Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> وٹاندرا >> آنڈے ویچن والا

آنڈے ویچن والا

خالد فرہاد دھاریوال
January 16th, 2009

آنڈے ویچن والا


وڈے نوٹ والیاں نوں کاکا ہُن آنڈے نہیں ویچدا۔ داء جُو لا لیندے ہوئے اوہ بقایا لین لگیاں۔کاکے نے کِسے باؤ نوں اِک دِن تِن آنڈے ویچے سی۔ اوہدے کولوں اوہنوں ڈیہیا سو دا نوٹ، کاکا ہویا ان پڑھ، بُہتا حساب اوہ نہیں جاندا.......ساری وٹک باؤ اگے رکھدیاں کہن لگا:
"جی لؤ اپنا بقایہ گِن لؤ۔"باؤ سی کوئی خرانٹ بندہ۔ اوہ اپنا سو پُورا کڈھ کے لے گیا، تے تریوے آنڈے مُفت وچ۔ اوہ دِن جائے تے اج دا آئے، کاکے نے کدی سو پنجاہ والے نوں آنڈا نہیں ویچیا۔ کوئی منگے وی تاں کہے گا:
"جی بھان نہیں ہے گا۔'بھاویں ڈُوڈھ سو کُھلا بوجھی وِچ پیا ہووے۔ اوہنوں اوس دِن دا ای اجے نہیں بُھلیا۔ پورے دس روپے گھت گئے سی، اپنے نونگے دا آنڈا ویچ کے وی تے مالک دیاں جِھڑکاں وکھ۔ مہینہ دین لگیاں اگلے نے تِن سو وچوں اپنے دس روپئے کٹ لئے سن۔ معصوم کا کے دے تاں گئے صرف پندرہ روپیے پر اعتبار سارے باؤواں دا جاندا رہیا۔
ترکالاں ہوندے ای کاکا اپنی آنڈیاں والی ٹوکری سنے بازار و،چ آنِکلدا اے۔ پھر شہر دے نِمے پیندے جا رہے رَولے وِچ اِک نِکی جیہی اوہدی آواز وی آ رلدی اے۔
"آنڈے گرم آنڈے!"روز وانگوں اج پھر ایہہ اُبلے ہوئے گرم آنڈیاں دی ہاک دیندی اوہدی آواز ہر بِھیڑ والی تھاں تے سُنی جائے گی۔
ادھ پوہ دی سِتیل رُت اے تے ایس نِکے جیہے شہر دے بازار ہنیرا ہوندے ای بند ہوے شروع ہو جاندے نیں۔ جد تیک کُجھ وکاناں کُھلیاں نیں کاکا بازار دی پھیری کرے گا۔ بازار مکمل بند ہون تے اوہ باہر چوک وِچ جا گھڑوئے گا۔ جِتھے اوہدا بیلی مِتھو پہلے توں موجود اے۔ مِٹھو دِن بھر چوک وِچ مونگ پھلی تے ریوڑِیاں ویچدا اے۔
ہنیرا ہو چلیا اے۔
"آنڈے گرم آنڈے!"
ایہہ آواز ہُن چوک وِچ آنکلی اے۔ ایہہ چوک شاماں توں بعد وی آباد رہندا اے۔ ایتھوں پِنڈاں تھاواں نوں جان والے رستے نِکلدے نیں تے شہر وِچ محنت مزدوری کرن آئے لوک پِچھانہہ مُڑن لئی ایتھوں ای اپنی اپنی لاری پھڑ دے نیں۔
کاکا تے مِٹھو چوک وِچ مسافراں لئی بنے اِک پنچ تے بیتھے گلاں وِچ رُجھے ہوئے نیں، نِکیاں نِکیاں گلاں۔ کُجھ گھر وکیاں کُجھ باہر دِیاں اتے کئی اپنے کم نال جُڑوِیاں:
"اج تے یار وِکدے ای نہیں پئے۔"
"کِنے لے آیا سیں؟"
"پنجی جوٹےتے اِک آنڈا وکھ۔"
"اج اینے ودھ کیوں لے آیوں؟"
"مالک نے پا دِتے اکھے ٹھنڈ زیادہ اے وِک جان گے۔"
"ٹھنڈ تاں اج ہے۔""ہاں۔"
کاکا پہلے تاں کچہری لا گے دِن بھر اِک چاء والے گھوکھے تے چاء ڈھون دا کم کردا سی پر جدوں دا پوہ چڑھیا اے اوہ نال رات نوں کھوکھے والے دے اُبالے ہوئے آنڈ وی ویچ رہیا اے۔ اگے پُوری دیہاڑی کم کر کے دو سو روپیہ مہینہ مِلدا سی پر جدوں گھنٹے ڈیڑھ دے کم پِچھے اِک سو ہور آوندا دسیا تاں پِھر ایہہ وی کرن لگ پیا۔ پہلے تاں واقعی کم گھنٹے ڈیڑھ دا ای ہوندا سی۔ پر لولی ہولی مالک نے آنڈیاں دی گِنتی دوھانی شروع کر دِتی تے کم دا ویلا آپوں ای ودھ ہوندا گیا۔
آنڈے وِک رہے سی پرکا کے نوں آنڈے ودھ ہون کارن اج ٹوکری دا بھار ہولا ہوندا نہیں سی جاپدا۔
میونسپلٹی ولوں چوک وِچ لگیاں بتیاں جگ پئیاں نیں۔ لوء ہوئی تادں کاکے نے شہر ولوں آوندی سڑک تے چار آدمی ٹُر آؤندے ڈدِٹھے۔
"آنڈے گرم آنڈے!"اوہ اگلوا ہنڈھی ہویا۔ اوہنے ٹوکری وِچ ہتھ پایا تے کھدر دی موٹی نہ تھلیوں اِک آنڈا کڈھ کے ہتھ وِچ پھڑ لیا کہ شاید اوہ آنڈا مُل لین توں پہلاں ایہدے کوسے ہون دا پک کرنا چاہن۔ "آنڈے گرم آنڈے"اوہنے اک ہاک ہور لائی پر اوہ اوہدی آواز تے کن دھرے بِنا ای اگانہہ ٹُردے چلے گئے۔ آنڈا ٹوکری وِچ رکھ کے اوہ نراش مُڑ آیا۔
اوہ بنچ تے اجے بیٹھا نہیں سی کہ چوک وِچ اِک لاری آکھڑوتی تاں اوہ دوویں اودھر اُٹھ وگے:
"مونگ پھلی ریوڑیاں، مونگ پھلی!"
"آنڈے گرما گرم آنڈے۔"
لاری چلی گئی تاں اوہ دوویں پِھر بنچ تے آ بیٹھے۔ کا کے دے چار آنڈے ہور وِک گئے سی۔
"لے کھا لے"، مِٹھو نے ریوڑی دا اِک پیکٹ کھولیا۔ "لے توں وی"، کا کے نے وی اِک آنڈا کڈھیا۔
ایہہ اِک آنڈا روز گنتی توں باہر ہوندا اے۔ ویچن والے دے ناویں دا، بھاویں کھا لئے بھاویں ویچ چھوڑے۔ ایہہ دوویں شئیں اوہناں ونڈ کے کھادِیاں۔ ادھا آنڈا مِٹھو نے کا کے نوں موڑ دِتا تے اوہنے مِٹھو نوں کُجھ ریوڑیاں پرتا دِتیاں۔
اوہ دوویں سویرے وکھ وکھ پِنڈاں توں آوندے نیں تے شامیں گھراں نوں پرت جاندے نیں۔ لاری اوہناں وی ایتھوں ای پھڑنی ایں۔ دو چار لاریاں اجے ایتھوں ہور لنگھن گیاں پر اوہ چھیکڑلی لاری اُڈیکے بِنا ای چلے جان گے جے مال اوہناں دا وِک گیا تاں، خاص کر کا کے دے آنڈے۔
چھیکڑلی لاری بُہت دیر بعد آؤندی اے تے اوہدوں ٹھنڈ وی باہلی ہو جاندی اے۔
مِٹھو اگلی لاری تے چلا گیا اے۔ دُھند لتھ آؤن پاروں میونسپلٹی دیاں بتیاں انھیاں ہو گئیاں نیں۔ چوک سُنّا پیا سی تے بازار پہلے ای خالی ہو چکے سن۔ ایس لئی کاکا ہُن شہر دِیاں گلیاں وِچ آنِکلیا اے۔ ادھ پوہ دے پالے نے شہر سُنّا کر چھڈیا اے۔ جو اِکا دُکا لوک آجا رہے سی اوہ وی نگھے گُھرنیاں وِچ جا لیتے نیں۔ بازار تے گلیاں بھلے ای خالی ہون پر جد تیک کا کے وی ٹوکری خالی نہیں ہوندی اوس تاں پِھرنا اے۔
ایس پھیری وِچ ٹوکری دا بھار ہولا ہویا اے۔ جے کئی گاہکاں نوں سو پنجاہ دے نوٹ ویکھ، اوہ"بھان نہیں ہیگا"دا اپج نہ پاندا تاں کُجھ آنڈے ہور وِک چُکے ہوندے۔ "آنڈے گرم آنڈے"ایس ٹھری ہوئی آواز دا سفر جاری اے۔ اِک گلی توں دُوجی گلی وچ۔ اِک محلے توں دُوجے محلے تیک۔ ہاک لا کے کِدھرے کِدھرے کاکا ایس آس نال کھڑا ہو جاندا اے کہ شاید کِسے کِھڑکی کِسے بوہے وچوں اوہنوں آواز پے جائے۔ ایس سمے وی اوہ اِک کوتھی دیکندھ نال لگا کھلہا اے
"بھئی ہیڑ اور نزدیک کر دو۔"
"نوکر سے کہو ڈوگی کو اندر کر دے۔
ـ"
"باہر تو بُہت سردی ہے۔"
کوٹھی وِچوں آؤندیاں آوازاں اوہدے کناں وِچ پے رہیاں نیں۔ پھر ویڑھے توں کمرے ول لےجاندے ہوئے اِک کُتے دے ٹونکن دی آواز سُنِیندی اے۔ شاید ایہی ڈوگی اے، کا کے نے گویڑ لایا۔ گلی وِچ کِسے کِھڑکی دا کوئی بھِت نہیں کُھلدا اتے نہ ای کِسے بوہے دا کوئی کواڑ۔
اوہ اگانہہ ٹُر پیا اے۔
گلیاں وِچ ہپن چوکیدار دی سیٹی دی پرتار گونجن لگی اے۔ کدی کِسے لاہموں کوئی کُتا وی ٹونک پیندا اے۔ ایہدے نال نال گرم آنڈیاں دی ہاک دیندی کاکے دی ٹھری ہوئی آواز اِکتار آرہی اے۔ آواز توں تھکیواں صاف جھلکدا اے اتے چِنتا وی۔ کھدر دی موتی تہہ وِچ ولیٹ کے رکھے ہوئے ٹوکری وِچلے باقی آنڈے سِیت ہو چکے نیں۔ ایس ویلے اوہ چوک وِچ کھڑا اے، اخیرلی لاری دی اُڈیک وِچ اخیرلی لاری جو اوہدے پِنڈ دے رستے جائے گی۔ سڑک دُھنڈ تے تریل نال سِج گئی اے تے کاکے دے کپڑ وی۔ اوہ پالے نال کنب رہیا اے۔
ہُن لاری وِچ بیٹھے کا کے نوں کئی کُجھ چیتے آرہیا اے۔ ماں دا موہ، کھوکھے والے دیاں جھڑکاں تے کدی پیو اپنے دے واک:
"سارے کوڑمے دی روٹی کھا جاندی اے اِک جی دی دوا۔"
"پُورے ٹبر دے بُھکھے مرن نالوں تے چنگا اے کلا بمار ای"......
"پِھر ماں دوا کُھنوں ای"......
"سارے آنڈے ویچ کے ای جائیں، سویرے آونیداں میں حساب لینا ایں۔ "اوہدے بھولے من و،چ کئی خیال گذر رہے نیں۔ اچیت ای اِک خیال اوہنوں خورے کِدھروں آیا اے تے ول ول پیا آوندااے۔ "میں ہما تڑاں دا جاتک ہ ہوندا، کوٹھی والیاں دا ڈوگی ہوندا۔"
پہر گئے راتیں، جدا اوہ پِنڈ دے راہ لتھا، پیر اوہدے سُن ہو چکے سن پر متھا تپ رہیا سی۔ نالے دوناں ببراں تھلے پِیڑ وی سی جو ساہ لین لگیاں ودھ جاندی سی۔
مِٹھو چوک وِچ کا کے نوں روز اُڈیکدا اے۔ سویرے اوہدے پِنڈ دے راہ آؤندی لاری تاں روز شہر آؤندی اے، پر کئی دِن ہو گئے نیں کاکا نہیں آؤندا۔ تے نہیں آوندا........


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels