Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> وٹاندرا >> میموریل ٹرسٹ

میموریل ٹرسٹ

خالد فرہاد دھاریوال
January 16th, 2009

میموریل ٹرسٹ

ساڈے سکول وِچ سُکھ چین دا رُکھ سی اِک وڈا سارا۔ اوس دی پوری تے بُہت سارے ناں اُکرے ہوندے سی۔ میرے ہانی مُنڈے اوہدے تے اپنا ناں کُھندے، جدوں اوہ بھر جاندا تاں پوری اُتے موٹے اکھراں وِچ ایہہ ناں اُبھر آؤندا۔ مینوں یاد اے میں وی اپنا ناں کُھنیا سی اوہدے تے۔ موجود ہوئے گا اج وی۔ دُبارا کدی جا کے دیکھیا نہیں۔ نالے اپنے لئی تھوڑا ای کُھندے سی ایہہ۔ اسیں تاں چاہوندے سی ساڈے پِچھوں جو آؤن اوہناں نوں پتہ لگے بئی پہلاں ایتھے کدی ایس ناں دا وی کوئی ہے سی۔
اپنے توں بعد آؤن والیاں کولوں اپنی ہوندی دی گواہی منگن یاں اپنے وجود نوں منواؤن دی سدھر اوس عُمرے وی من وِچ کِدھرے موجود سی! ایہہ سوچ کے اج حیرت پئی ہوندی اے۔
ترکالاں ہو چلیاں نیں۔
میری جگھر والی سُگھی عرف بُھلر نُوں اچن چیت یاد آیا اے پئی اج جمعرات دا دِن اے۔ رات لئی بانڈی روٹی اوس نہیں کیتی۔ اج دوپہر دا ای ودھیا پیا اے تے ساڈے دوناں لئی کافی اے۔ ہُن دی ایہہ گھڑی پُرکھاں نُوں یاد کرن دی گھڑی وی اے۔ ایس تھوڑے جیہے سمے وِچ ہور تاں اوس توں کُجھ نہیں سردا جھبدے نِرا پانی دا اِک گلاس میرے موہرے دھر اندر دِیوا جگان چلی گئی اے۔
میں فاتحہ آکھ کے پانی آپوں لِتا اے۔
ایہناں پڑھے گئے بولاں، ہوئی ایس جوت تے نگونے پانی دا کوئی اثر پُرکھیاں نوں پُجدا وی اے یاں نہیں؟ یاں صرف اوہناں دی یاد بنائی رکھن دا ایہہ اِک آہر ای اے؟ ایہہ سوچے تے گولے بِنا اسیں ہر اٹھوارے ایہہ عمل دُہراؤندے آرہے آں۔
"مویاں پِچھوں سانوں تاں خورے کِسے یاد کرنا ہے یاں نہیں، اسیں تے نہ بُھلایئے اپنیاں نوں۔"اندر والے بلب دا سوئچ آن کر کے مُڑ دی نے ہِرکھ نال کہیا اے۔
"ڈھے ڈھیری ہون دے نیڑ پُجی ہر دیہی اگلی پیڑھی توں اپنی مِٹی نال سانجھ بنائی رکھن نوں کیوں لوچدی اے؟
ـ"ورانڈے وِچ منجی تے بیٹھا میں سوچدا ہاں۔
میں محسوس کیتا اے بُھلر دی اواز وِچ اوس دِن والا دُکھ تے سنتاپ اج پِھر جھلک رہیا اے۔ میں اوہدے نال گل کر دے ہوئے ڈردا ہاں۔ پئی کِدھرے پِھس ای نہ پیئے۔
ـ"بُھلرے!"میں ہولی دینی اوہنوں بُلایا اے۔ "لگدا اے تینوں اوہ گھٹنا بُھلی نہیں اجے۔"
اوس ولدا دین دی بجائے اِک لما ساہ لیا اے ہؤ کے ورگا تے اندر لیف وچھاؤن چلی گئیا اے۔ اوس دِن ایہہ دھی کولوں ہو کے آئی سی۔
دھی دے گھرایدکیں پِتل دے اوہ برتن ایہنوں نہیں دِکھے جو اساں اوہنوں داج وِچ دِتے سی۔ اوہناں برتناں وِچ ترے اجیہے سی جو میری گھر والی دے اپنے واج نال آئے ہوئے برتناں وِچوں سن۔
"ماں دی نشانی دیکھ کے کدے یاد ای کر دیا کرے گی۔"اگوں دھی دے داج والے برتناں وِچ ایہہ تِن برتن شامل کردے ہوئے بُھلر نے بڑی شردھا نال کہیا سی۔
"ہُن ایہہ برتن بہیں رہے، ویچ تے دھی ساڈی نے۔ "
"کِسے ورتوں وِچ نہیں سی، فضول ای اپئے ہوئے سی اینویں"، ماں نوں اوہنے دسیا، "اوہ ویچ کے می
ں ایہہ واٹر سیٹ لے لیا۔"
دھی نوں تاں ایس کُجھ نہیں کہیا پر میرے نال ایتھے آ کے بڑا ای جھوری۔
"ذرا احساس نہیں ہویا اوہنوں پئی ایہناں برتناں نال کِنا کُجھ جُڑیا ہویا سی اپنا۔ وِرثہ، یاد موہ"......تے گل پپوری کرن توں پہلے ای ایہہ پِھس پئی۔
ہُن اوس میرے اگے روٹی پروس دِتی اے۔
"آپ وی کھا لینی سی بھورا۔"میں اوہنوں کہیا اے۔
"دِل نہیں مندا"، آکھ کے کول ای بہہ گئی اے میرے۔
گراہی توڑ دے ہوئے میں سوچیا اے۔ اودن والی گل اج پِھر چھیڑاں خبرے کُجھ دُھوف نِکلے من ایہدے دی تے بوجھ کُجھ ہولا ہووے۔
ہُن کمرے وِچ اپنے اپنے منجے تے لیٹے ہوئے آں۔ ٹٹیہنیاں دے بولن دی آواز توں پتہ لگدا اے باہر نھیرا گُوڑھا ہو گیا ے۔
"ہے تاں ترے برتن ای سی، وِسر دے کیوں نہیں تینوں؟ جان دے ہُن"، میں گل چھوہی اے۔
"برتن ای نیں سی نِرے اوہ......نالے گل برتناں دی نہیں.....
اوہناں نال جُڑے بھاواں، یاداں تے شردھا دی دی اے.......
پر تہانوں کیہ لگے.....تسیں کیہڑا سمجھدے......
ــ"اوہ ڈُسک پئی اے۔
ایہہ شاید بھاو ہیں تے نرموہ سمجھدی اے مینوں۔ پر ہُن میری دُکھدی رگ چھیڑ دِتی اے ایہنے۔
"جاندی ایں بُھلرے، مُنڈے دے وار وار کہن اُتے وی ہُن تیک میں شہر جان لئی کیوں نہیں منیا، حالانکہ پِچھلی وار بہو دے زور دین تے توں من ای گئی سی۔ ایہہ مینوں پتہ اے ایتھوں دی مِٹی نے میرے پیراں نوں جیویں پینکھڑ پایا ہویا اے۔"میں جذبات دی رو وِچ کیہندا چلا گیا ہاں۔
"اپنے پِنڈ وِچ ایہہ دارے وِچلا بوہڑ ہے ناں جیہڑا، بچپن توں میں ایہنوں ایڈا ای ویکھیا ا۔ نِکے ہوندیاں اِک وار میں اپنے پیو کولوں ایس بوہڑ دی عُمر بارے پُچھیا تاں اوہنے دسیا ایہہ رُکھ تاں ساڈے پُرکھیا دا ہانی ایں، یقین کریں بُھلرے، پِھر تاں عجیب حالت ہو گئی گمیر، اِک احساس من وِچ جاگ پیا پئی میرے وڈےکے وی میرے دانگوں ایہدی چھاں ماندے رہے نیں۔ اِک عام جیہا بروٹا میرے لئی بُہت اہم ہو گیا، میرے پُرکھیاں دی یاد نال جُڑ کے۔
"جد میں دارے جاندا پیڑھیاں وِچلی وِتھ مِل جاندی۔ ایہہ بِکھ مینوں تے میرے پِچھلیاں نوں اِک کر دیندا۔ ایہدے سہارے کدی میں اپنے پاتال و،چ جا اُتردا کدے اوہ میرے جگ وِچ آ موجود ہوندے۔ ایہدے ٹہناں تے چڑھ کے ایں لگدا جیویں دادے دے کندھاڑے بیٹھا ہوواں۔ بوہڑ ہُن بوہڑ نہ رہیا جیوندا جا گدا جی ہو گیا میرے لئی۔ اپنے پِچھلیاں دی نشانی وجہوں میرے من اندر ایہدے لئی ہیج اج وی اے۔ "
"پُرکھیاں نال سبندھت بے جان وستاں وِچ ایہہ موہ کیوں جاگ اُٹھدا ہے؟"میں ایہہ کہندیاں فیصلہ نہیں کر پایا کہ ایہہ سوال میں اپنی تیویں بُھلر نوں کیتا اے یاں اپنے آپ نوں۔
"پر ایہہ احساس ہُن مردا جاندا اے اگلی پِیڑھی وِچوں، تیرے توں وی پہلے میں جان گیا سیایہہ اَتے توں کہندی ایں میں نہیں سمجھدا۔"منجی تے لیٹی ہوئی بُھلر ول دیکھدے ہوئے میں کہیا اے۔ گچ بھر آیا ااے میرا تے آواز گھنبر ہوندی جاندی اے۔ اوس نے پاسا پرت کے میرے ول ڈِٹھا اے۔ اُنج اوہ چُپ اے۔ میں گل اے ٹور لئی اے۔
"کُجھ دِناں لئی جو شہروں اپنے پوتے پوتیاں ایتھے آجاندے نیںتاں توں کیہ سمجھدی ایں اوہناں نوں آودا ہیج کھچ لیاؤندا اے یاں جدی پِنڈ دا موہ ٹور لیاؤندا اے؟نہیں، کملیے نہیں! اوہناں نوں تے سیل سپاٹا لے آؤندا اے ایتھے۔ پِچھے جد اوہ آئے سی تاں میں اوہناں نوں بوہڑ بارے دسدا دارے وِچ لے گیا سی۔ ایہدا بُہت برانا تے وڈا ہونا تاں اوہناں نوں دِسیا پر ایہدے وِچ اپنے پُرکھاں دا کوئی چِنھ اوہناں نوں نظر نہیں سی آیا۔ اوہناں لئی ایہہ اِک بروٹا ای سی، بس۔"
"جو مینوں جاپدا سی اوہناں نوں کیوں محسوس نہیں ہویا؟
ـ"ایہہ سوال کر دیاں مینوں پِھر پتہ نہیں لگدا، ایہہ میں اپنے اپنے آپ توں پُچھیا اے یاں ساہمنے منجے تے لیٹی ہوئی اپنی تِیویں بُھلر توں۔
مُینوں کھنگھ چِھڑ پئی اے۔ اوہنے ایس ڈر توں کہ مینوں کھنگ دا غوطہ نہ لگ جائے، اُٹھ کے پانی دا اِک گلاس میرے سرہانے رکھ دِتا اے تے مینوں کہندی اے، "سوں جاؤ ہُن۔"میں اُٹھ کے منجی تے بہہ گیا ہاں پانی دا گُھٹ بھر کے گلاس پِھر بُھنجے رکھ دِتا اے۔ چُپ دے ایس وقفے وِچ باہروں آؤندی ٹٹیہنیاں دی اواز کمرے وِچ بھریچ گئی اے۔ جیہنوں میری آواز نے اِک وار پِھر باہر دھک دِتا اے۔
"اِک وار میں اپنے پوتیاں نوں دسیا پئی ایہہ تہاڈے پیو دی جمن بھوں اے۔ ایس گھر وِچ اوہدا ناڑو دبیا ہویا اے۔ بُھلرے! اوہناں دے من وِچ کوئی احساس نہیں سی جاگیا تے جاگ وی نہیں سی سکدا۔ سرکاری نوکری کردے ساڈے پُتر دی وکھ وکھ شہراں دے کواٹراں وِچ پیدا ہوئی اولاد جمن بھوں دے ہیج توں اُکا عاری اے۔"
"اپنے پچھوکڑ نالوں ٹُٹ کے بُہت کُجھ گواچ جاندا اے بندے دا۔"میرا پِھر گچ بھر آیا اے۔
تِیویں دی پِیڑ گھٹاؤندے ہوئے میں اپنی ای ویدنا جگا لئی اے، میرے من وِچ ہُن کئی طرحاں دے بھاو اُٹھ کھڑوتے نیں۔
میری اگلی پیڑھی دا شجرہ میرے ناں نال جُڑے ہون پاروں میرے بعد وی میری ہوند دی گواہی مِلدی رہے گی۔ ایہہ دھرواس ہے مینوں، اپنی گُل دی جڑھ ہری ہون پاروں میں سُکھال وِچ ہاں۔ بُھلر کول تاں کم سو کم ایہہ دھرواس تے احساس وی نہیں۔ عورت ہون دے ناطے ایہدا ماملہ کُجھ گھنبیر ہے۔ بھاویں میری اولاد ایہدی ای اولاد اے۔ پر خون دی سانجھ ہون کر کے وی ایہدی گل کُجھ دوسری اے۔ ساڈے گھر دا پتہ اوپرے بندے کدی سُگھی بُھلر دا ناں لے کے نہیں پُچھیا۔ میرا ریٹائرڈ سکول ماسٹراحموں چھٹے دا ای پُچھدے آئے نیں۔ ایس گل دا چانن بُھلر نوں وی اے۔
جوندے جی گھر سماج وِچ اپنی ہوند دی ان ہوند ایس ڈِٹھی اے تے ایہدے توں ایہہ سُچیت اے۔ ایس لئی وی ہُن مویاں پِچھوں اُکا ای وِسر جان دا خوف ایہدے اچیت وِچوں جاگ اٹھیا اے۔
شاید ایہی وجہ اے پئی مویاں پِچھوں یاد رکھن رکھان دی کھوہ میتھوں ودھ میریتِیویں نوں ایں۔ "جگ تے اپنی ہونددے چِنھ چھڈ جان دی کِنی لالسا ہوندی اے بندے نوں"کہندے ہوئے میں بُھلر ول دیکھیا اے میری ایس تکنی وِچ موہ توں کِدھرے ودھ ترسیواں ایں۔ بُھلر سُتی پئی اے۔ اوہدے چہرے اُتے اکھاں وِچوں ڈھیہے پانی دے تُبکے جُکھریاں وِچ پھیلے ہوئے نیں۔
"سُگھیے میں تینوں بُھلن نہیں دینا۔"میں دل وِچ فیصلہ کیتا اے۔
نہر والی بھوئیں ویچ دینی اے ہُن۔ ایس رقم دا کیہ کرنا اے سوچ لیا اے میں۔ سویرے ای شہر جا کے وکیل نال گل کراں گا۔ تِیویں دا جھوڑا مُکا دینا اے ہُن۔ اِک اُپا ہے میرے کول۔
"میں تیری یاد امر کر دینی اے بُھلرے.......بھاڑ وِچ جائے خانوادہ.......لوکے وِچ تیرا نام رہے گا......جگ تے یاد بنی رہے گی تیری.......مویاں پِچھوں وی"......
اوہ سُتی ہوئی اے تے میں من دی رو وِچ اپنے آپ نال ای گلاں کری جا رہیاہاں:"تیرے ناں تے ویلفئیر ٹرسٹ بنا دینا ایں......اِک میموریل ٹرسٹ"........


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels