Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چرخے دی موت >> کھیڈ گڈیاں دی

کھیڈ گڈیاں دی

حنیف باوا
January 16th, 2009
4 / 5 (1 Votes)

کھیڈ گڈیاں دی

رکھّی چپڑاسن دی کلّم کلّی دھی سلمے جدوں پنجاں چھیّاں ورھیاں دی ہوئی تاں اوہ ہر ویلے گڈیاں پٹوہلیاں نال کھیڈ دی رہندی ۔ خاص کر اوہنوں گُڈے نال کھیڈنا بڑا ای چنگا لگدا سی۔ اوس گُڈے نال ، جیہڑا اوہنے آپنے ہتھّیں بنایاسی۔ کپاہ دیاں دو نکیاں نکیاں چھٹیاں نوں اُپر تھّلے رکھ کے بھانویں اوہدے تے سڑیاں ہوئیاں لیراںای ولھیٹیاں ہوئیاں سن ، پرپھیر وی اوہنوں اوہ بڑا ای چنگا لگدا سی۔ پیار لگدا کیویں نہ ۔ اوہ وی تے اوہدے دل وانگوں نکّا جیہا سی۔
رکّھی اک کڑیاں دے ہائی سکول دی چپڑاسن سی۔ اوہ سکول اوہدے مکان دے کول ای سی۔ ایسے کر کے اوہ آپنی دھی نوں کدے کدے گھر کلّی چھڈ جاندی ،پر اوہدی دھی نوں اکلاپے دااحساس کدی وی نہیں ہویا۔ اوہدا گُڈّا جوں اوہدے نال ہوندا سی۔ اوہدے نال ہر ویلے کھیڈ دی رہندی ۔ کدی اوہدے نال مٹھیاں مٹھیاں گلّاں کر دی ۔ کدی گودی وچ لیا کے پیار کر دی ۔ کدی انج لوریاں دیندی جیویں اوہنوں سوان دی کھچل کر رہی ہووے۔ جدوں گُڈا اوہدے بھانے سوں جاندا اوہنوں نکّی جیہی رنگیل پیڑھی تے لمّا پا دیندی تے پھیر جدوں گُڈا جاگ پیندا تاں پھیر اوہدے نال پیاریاں پیاریاں گلّاں کرن وچ لگ جاندی تے بعضے ویلے جدوں اوہدا دل گلی دیاں دُوجیاں کڑیاں نال کھیڈن نوں کردا تاں اوہ گُڈّے توں گودی وچ لیندی تے باہر آ جاندی ۔ اوہ بڑی معصوم جیہی بن کے کہندی ۔
مینوں وی کھڈا لٹو۔ "
دُوجیاں کڑیاں من جاندیاں ۔ اوہ اوہناں وچ رچ مچ جاندی ۔ اوہناں نال رل کے اوہ کدی کوئی کھیڈ کھیڈدی تے کدی کوئی ۔ کدی پروہنا پروہنا کھیڈ دی تے گُڈے گُڈی دا ویاہ رچاوندی ۔ پر اوہنوں ساریاں کھیڈاں نالوں جیہڑی کھیڈ چنگی لگدی سی اوہ سی ماں پُتر دی کھیڈ ۔ جدوں اوہ ایس کھیڈ ول دُوجیاں کڑیاں دا دھیان دواندی تاں اوہناں نوں جیویں چاء چڑھ جاندے ۔ اوہ ایس کھیڈ نوں بڑی خوشی نال منظور کر لیندیاں ۔ ایس کھیڈ نوں کھیڈ دیاں اوہناں نوں اک عجیب طرح داسرور جیہا آوندا ، کیوں جو ایس کھیڈ وچ ماں پُتر دا پاک تے پوتر جذبہ جاگ سلمٰے نوں تے اودوں اک نشا جیہا چڑھ جاندا، جدوں اوہ آپنے گُڈّے نوں کسے ہور کڑی نوں پھڑا کے کہندی ، لے نی کاکے نوں باہر کھڈا لیا، میں ذرا روٹی پکاواں ۔ جے کر دُدّھ کڈھو تاں مینوں واج مار لئیں ۔ جدوں گُڈا دُدّھ کڈھ لیندا تاں اوہ کڑی گُڈّے نوں لیا کے مُڑ اوہدی جھولی وچ پا دیندی تے پھیر جدوں اوہ رون لگ جاندا تاں اوہنوں چھاتی نال لا کے کہندی "چُپ کر میرا لڈّو ویر۔"
رکّھی نوں آپنی دھی دا ایس طرح کھیڈنا بڑا ای چنگا لگدا سی ۔ جد کدی اوہ سکولوں سوکھتے آ جاندی تاں اوہلے کھلو کے دھی نوں کھیڈ دی ویکھدی رہندی ۔ بعضے ویلے تاں اوہ کجھ ایس طرح کھیڈ نوں ویکھن وچ گم ہو جاندی جو اہنوں آپنا بچپنا دھی وانگ گڈیاں کھیڈنا بڑا چنگا لگدا سی ۔ اوہدے کول وی بڑیاں سوہنیاں سوہنیاں گڈیاں سن، پر اوس گُڈے دا تے جواب ای نہیں سی جہڑا اوہدی وڈی بھین نے بنا کے دتا سی۔ اوہ گڈا اوہنوں بڑا ای پیارا لگدا سی ۔ ایسے کر کے اوہ ہر ویلے اوہنوں آپنے نال ای رکھدی ۔ جے ذرا گُڈا ایدھر اودھر ہو جاندا اوہدے چہرے تے اُداسی کھنڈ جاندی تے اوہنوں بلّی وانگر لبھدی پھر دی۔ جدوں مل جاندا اوہدا چہرہ مُڑ کھڑ جاندا۔
پر اوہدا ہر ویلے گُڈّے نال کھیڈنا اوہدی ماں نوں چنگا نہیں سی لگدا۔ اوہداخیال سی جو دھیّاں نوں جمدیاں نوں کسے کم کار وچ لائی رکھنا چاہیدا اے کیوں جو اوہنے سوہرے گھر جانا ہوندا اے ۔ جے کر اوہنوں کوئی کم نہ سکھایا جائے تاں سس تے ماں نوں ای فٹ لعنت پاوندی اے ۔ ایسے لئی جدوں وی اوہ گڈیاں پٹوہلیاں نوں ہتھ لاوندی تاں ماں اوہدے پچھّے پیر جھاڑ کے پے جاندی تے کہندی ۔
"نی چُلھّے وچ پھُوک ایہناں گُڈیاں پٹوہلیاں نوں ، چل اگ بال، مرچاں رگڑ، لُون کُٹ۔"
اوہ اگ بال دیندی ،مرچاں رگڑ دیندی تے لُون کُٹ دیندی پر پھیر وی اوہدی ماں نوں گُڈیاں نال کھیڈنا بھیڑا لگدا سی۔ تدے ای تاں اک دیہاڑے اوہدی ماں
نے اوہدے سارے گُڈیاں پٹوہلے اگ وچ ساڑ دتے جیہدے اوچ اوہدا پیارا گُڈا وی سی۔ دوجے پٹوہلیاں دا تے اوہنوں کوئی رکھ نہیں سی، پر اوہدے پیارے گُڈے دے سڑ جان دا اوہنوں برا انج ہویا۔ اوس دن توں جدوں اوہدی ماں اوہنوں پیار نال بلاوندی اوہنوں انج معلوم ہوندا جیویں اوہ اوہنوں کوئی بوہت وڈّا دھوکھا دے رہی ہووے۔
پر اج جدوں اوہ آپ اک ماں بن گئی سی تاں اوہنوں آپنی دھی دا گڈیاں نال کھیڈنا بڑا چنگا لگدا سی ۔ شاید ایس لئی جو اج آپنی اوس نکڑی جیہی حیاتی وچ سدھران دی ادّھ واٹیوں ٹُٹّی ہوئی پینگھ نوں لڑ لگدیاں ویکھنا چاہوندی ہووے یا آپنے اوس دُدّھ وانگ سُچّے تے سَچّے پیار دیاں آکھاّاں وچ آئے اَتھرڑواں نوں پُونجھنا چاہوندی سی۔ کُجھ وی سی جدوں وی اوہدی دھی سلمٰے کھید دی اوہنوں بڑی رِیجھ نال ویکھدی۔
اِک دِن رکھی نوں بڑی شرم جیہی محسوس ہوئی۔ اوس دن سلمٰی نوں نال ای سکُولے لَے گئی سی۔ اَگے وی جد کدی جی کروا نال لَے جاندی سی۔ جتھے اوہ کِسے نویکلی جیہی تھاں تے بہہ کے کلّی کھیڈدی رہندی۔ کدی کدی جدوں رکھی کوئی آرڈر لَے کے دُوجیاں اُستانیاں کول چکر لاوندی دھی دے کولوں لنگھدی تاں اوہنوں کھیڈ دی نوں دیکھ کناں تائیں راضی ہو جاندی۔ پر اوس دِن جدوں رَکھّی آرڈر لے کے سلمٰی دے کولوں دی لنگھن لگی تاں ویکھیا جو اوہدی دِھی نے گُڈّے آرڈر لے کے سلمٰی دے کولوں دی لنگھن لگی تاں ویکھیا جو اوہدی دِھی نے گُڈّے نوں چھاتی نال لایا ہویا اے ایس طرح جیویں ماں آپنے پُتر نوں دُوّھ چُنگھا رہی ہووے۔
رکھّی شرما جیہی گئی۔ اوہنے مُونہہ نِیواں کر لیا۔ اوہدا دل کیتا جو اوہ گُڑّے نوں اوہدے کولوں لَے لَوے تے کہوے
"دِھیے ایس طرح نہیں کھیڈی دا ایہہ کھیڈ تے "اوہنے آپنی سوچ نوں جھٹکا دِتا تے اَگے ٹُر گئی۔ اوہ ایس لئی جو اوہ آپنی دھی دا دِل نہیں توڑنا چاہوندی سی۔ پر اوہنوں آپنی سوچ دا جواب نہ لبھ سکیا۔ ایس توں مگروں اوہ کِنّے دِناں تائیں شرماندی رہی تے سوچاں دے گھیرے نوں نہ الا ہنگھ سکی۔
اوس دِن اتوار سی چُھٹی ہون کر کے اوہ سارا دن گھرای رہی۔ ایہہ گل تاں ناشتے دے جُوٹھے بھانڈے مانجن توں بعد دی اے۔ اوس دِن اوہنے بھانڈے بڑی رِیجھ نال مانجے۔ جدوں ایہہ اوہناں نوں مانج پُونجھ کے ٹانڈ تے رکھن لئی دُوجے کمرے وچ گئی تاں اوتھے سلمٰے کوئی نہیں سی، جیہڑی کُجھ چِر پہلاں اوتھے کھیڈ رہی سی۔ گُڈّا بُھنجے کسے لاوارث لاش وانگوں رُل رہیا سی۔ بھانڈے اوہنے اوتھے ای رکھّے تے گُڈّے نوں گودی وچ چُک لیا وس ویلے گُڈا اوہنوں آپنے موئے ہوئے پُتّر وانگ جاپ رہیا سی، جیہنوں موئے نوں قریباََ سال کُوای ہویا سی۔ اوہدے نال اوہدی دِھی سلمٰے بڑا پیار کر دی ہوندی سی۔ ہر ویلے اوہنوں گودی وچ بٹھائی رکھدی۔ حالانکہ اوہ اوہدے کولوں سانبھیا وی نہ جاندا۔ اوہ بھنبھولا جیہا ہے وی کافی تکڑا سی۔ اوہنوں اوہدے مرن دا بڑا ای دُکھ ہویا سی۔ ایسے کر کے تے اوہ ہر ویلے رکھّی کولوں پُچھدی رہندی۔
"امّی ننّھا اللہ میاں کول چلیا گیا اے ناں۔ "
"ہاں دِھیے۔ "رکھّی اَکھّاں وچ اَتھرُو بھر کے کہندی۔
"مُڑ کے کدوں آئے گا امّی"
"پُتّر! اِک واری جیہڑا اللہ میاں کول چلیا جاندا اے مُڑ نہیں آوندا۔"
"اللہ میاں آپنے کول رکھ لیندا اے امّی۔ "
"ہاں میرا چَنّ۔"
رکھّی اجے پُرانیاں زخماں توں کھرِینڈھ لاہ ای رہی سی جو گُڈّے دی حالت نوں دیکھ جھٹ سوچیا۔
پر اِج سلمٰے گُڈّے نوں ایس طرح مِٹی وچ سُٹ کے کیوں چلی گئی۔ اوہنے تے کدی پنگ نہیں سی لگن دِتا۔ آون دے سُو گھر پُچھاں گی۔ "
اوہنے گُڈّے نوں صاف کیتا تے پِیڑھی تے رکھ کے باہر ویہڑے وچ آکے بہہ گئی۔ ہُن اوہ آپنی دِھی نوں اُڈیک رہی سی۔ پر اوہدا دماغ اَجے وی سوچاں دی ولگن وچ گھِریا ہویا سی۔
جدوں سلمٰے گھر آئی اوہ اُچی اُچی رو رہی سی۔ رکھّی دا تاں جیویں دل پَھڑیا گیا۔ اوہنے جھٹ پُچھیا۔
"کِیہ ہویا اے میری لاڈو دھی نوں، کِیہ گل ماریا اے کسے نے؟"
"امّی! جیہڑی صابی اے ناں۔ "
"آہو۔"
"اوہناں دا مَیں کاکا ویکھن گئی اوہدی ماں نے مینوں جھڑک دِتا۔" ایہہ گل سُن کے رکھّی نے دھی نوں گُھٹ کے جھّپی وچ لے لیا تے کہن لگی "چل چُپ کر میری چنگی دھی اللہ میاں سانوں وی کاکا دے ای دے گا کدی تاں۔"
"پر کدوں امّی میرا کاکا کھڈاون نوں برای جی کروا اے۔"
رکھّی کِیہ دَسدی پئی کدوں اوہ چُپ کر گئی۔ پر اوہدیاں اَکھّاں اتھرواں نال بھریاں ہوئیاں سن تے سلمٰے آپنے سوال دا جواب لین لئی روئی جا ر رہی سی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels