Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> وٹاندرا >> گھر

گھر

خالد دھاریوال
January 16th, 2009
5 / 5 (3 Votes)

گھر


خُدا بخشے مُنی دا پیو جدوں جیوندا سی اودوں اجے کُجھ بھار ہے سی میرا، ہُن تے ککھوں ہولی ہوئی پئی آں۔ نُونہہ سمجھدی ای کُجھ نہیں۔ مُنڈا اے تے اوہ اپنے مُونہہ، جو جی چاہے کرن، میں نہ کِسے دے دین وِچ نہ لین وچ۔ نالے ہُن مینوں کون پچھدا اے۔ منجی تے بیٹھی سارا دِن ایانے کھڈاوندی رہنی آں۔
مُنی نوں مِلن نوں جی کردا سی۔ اگے تےپوہ لنگھدیاں ای اوہ آ جاندی سی ہُن چیتر پیا جاندائے پر اوس پھیرا ای نہیں پایا۔ میں جد تیک آپ ان جوگی ساں جا کے مِل آوندی ہوندی ساں پر ہُن ایس بُڈھے سریر نوں کِتھے بساں وِچ دھریکدی پِھراں۔ مُنڈے نوں کہیا جا کے سُکھ ساند پُچھ آ۔ سالی دے چلا گیا سی پر مُنی لئی اوس کول ویہل ای نہیں۔
مُنی توں میں کُجھ اودر وی چھیتی جاندی آں۔ چندری وِچ میرا موہ ای بڑا اے۔ کیہ کراں ماں جو ہوئی۔ مینوں ای نہیں ہر اِک ماں نوں دھی نال جیہی ای پریت ہوندی اے۔
ایس موہ دا کارن ماں دھی دا رِشتہ تاں ہے ای، ایس توں چُھٹ دونہاں وِچ عورت ہون دی سانجھ وی ہے اِک کارن۔
میں جدوں کدی پِنڈ جانا تے ماں بہشتن نے کہنا،"چندریئے ایدکیں اینی دیر لا دِتی توں؟"میں کہندی۔ "توں
تے اِنج جیویں ماں مینوں ای اُڈیکدی رہندی ایں!"اگوں ماں نے متھا چُم کے کہنا، "تے ہور کیہ؟"
ہُن مینوں جد آپ مُنی دا اُدریواں رہندائے تاں ماں دے ہیج دا احساس ہوندائے۔
پندراں ویہہ ورھے ہو گئے مپنی دے ویاہ نوں پر اجے ایہہ کل دی گل جاپدی اے کہ جد مُنی ایس ویڑھے وِچ چُنگیاں بھر دی پِھر دی سی۔ جدوں مُنی دے ویاہ دی گل ٹُری تے خُدا بخشے اوہدا پیو کہن لگا، "اکھے سچ ای کہندے دِھیاں دھریکاں ہوندیاں نیں، مُنی دے جوان ہون دا پتہ ای نہیں لگا"تے پِھر ہؤ کا بھر کے کہیوسُ، "رب نے دُھروں ای دِھیاں دا ان پانی بگانے گھر نہ لِکھیا ہووے تاں ماپے اِک لُوں وی پُٹ کے نہ دین ایہناں دا!"تے میں اوہدی گھنبیر تا توڑن لئی کہیا سی، "اسیں وی تے اپنے ماپیاں دے گھر اِنج ای پیاریاں ساں۔"
جدوں مُنی نوں ویکھن والیاں آؤنا سی اوس توں اِک دو دِن پہلاں مُنی دے رُجھیویں ویکھن والے سن۔ اپنی بھر جائی توں اگیرے ہو کے ایس نویں سِریوں گھر دی صفائی کیتی۔ جد گھر سج گیا تاںگھر دا سُہاں ای کُجھ ہور سی۔ جاپدا ای نہیں سی کہ ایہہ گھر او ہی پہلے والا گھر اے۔ پِھر اوہ سہیلیاں نوں نال لے کے اندر وڑی رہی۔ باہروں بھاویں کُجھ نہیں سی دِسدا پر میں جاندی ساں کہ اندر کیہ ہو رہیا اے۔ مینوں پتہ سی کہ مُنی دیاں سہیلیاں اوہنوں وکھ وکھ رنگ دے کپڑے پوا کے اوہناں دی پھب بارے اِک دُوجی دی رائے پُچھ دس رہیاں ہون گیاں۔
تے جد مُنی نوں دیکھن والے آئے اوس دِن اِک عجیب جیہے احساس دی ولگن وِچ آئی ہوئی سی مُنی۔ من وِچ ایہہ خیال کہ کُجھ نظراں اوہدے اُتے ای جمیاں ہوئیاں نیں۔ اوہنوں، اوہدے سراپے نوں اپنے معیار دی تکڑی وِچ تولدیاں ہوئیاں نظراں۔ "وچاری مُنی!"لج دے مہین ورق وچ ولیٹ کے اپنے آپ نوں پیش کر دی ہوئی مُنی اُتے مینوں بڑا ترس آیا اوس دِن (میری ماں نوں وی میرے اُتے اجیہا ترس آیا ہونائے) تے پِھر پروہنیاں دے جان توں کُجھ چِر پہلاں دے پل۔ فیصلے دے پل۔ جیہناں وِچ کُڑی کِسے وی رِشتے توں مُکت صرف اِک عورت ہوندی اے۔ (جے اوس سمے اوہدے وچوں اپنی دھی بھین د،سے تاں پِھر ایہنوں نِندے کون؟) سلا ہے جان دی آس دے نال نال کلا ہے جان دا خوف۔ تے جد مُنی دی ہون والی سس نے جاندیاں ہویاں مُنی دے سر پیار دے کے ہتھ اُتے روپیہ دھریا تاں میرے گلیڈُو بھر آئے۔ پتہ نہیں خوشی دے سن یاں غمی دے۔
جدوں اجے مُنی دا ویاہ نہیں سی ہویا اوہ بڑا خیال رکھدی سی ایس گھر دا۔ کیہ مجال کوئی شے ایدھروں اودھر ہو جائے۔ جے کوئی ہو جاندی تاں اوہ جھٹ لرن نوں دوڑ دی۔ بہُتی وار اپنی بھر جائی نال ای مُونہہ ماری ہوندی اوس دی۔ میں کئیں وار مُنی نوں سمجھاؤندی کہ توں کیوں فکر کرنی ایں ایس گھر دی۔ گھر والے سانبھن یاں نہ سانبھن تینوں کیہ۔ تاں اوہ اگوں پُٹھی لڑن پیندی، "کیوں میرا نہیں ایہہ گھر؟"
ویاہ توں بعد میں اِک وار مُنی توں پُچھیا، "مُنی اِک گل تے دس ؟"کہن لگی، "کیہڑی؟"میں کہیا، "ہُن جد توں آؤنی ایں تاں تیرے ساہمنے اندراں وِچ گھٹا جمیا ہوندائے۔ شئیں ایدھر اودھر کِھلر یاں رہندیاں نیں۔ ہُن توں کدی ہتھ نہیں ہلایا؟
ـ"ـکہن لگی، "ماں ڈر لگدائے۔ "میں کہیا، "کس توں؟"آکھیوس، "گھر والیاں توں، کِدھرے کہہ ای نہ دین، ساڈا گھر اے اسیں سانبھیے نہ سانبھیے تینوں کیہ ؟"
میں کہن نوں کہہ سکدی ساں کہ توں تے لڑن پیندی ہوندی سیں کہ میرا نہیں ایہہ گھر ؟ تے ہُن ! پر میں کہیا نہ شاید ایس لئی کہ میں اوہدی گھنبیر تا وچ وادھا نہیں سان کرنا چاہوندی ۔
تر ویندا گزارن آئی مُنی توں میں پُچھیا ، "تیرا جی تاں لگا ہویا نااوتھے ؟"نما جیہا ہس کے کہن لگی ، "ہاں ، پر اجے خاباں وچ واتاورن ایتھوں دا ای ہوندا اے۔"
مُنی بالڑی ای سی جدوں اک ووار دوڑ دی ہوئی آئی تے ہن لگی ، "ماں تینوں ہاسے والی اک گل دساں میں کہیا، "دس !"تاں بولی ، "تائی واہنڈھوں ہو کے آئی اے میں پُچھیا تائی کیہڑے پنڈوں آئی ایں ؟"اکھے ، "اپنے پنڈوں !"تے جد میں کہیا، "ایہ کس داپنڈ اے؟"تاں کہیویں ، "تیرے تائے دا!" تے گل سُنا کے مُنی دا ہاسہ نہیں سی تھمیا جا رہیا۔
جدوں کسے ورانگ وی عورت نوں "طلاق"دے ترے واک کسے تھاں توں بیدخل کر سکدے ہون تاں اوس تھاں نوں اوہ اپنا کیویں کہہ سکدی اے ؟ میرے من وچ خیال آیا پر مُنی نال سانجھا نہ کیتا کیونجو میں اوہنوں سوچ وچ پا کے اوہدا ہاسہ نہیں ساں کھوہنا چاہوندی۔
جدوں اجے مُنی دا ویاہ نہیں سی ہویامیں کدی کدی سوچدی ایدکیں آئی تے پُورے چھ مہینے رکھاں گی اوہنوں پر اپنی ایس سوچ اُتے ہاسا آ جاندا۔ بھلااوہدے اُتے ہُن ساڈا کیہ اختیار ؟ پھر ایہہ بولی میرے ہوٹھاں اُتے آ جاندی :
"ماپے
لاڈاں نال پال کے دھیاں،
ہو جان پرائے آپے۔"
تے میں سوچدی ہُن تے سائیاں دی مرضی رہن دین یاں نہ رہن دین۔ نالے دھیاں سوہرے گھر ای سوبھدیاں نیں۔
اک وار مُنی دا سوہرا آیا ہویا سی، اوہنوں لین کہ آگواہنڈھیاں دی سلمٰی وی سوہریوں آ گئی ، مُنی دی بچپن دی سہیلی۔ ہُن مُنی دا جی کر کے کہ سلٰمی آئی اے تاں اسیں دوویں کُجھ دن اکٹھیاں رہ لئیے۔ اک دوجی کول بیٹھے کُجھ سُنیے کجھ سنائیے۔ مُنی چاہے کہ اسیں اجے بھیجن توں انکار کر دئیے پر اوہدا سوہرا پہلی وار لین آیا سی، اوہنوں خالی نہیں ساں موڑ سکدے اسیں۔ ایس لئی مُنی نوں جاناپیا۔
اِک وار مُنی دی خالہ آئی ہوئی سی کہ مُنی وی آ گئی۔ اوہدی خالہ کہے کہ ایدکیں ساڈے چل۔ میں کہن لگی ساں کہ نہ بھین ہُن مُنی بگانی امانت اے اسیں نہیں گھل سکدے کہ مُنی آپ ای بول پئی،"میں ضرور جاندی پر خالہ اوتھے جان ولوں میں پُچھیا ہویا نہیں ۔ اپنی مرضی نال چلے جاؤ تاں پھر غصے ہوندے۔"
ہُن جد آئے تے میں کہنی آں، "بھیڑئیے اینا چر ؟"تاں کہوے گی، "گھر دے کماں توں ویہل ای نہیں ملدا۔ "پھر میں غصّے دی رو وچ کہنی آں ، "خبرے کیہڑے کماں وچ رُجھی رہندی ایں توں؟"
اُنج بھاویں میں اندروں شانت ہوندی آں کہ دھی اپنے گھر وچ واہوا رُجھی ہوئی اے۔
دھیاں نوں ٹرن لگیاں ضرور کُجھ نہ کُجھ دات دینی بندی اے۔ سکھنیاں نہیں ٹوریدا۔ اوہناں وی کیہڑا سدا ایہی کھاندیاں رہنا ہوندا اے پر پیکے گھروں آس ہوندی اے دھیاں نوں۔ پیکے گھر دی شے دی ہُس ہوندی اے۔ پچھلی وار جد میتھوں پیار لے کے ٹرن لگی تاں میں کہیا ، ٹھہر جا مُنی تھوڑا گُڑ لیندی جا۔"میں کہندیاں ہویاں نُونہہ ول جھاکیا سی جس دا مطلب سی کہ اوہ اُٹھ کے گٹھڑی بنھ دیوے، پر اوہ نہیں ہلی۔ جد میں آپ اُٹھ کے اندر ول جان لگی تاں مُنی نے کہیا، "نہیں ماں ..........رہن دے میں کِتھے بھار چُکدی پھراں گی "تے دہلیز توں پار ہو گئی۔
شایدمُنی نوں کُجھ بھاس گیا سی، ایہہ گھر جو کدیں میرا گھر سی ہُن میری نوُنہہ دا گھر اے۔ مُنی وانگ مینوں آپ بھوہ آوندائے تے گھر دی کسے شے نوں ہتھ لان لگیاں میں اندروں ڈول جاندی آں۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels