تیری کانی اکھ بھجی"کدی اوہ وار بچا کے کہندی تاں پھجّا ٹیرا ایس کانی اکھ والی چونبھر توں چِڑ کے ہور مار دا۔
عورت ذات توں ودھ کے وی کوئی سنتو کھی ہونا ایں بھلا؟ گھر دی چار دیواری وِچ بال پنے توں ای جد اوہدیاں نِکیاں نِکیاں سدھراں نوں "توں کُری ایں"آکھ کے ورجیا جاندا اے تاں جوان ہو کے پِھر گھر توں باہر سماج دے وشال گھیرے وِچ وی اپنے نال ہون والے دھرو نوں سہہ جان دی عادت جیہی ہو جاندی اے عور ت نوں ایہی وجہ اے تاجو احتجاج نہیں سی کر سکدی پر جھور سکدی سی اوہ وی من ای من اندر تے رو سکدی سی پر بُل چِتھ کے۔
تائی جنتے نے تاجو نوں اُٹھال دِتا تاں اوہ نِکے نِکے ڈگ بھر دی، مُونہہ ہتھ دھون لئی کُھرے وِچ آکھڑی ہوئی۔ اوہنے بالڑی نوں ویکھیا اوہ ہُن اپنے دھیان ویڑھے وِچ کھیڈ رہی سی۔
گھر وِچ اِک سوگ بِھنی ڈور باؤری چُپ سی۔ اینی چُپ کہ گھر نال جُڑویں ڈنگراں دے واڑے وِچ ہون والی گل بات کُھرے وِچ صاف سُنی جاندی سی۔
اودھر نویں لیاندی مجھ کول کھڑوتا کوئی بندہ پھجّے نال گلاں وِچ رُجھا سی:
"لویری تاں چنگی اے پئی کِنے دی لیاندی او؟"
"بس ڈھولگ گیا سمجھ۔"
"پِھر وی کُجھ پتہ تے لگے۔"
"اوہ مِینے سِنگاں والی بُوری نہیں سی اپنیَ؟"
"آہو۔"
اوہدے توں وتاندرا لایا اے۔ "
تاجو دا من پیِڑ نال بھر گیا تے اکھیاں وِچ تر دے ہنجواں توں پرے من دے پاتال وِچلے دُکھ دا پر چھاواں چہرے تے ہور گُوڑھا ہو گیا۔ ایس پل عورت اوہنوں بڑی ای ہیِنی جاپی۔ اوہنوں لگا جیویں اوہ کوئی مجھ گاں ہووے جیہدا کِسے وی دُوجی مجھ گاں نال وٹاندرا ہو سکدا اے۔ ایس نر پردھان سماج دی چالو منڈی وِچ.......


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels