Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چرخے دی موت >> لمیاں زُلفاں

لمیاں زُلفاں

حنیف باوا
January 16th, 2009

لمیاں زُلفاں


جدوں تُوں آپنیاں لمیاں تے مہکدیاں زُلفاں وچوں اِک لِٹ کت کے مینوں دیندیاں ایہہ کہیا سی:
"افضل مَیں تینوں سبھ توں پیاری شَے دی نشانی دے رہی آں۔ مینوں اُمید اے تُوں ایہنوں دِل نال لا کے رکھیں گا۔ "
تیری ایہہ گل سُن کے مینوں تیرے تے بڑا ای پیار آیا سی۔ میرا دِل کیتا سی تینوں مَیں آپنے دِل دی اِک نگھِّی جیہی نُکر وچ لُکا کے تیرے تے پیار دے پوِتّر جِزبیاں دی بارش کردا رہوں۔ رضیہ مَیں کیتا وی ایسے طر
ح ای اے۔ مَیں تینوں اَجے تائیں آپنے دِل وچ لُکائی پِھرناں اجے تائیں میرے پیار دیاں رِشماں تیرا سُندر مُکھ چُمدیاں نیں پر تُوں تُوں خیر چھڈ ایس گل نوں پیار کرن والے غصّے گلِیاں دی دُھوڑ اُڈا کے پیار دکے مُکھ نوں مَیلیاں نہیں کر دے۔
تینوں پتا اے رضیہ، تُوں پہلی وار مینوں حیاتی دے پُرانے موڑ تے ملی سَیں۔ اجیہے مور تے جِتّھے پیار دے دِیوے دی لو ہر پاسے آپنے کوسے چانن دیاں رشماں کھنڈا رہی سی، تُوں تے مَیں دوواں نے ایہناں رشماں نوں اَکھیاں دیاں جھمِنیاںنال چپگ کے دِلاں دیاں ڈُونگھاناں وچ اُتار لیا سی۔ ایس توں مگروں پتہ اے تُوں مینوں کِیہ کہندی ہوندی سَیں۔
"افضل تُوں افضل تے نہیں تُوں تے میر انگ اَنگ وچ رچیا ہویا پیار ایں"تے پھیر تینوں پتا اے مَیں کِیہ ہندا ہوندا ساں۔
"رضیہ! جے مَیں پیار آں تے تُوں اِک لمی ساری زُلف ایں، جیہڑی ہر ویلے میرے نال دے جُثے تَے پَیلاں پاوندی رہندی اے۔"
تینوں یاد ہونا ایں رضیہ، جو اودوں ایہہ جاندیاں ہویاں وی جو تُوں میری ایں نہیں میرا دل تیرے تے کیوں سوال کر دیندا۔
"رضیہ! ایہہ زُلفاں میریاں نے نا۔"
تے تُوں اِک عجیب انداز نال جواب دیندی سَیں۔
"ہاں افضل۔"
"کِیہ صدیاں توں پالیاں ہوئیاں ایہناں زُلفاں نُوں اَکھیاں دا نُور کھوہ لَین والا چانن کھوہ تے نہیں لوے گا۔"
میری ایہہ گل سُن کے تُوں آپنیاں لمیاں زُلفاں نوں بڑے پیار نال سِینے نال لالیندی سِیں جدوں تُوں اِنج کر دی سَیں تے مینوں اِنج جاپن لگ جاندا سی جیویں میرے دِل وِچ حیاتی دے پِچھّے موڑ اُتے جَگدے دِیوے نے چانن کر دِتا ہووے۔
تُوں جاننی ایں اسیں حیاتی دے اوس پُرانے مور تے جگدے دِیوے دی لو چ بہہ کے کِنّاں کِنّاں چر مِیٹھاں مِٹھیاں کر دے رہندے ساں۔
رضیہ مَیں ہُن وی ایہناں گلاّں نوں آپنی حیاتی دا انُملاّ سرمایہ سمجھدا آں۔ ہُن وی مینوں جدوں ایہہ گلاّں یاد آوندیاں نیں مینوں اِنج لگن لگ جاندا اے جیویں میں ہُن وی اوسے دِیوے دی لو وچ بیٹھا ہوواں تے تیریاں لمیاں زُلفاں نوں اوسے طرح ای چُم رہیا ہوواں۔
پر پتا نہیں تینوں ایہہ گلّاں یاد وی ہون گِیاں کہ نہیں، جیہڑیاں تُوں حیاتی دے پچھلے موڑ تے بہہ کے میرے نال کر دی ہوندی سَیں تُوں تے ایہہ دی کہندی ہوندی سَیں۔
"افضل ویکھ ویلے دا چکّر کل نوں کیویں پِچھّے چھڈ رہیا اے، پَر مِیں پھیر دی ایہناں زُلفاں نوں کیویں سنبھال کے رکھ رہی آں۔ صرف تیرے لئی۔"تے مَیں تیری ایہہ گل سُن کے جواب دیندا ساں۔
ـ"رضیہ رب کرے تُوں ایہناں زُلفاں نوں ہور سنبھال کے رکھیں تے ایہہ اینیاں لمیاں ہو جان جو ویلے ہوندا ساں "رضیہ جو ایہہ تیریاں زُلفاں بری ترِکھّی چال نَسّے جاندے ویلے نوں اِک لوہے دی سنگلی وانگ بَنّھ لَین تے مَیں پھیر کہواں او بے مُہارے زمانے کھلو، مینوں نال لَے کے چل، جے کر مَیں پچھّے رہ گیا تے یاد رکھیں تُوں آپنے آپ نوں اِنج سمجھیں گا جیویں تُوں اِک جَنگل وچ اَپڑ گیا ہوویں جیہدا کوئی وی راہ باہر نہ نِکلدا ہووے۔
میریاں ایہہ گلاّں سُن کے بڑے ای پیار نال کہندی ہوندی سَیں۔
"ہاں افضل۔"
پر ہُن ایہہ ساریاں گلاّں توں آپنے نال ای لے گئی ایں تُوں کِتھے ایں، کیہڑیاں ہنھیریاں وچ گُم ہو گئی ایں۔ کیہڑیاں چانناں نے تینوں لُکا لیا اے مینوں کوئی پتا نہیں۔
جے کر تُوں اکھیاں توں دُور ہوندیاں وی آپنے آپ نوں میرے خیالاں دے نیڑے سمجھیں تاں مَیں تینوں واج مار لواں۔ ایہہ ٹھیک اے پئی تُوں میرے خیالاں دی رانی ایں، میریاں سُفنیاں دی ملکہ ایں پر جدوں میریاں ساہواں دی ہواڑھ تیرے پنڈے نوں چُھو ہن لگدی اے تاں تُوں حیاتی دے پُرانے موڑ تے جگدے دِیوے دی لو لوں بوہت دُور جا کھلونی ایں تے میرے ساہواں دی ہواڑھ جیویں دِیوےدے چانن دی حد چھڈّن لگیاں گبھراون لگ جاندی ہووے۔ مَیں ایہہ نہیں کہندا پئی تُوں جان بُجھ کے سمے دی کُکھ وچ جا لُکی ایں، ہو سکدا اے اَج دا چانن تیرے تے میرے وچکار اِک اُچی تے لمّی کندھ بن کے کھلو گیا ہووے تے تُوں کندھ دے پرلے ماحول دے چانن نوں اِنج اَپنا لیا ہووے۔ جیویں پیدا ای اوس ماحول وچ ہوئی ہوویں۔ پر کُجھ وی اے رضیہ حیاتی دے پچھلے مور تے جگدے دِیوے دی لو مینوں تیرے بِنا سکھنی لگدی اے آجا رضیہ مَیں تینوں اوسے موڑ تے کھلوتا اُڈیک رہیا واں۔ مَیں تیریاں لمیاں زُلفاں دی چھاں نوں ترس گیا واں آجا آپنیاں زُلفاں دی مہک دِیوے دی لو دے ساہواں وچ گھول دے تاں جو اَج تے گُزرے ہوئے کل وچکار کھلوتی کندھ ڈِگ پَوے تے مُڑ پھیر کل تے اِج اِک مِک ہو کے وسن مَیں ایہہ نہیں کہندا جو اَج گزرے ہوئے گل وچ ڈُب جاوے یائیں ایہہ نہیں کہندا جو توں اَج نوں اُکاّ ای چھڈ دیویں۔ مَیں چاہوناں رضیہ تیریاں ایہہ لمیاں زُلفاں اَج تے کل دے وِتھ نوں مُکا دین۔ مَیں ہر روز حیاتی دے اوسے موڑ تے بہہ کے اُڈیکدا رہیا۔ اوڑک تُوں آگئی مَیں اوسے طرح ای پیار دے دِیوے دی لو وچ بیٹھا اُڈیک رہیا ساں تُوں دُو روں آوندی دا پہرہ لگیا ہویا اے تے تُوں ایدھر اودھر ویکھیاں بِنا ای ایدھر لگی آونی ایں۔ جدوں تُوں میرے ہور نیڑے آ گئی تاں ویکھیا کہ تیرے مُکھ دی لالی اَج تے کل دی وِتھ نے چُوس لئی اے تے ہُن ایہناں رنگاں دے ہرھ نے تیرے مُکھ تے کالک مل دِتی اے۔
تیری ایہہ حالت ویکھ کے مینوں اِنج لگا جیویں مَیں تیرے کول ہندیاں دی لکّھاں مَیلاں دے فاصلے تے بیٹھا ہوواں۔ تینوں اِنج رنگاں دے ہنھیریاں وچ لُکیا ویکھ کے میرا دِل کیتا جو مَیں تینوں واج ماراں تے پُچھّا رضیہ توں کِتھے چلی گئی سَیں۔ ایہہ ویکھ کے تیریاں زُلفاں دی اِک لِٹ جیہڑی تُوں مینوں نشانی دِتی سی کیویں سانبھ کے رکھی ہوئی اے۔ پر ایہہ جان کے جو بھلا میری واج تینوں کدوں سُن سکدی سی۔ تُوں تے اِک عجیب جیہے خول وچ بند سَیں، جیہدے وچوں مَیں تے تینوں دیکھ سکدا ساں پر تُوں مینوں نہیں ویکھ سکدی سیں۔ تے نہ تُوں میری کوئی گل سُن سکدی سَیں۔
رضیہ تینوں کِیہ پتا ہووے، جدوں تُوں میرے کولوں چُپ کر کے لنگھ گئی سِیں میری کِیہ حالت ہو گئی سی۔ اودوں تے میری جیویں چِیک ای نکل گئی سی جدوں مَیں پِچھّوں جاندی نوں ویکھیا تاں تیریاں لمیاں زُلفاں تیرے کول نہیں سن۔ پتا نہیں تُوں ایہناں نوں کِتھے چھڈ آئی سَیںِ جیہناں نال تُوں بوہت پیار کر دی سیں۔ رضیہ جدوں تُوں میریاں اکھیاں توں اوہلے ہون لگی تاں مِیں اِک لمّی ساری واج مار کے کہی سی:
"زُلف دی ایس لِٹ نوں وی لے جا رضیہ۔"
ایس نوں وی اوتھے ای چھڈ آ جِتھے دُوجیاں زُلفاں نوں چھڈ آئی ایں۔ پر تُوں میری واج بھلا کِتّھے سُننی سی۔ تُوں تے چانن تے رنگاں دے ہڑھ وچ گُم اَگّے ای اَگّے لگی جاندی سَیں۔ اَگّے ای اَگّے۔ تے مَیں تینوں حیاتی دے پُرانے موڑ تے بیٹھا بِٹ بِٹ تکدا ای رہ گیا ساں۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels