Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چرخے دی موت >> پتّھر رُکھ تے چڑی

پتّھر رُکھ تے چڑی

حنیف باوا
January 16th, 2009

پتّھر رُکھ تے چڑی

ٹاہلی دے رُکھ تھلّے اک وڈّا سارا پتّھر گڈیا ہویا اے ۔ ایہہ کدوں تے کیہنے گڈیا اے پنڈ دے کسے وی بندے نوں پتا نہیںَ جیہڑے وی سیانے بندے نوں پُچھاجاندا اے اوہ ایہو ای کہندا اے اساں ایہنو ایسے طرح ای گڈیا ہویا ویکھ رہے آں۔ سگوں اوہ ایہہ وی کہندے نیں جو ساڈے دادے پڑدادے وی ایہنوں ایسے طرح ای ویکھدے رہے نیں۔ جدوں دی اساں سُرت سنبھالی اے یا ساڈے بابے دی ہوش دا جتھوں تائیں تعلق اے ایس پتھر وچ کوئی اولاد بدلی نہیں ہوئی ایہہ اوسے طرح دا ٹھوس تے مضبوط اے ۔ ایہدی سطح اوسے طرح پدھری اے۔
اج میں ایس ٹاہلی دے تھلّے ایس پتھر تے بیٹھا واں ۔ اج توں پہلاں ایس ٹاہلی دے درخت نوں پت جھڑنے ایس طرح ننگا کر دتا سی جو ایہدیاں ساریاں ہڈیاں نظر آون لگ پئیاں سن۔ پُچھلا پہر سی ، تیز ہوا چل رہی سی پر اینی وی تیز نہیں سی جو گبھرا کے اوس پتّھر توں اُٹھ کھلوندا۔ سگوں میں تے رُکھ دی ٹہنی ٹہنی نوں بڑے گوہ نال ویکھ رہیا سی۔ مینوں ایہدے تے اک وی پتا نہیں سی وسدا۔ جے کوئی پتّا لبھدا وی تاں اوہ ٹہنی نال ایوں چمڑیا ہوندا جیویں کوئی سو کے ماریا بال آپنی ماں دیاں سُکیاں چھاتیاں نال پلچیا ہووے تے اوہناں وچوں کجھُ نہ کجھُ چونڈ رہیا ہووے ۔ ایس پت جھڑ دے ڈنگے ہوئے رُکھ تے اک نکّا جیہا آہلنا سی ۔ ایہہ کیہڑے پکھیرو داسی ، اجے مینوں ایہدے وچ کوئی نہیں سی پتا۔ جدوں میں
ایہنوں ویکھیا سی ، مینوں انج جاپیا سی جیویں ایہدے وچ کوئی دی پنچھی نہیں رہندا سی ، کیوں جو ایہدے تیلے کسے بڈھے بُروٹے دی داڑھی وانگوں لٹک رہے سن ۔ آہلنے وچ جیویں اُلّو بول رہے ہون ۔پرجھٹ کُو پچھّوں اک چڑی اُڈدیہوئی آئی تے ایس ٹُٹے بھجّے آہلنے وچ وڑ گئی ۔ ہن میریاں نظراں ایہدے تے گڈّیاں ہوئیاں سن۔ ایہدے وچوں اک بچّے دے بولن دی آواز آئی۔ آواز وچ بڑی خوشی تے مٹھاس سی ، جیہنوں سُن کے مینوں انج جاپ رہیا سی جیویں اوہ توتلی زبان وچ کہہ رہیا ہووے۔" آہا جی ،ماں آ گئی ہُن مینوں کھان نُوں ملے گا، میں ڈھڈ بھر کے کھاواں گا، آہا جی ، آہا جی ۔"
ماں دےدل وچ پیار دیاں لہراں اُٹھن لگ پئیاں۔ اوہ آپنی بولی وچ جیویں کہہ رہی ہووے ۔ "ہاں پُتر میں نال تیرے لئی کجھ کھان لئی لیاوندی آں۔"
"تُوں فکر نہ کر ماں ۔"بچّہ جیویں کہہ رہیا ہووے ۔"جدوں میں تھوڑا جیہا وڈا ہو جاواں گا، تینوں کوئی تکلیف نہیں دیا کراں گا۔ میں دانا چُگن آپوں جایا کراں گا۔ توں کہویں تاں تیرے لئی وی لیا دیاکراں گا۔"
"نہیں پُتر میں آپ بتھیرا لیاون جوگی آں ۔ نالے پُتر مینوں اجیہیاں اوکڑاں جھلّ کے خوشی دی تاں ڈھیر ہوندی اے۔
ـ
ـ"پر تُوں تھکّ تاں ضرور جاندی ہوویں گی ماں، ایس لئی جدوں میں تینوں دُور توں آوندی نوں تکدا آں تاں میرا دل چاہون لگ جاندا اے پئی میں تینوں آپنے نکّے نکّے پراں تے بٹھا کے آہلنے تائیں لے آواں ، پر میں اڈ نہیں سکدا۔"
"نہیں پُتّر ، میں بالکل نہیں تھکدی ۔ بھلا میں آپنے پُتّر لئی دانا لیاوندی کیویں تھک سکدی آں۔ اچھا لے ہُن کھا لے کجھ ، تینوں بھکھ لگی ہونی اے۔"
ایہدے مگروں اوہناں دوناں دیاں آوازاں اک مک ہو گئیاں ، جیویں چڑی آپنے بچّے نوں دانا دین لگ گئی ہووے ، تے اوہ دویں خوش ہون ، بچّہ دانا کھاندا ہویا تے چڑی کھواندی ہوئی ۔ کجھ دیر مگروں چڑی آپنے آہلنے توں اُڈی تے تے میرے کول آ کے ٹپّن نچّن لگ پئی ۔ اوہدی اک لٹ ٹُٹّی ہوئی سی تے صرف اکّو ای لت نال ٹر دی پھردی سی اوہ کدی ایدھر ویکدی تے کدی اودھر تے کدی آپنے آہلنے ول ۔ جدوں اوہ آپنے آہلنے ول تکدی تاں انج محسوس ہوندا جیویں کہہ رہی ہووے ۔ "پُتّر ! گبھرائیں نہ ، میں ہُنے ای آ جاواں گی۔ رات نُوں کھان لئی لے آواں تیرے لئی۔"
اوہ دانا لین لئی اُڈ گئی ۔ پر اوہ اجے کجھ دُور ای گئی ہووے گی کہ اوہدا بچّہ جیویں رون لگ پیاہووے ۔ شاید چڑی نے بچّے دی آواز سُن لئی سی۔ اوہ جھٹ پرت آئی تے چھیتی نال آہلنے وچ وڑ گئی ۔ ہُن اوہ چُوں چُوں کرن لگ پئی "روندا کیوں ایں پُتّر ، میں ہُنے آ جاواں گی۔"
"جدوں تُوں چلی جاندی ایں ماں ، مینوں اکلّے نوں ڈر آون لگ پیندا اے۔"
ـ"جی سوڑا نہ کیتا کر لال، میں چھیتی ای آ جایا کراں گی ، نالے اج تاں میں چٹکی و چ آ جاساں ۔"
اوہ ایسے طرح کجھُ دیرچُوں چُوں کر دے رہے ۔ گلاں کر دے رہے پھیر اچانک اوہناں دیاں گلّاں ہاڑھیاں وچ بدل گئیاں۔
واء جیہڑی پہلوں اینی کوئی تیز نہیں سی ، منٹاں وچ ای اینی ودّھ گئی کہ میری طبیعت گبھرا گئی۔ اس توں پہلاں کہ میں گبھرا کے ایس پتھر توں اُٹھ کھلوواں ، میرے دماغ وچ اک بھیڑا جیہا خیال آیا۔
"کتے ایہہ سپ وانگوں شُوکدی ہوا ماں پُتر دیاں خوشیاں نوں لُٹ نہ لوے کتے ایس بچّے نوں موت دی گوہڑی نیند سلا کے چڑی نوں سدا لئی رون لئی نہ چھڈ جاوے۔"
رب دا بھانا ورت گیا ۔ اک ہُلّا شُوکدا ہویا تے آہلنے نوں بھوئیں تے ماردا ہویا ٹرگیا ۔ ہُن اوہ آہلنا کھلریا ہویا میرے موہرے پیا سی تے بچّہ موت دے بُوہے تے پیا سہک رہیا سی ۔ ایہہ ویکھ کے چڑی دے دل وچ جیویں بھانبڑ بلن لگ پئے ہون ۔ اوہ تڑپھدی ہوئی کدی اودھر چلی جاندی ، کدی ایدھر ۔ اوہدی سمجھ وچ کجھُ نہیں آ رہیا سی ۔ اوڑک تھک ہار کے آپنے بچّے کول بہہ گئی تے اوہنوں انج بے خود ہو کے پیار کرن لگ پئی جیویں اوہنوں آپنے دل اتارنا چاہوندی ہووے۔ پراوہ تاں موت دیاں لوریاں سُن کے ڈونگھی نیندر مان رہیا سی۔
ماں دی مامتا نوں بھلا کیوں یقین آسکدا سی ۔ اوہ تاں جیویں کہہ رہی سی "پُتر ویکھ تیری ماں تیرے کول بیٹھی اے، اکھاں کھول اک واری ، صرف اک واری ، ویکھ میرے دل وچ کیویں بھانبڑے پئے بلدے نیں۔ اک واری اکّھاں کھول کے ایہناں بھانبڑاں نوں ٹھنڈیاں کر دے پُتّر ۔"
اوہ ہُن مٹی دی مُٹھ سی ۔ اوہدے لئی ماں دے ہنجھو بے کار سن ۔ کجھ چر لئی میں اوس دُکھ بھرے منظر نوں تکدارہیا ، اوڑک کد تائیں ۔ میرا دل ڈول گیا۔ اکّھاں ہنجھواں نال بھر گئیاں ۔ میں اوس پتّھر توں جیہڑا مُدتاں توں اوسے طرح گڈیا ہویا، اُٹھیا تے آپنے گھر آ گیا ۔ کئی دن تاں میرے تے ایس دا بوہت اثر رہیا، پرویلے دی ٹورایہنوں نکّے جیہے تیلے وانگ روڑھ کے لے گئی۔
اج بہار دی رُت اے ۔ میں پھیر اوسے رُکھ تھلّے ، اوسے پتھر اُتے بیٹھا آں۔ رُکھ جیہڑا کہ پت جھڑ نال پتّیاں توں وانجیا گیا سی، اج مُڑ ہرے ہرے پتّیاں نال بھریا ہویا اے ۔ ایہدیاں کومل ٹہنیاں کسے الھّڑ مٹیار وانگ جُھول رہیاں نیں۔ ہُن واء جدوں ایس سنگھنے رُکھ وچوں لنگھدی اے تاںانج جاپدا اے جیویں ایہدے پتّے تاڑیاں پئے مار دے ہون ۔ اجے مینوں ایس پتّھر تے بیٹھے ہوئے دس پندراں منٹ ای ہوئے ہوون گے کہ اوہو ای لنگڑی چڑی کدھروں اُڈدی ہوئی آئی تے سنگھنے رُکھ دے اندر چلی گئی۔ اوہ لنگڑی چڑی جیہدے بچّے نے ایس گڈّے ہوئے پتّھر کول سہکدیاں ہویاں سدا لئی حیاتی دا سنگ چھڈ دتا سی تے جیہدے دُکھاں بھرے کُرلاٹ میں آپ ویکھے تے سُنے سن۔ میں ویکھیا جو ایہدی چُنج وچ سُکّے گھاہ دیاں تڑاں نیں ، ہُن ایہہ پھر آہلنا بنا رہی اے۔ اوہدے جسم وچ اوسے طراں دی پھُرتی اے ۔اوسے طرح چھالاں مار دی کدی ایدھر جاندی اے تے کدی اودھر۔ شاید ہُن پھیر اوہ کسے بچّے دی ماں بنے گی۔ دُکھاں نوں سہیڑن لئی ، غماں وچ ڈبن لئی۔ پر میں سوچ رہیا واں، ایہہ پتّھر مدُتاں توں ایسے طرح ای پیا ہویا اے۔دھرتی وچ گڈیا ہویا۔ اڈول بے حس و حرکت ۔

اک بوہت وڈاجنگل اے۔ اسیں اوہدے کھلوتے ہوئے آں ۔ ایس نے آپنی ڈراؤنی گودی وچ اک لوہے دے وڈّے سارے پنجرے وانگ بند کیتا ہویا اے ایس جنگل نے ساڈیاں صورتاں نوں اُکّا بدل دتا اے ۔ ہُن اسیں اک دُوجے نوں نہیں پچھان سکدے ۔ ساڈے چولے اک دُوجے کولوں وکھرے ہو گئے میں ۔ ساڈے مُونہہ مُہاندرے ایس بند جنگل نے انج جھُلس دتے نیں کہ اسیں آپنے آپ نوں شیشے وچ تکیے تاں آپنے آپ نوں وی سنجان نہیں سکدے ۔ ایس کر کے تاں کدی کدی اسیں اک دُوجے نوں چیک چیک کے پُچھدے آں۔ میں کون آں ؟ کوئی دسّے میں کون آں ؟ ؟
جدوں سانوں اک دُوجے کولوں کوئی جواب نہیں ملداتاں خلاواں وچوں آواز آوندی اے ۔"تُسیں پکیاں راہواں دے پاندھی او۔"
اوس آواز نُوں سُن کے اسیں اُچی اُچی رون لگ جاندے آں۔ ایس جنگل وچ ونجن توں پہلاں اسیں اک سریر دے وکھرے وکھرے انگ ساں ، ساڈے چولے اک سن ۔ ساڈے مہاندریاں نوں اک دُوجے نالوں اڈ نہیں سمجھیا جاندا سی۔ پر ہُن ناں اسیں ایہہ وی بھُل گئے آں ۔ ساڈے لیڑے ، ساڈے مُہاندرے کیہڑے نیں۔ جیہڑے کدے اک لڑی وچ پُر چے ہوئے سن۔
ایتھے سانوں کون لیایا اے ۔ کوئی وی نہیں ۔ ایتھے اسیں نویں پینڈیاں دے اک سرے نوں پھڑ کے دُوجے سرے نوں لبھن لئی آپوں اپڑے ہاں۔ پر ایہہ سانوں ہُن پتالگدا اے کہ اسیں نویں پینڈے دا دُوجا سرا ایس ڈراونے جنگل وچ گم اے، جیہنے سانوں وی آپنی اُجاڑ گودی وچ لُکا لیا اے ۔ ہُن تاں اسیں کُجھ ایوں ایہدے وچ بند آں کر ساڈیاں ساہواں دی گونج دی اک دُوجے نوں شنائی نہیں دیندی ۔ ایتھے اسیں بھٹک رہے آں ۔ کوئی راہ لبھن دی کوشش کر رہے آں پر ساڈیاں نظراں دی پہنچ دا گھیرا کجھ انج تنگ اے کہ ایہہ ساڈے جُھلسیاں ہویاں مُہاندریاں تائیں وی نہیں اپڑ سکدا، پر پھیر وی اسیں کدی کسے اُچے تے لُنڈ مُنڈ رُکھ دی ٹیسی تے چڑھ کے دُور تائیں ایدھر اودھر بھالن دی کوشش کر دے آں۔ شاید کدھرے کے راہ دی سُوہ لگ جاوے۔ جے کدھرے سانوں کوئی لکیر جیہی نظر آوی جاندی اے تاں اسیں ٹیسی تے بیٹھے ای خوشی نال چیکاں مارن لگ جاندے آں۔
"اوہ ویکھو راہ ، ایہہ ضرور سانوں جنگل توںباہر لے جاسی ۔"پھیر اسیں چھیتی تھلّے اُتر دے آں تے اوس لکیر نوں پھڑ لیندے آں۔ پر ایہہ لکیر تاں کسے موٹے جیہے سپ دی بنائی سپ دی بنائی ہوئی لکیر ہوندی اے ۔ ایہہ سوچ کے اسیں اوہدے تے ٹر وی پیندے آں ۔ چلو سپ دی لکیر ای سہی ۔ ایہہ باہر دا راہ تے وکھا ای دیسی ۔ پر جدوں اسیں لکیر دے دُوجے بنّے اپڑدے آں، اگّوں اوہو ای سپ راہ ملّی کھلوتا ہوندا اے ۔ اسیں اوس سپ کولوں ڈر کے مُڑ اوسے تھاں تے آ جاندے آں ، جتھوں پندھ چھوہیا سی۔
اسیں پھیڑ ٹھیڈے کھان لگ جاندے آں تے اوس ویلے توں جُھور دے آں ۔ جدوں اسیں ایس جنگل دا راہ پھڑیا سی ، وت دُعاواسں کرن لگ جاندے آں کہ ربّا سانوں اوہو ای راہ دکھا دے ، جیہنے سانوں لیا کے ایتھے گم کر دتا اے ، کدی کدی سانوں اوہ راہ مل دی جاندی اے، پر جدوں اسیں اوہدے تے ٹُرن لگدے آں تاں ساڈے ذہناں نوں اک انجانا تراہ ڈنگ لیندا اے اسیں چیکاں مارن لگ جاندے آں تے کہندے آں "نہیں اسیں مُڑ ایہناں راہواں تے نہیں چلنا ۔ ایہہ راہ سانوں ذہن دے اوسے کُھونجے ول لے جا سُٹن گے جتھوں اسیں نکلے ساں۔ اسیں تاں اجیہیاں راہواں تے مُڑنا چاہوندے آں جیہناں دا پچھلا سرا کسے ہور راہ نال جُڑیا ہووے ،بس ایہہ راہواسں کر لی دی وکھ کیتی ہوئی پُوچھل وانگ تڑپھ رہیاں ہون۔
ایس ڈر دا پھنئیر سپ سانوں گھیر کے اوسے تھاں تے لے آوندا اے ۔اسیں پھیڑ ٹھوکراں کھان لگ جاندے آں۔ پھیر کسے اُچے تے لُنڈ مُنڈ درخت دی ٹیسی تے چڑھ جاندے آں ۔ پھیر کسے سپ دی لکیر نوں راہ سمجھ کے ٹرن دی کوشش کر دے آں ، پر کجھ نہیں بندا۔
اوڑک اک وار درخت دی ٹیسی تے بیٹھیاں ہویاں نوں کجھ دُوروں چاراں پاسیاں توں آوازاں سُنائی دیندیاں نیں۔ آؤ ، ایدھر آؤ ، اسیں تُہانوں اک نواں راہ وکھائیے ۔ "ایہہ آوازاں وچوں کسے اک دے پچھّے لگ جاندے آں۔ جدوں اسیں اوس آواز دے مُڈھ کول اپڑ دے آں تاں سانوں ایس جنگل نالوں وی ودھ خوفناک اک ہور جنگل وکھائی دین لگ جاندا اے ۔ اوتھوں ڈرکے اسیں دُوجی آواز دے پچھے نسدے آں جیہڑی آکھ رہی ہوندی اے۔"آؤ میرے پچھے میں تہانوں اک نویں راہ وکھاواں گی۔"جدوں اسیں اوہدے کول اپڑ دے آں تاں سُندے آں "ہاہا ، ایہہ راہ تاں کتے وی نہیں جاندا ، ایہہ تاں میرے سریر وچ ای گم ہو جاندا اے"۔ اوہدی خوفناک ہاسی سانوں پھیر اوتے ای لے آوندی اے ۔ ہن اسیں سوچدے آں کیوں نہ اوسے ای راہ تے ٹُر پئے نیں۔ پر جدوں اسیں ٹُرن لگدے آں تے پھیر اوہو ای انجانا خوف ساڈے ذہناں نوں ڈنگ لیندا اے ۔ " میں صدقے جاواں تُسیں ایتھے ای دھکّے کھا رہے او، میں تہانوں کدوں وی لبھدی پھر دی آں۔"ایہہ اک ات سوہنی کُڑی دی آواز ہوندی اے۔ اسیں اوہدی آواز نوں سن کے بھُکھّے جانوراں وانگ اوہدے ول نسدے آں۔ جدوں اسیں اوہدیاں گہریاں تے نیلیاں اَکّھاں ول جھات پاوندے آں تاں سانوں نشہ چڑھ جاندا اے ۔ اوہ کڑی اک عجیب انداز نال سینت مار کے سانوں آپنے مگر آون لئی کہندی اے ۔ اسیں مگر ٹُر پیندے آں۔
"آؤ پیاریو ! میریاں نیلیاں اَکّھاں دے سمندر وچ ڈُب جاؤ ، میں تہانوں ایس جنگل وچوں باہر کڈھ دیاں گی۔"اوہ بڑی مٹھی تے پیاری آواز وچ کہندی اے اسیں اوہدیاں اکّھاں دے نیلے سمندر وچ ڈب جاندے آں۔ اوہ ٹُر پیندی اے ٹردی جاندی اے ۔ اوڑک اک تھاں اپڑ کے سانوں اوہ آپنیاں نیلیاں اَکّھاں دے سمندر وچّوں کڈھ کے باہر مار دی اے ، جیویں سمندر دی چھل کسے مُردے نوں پرتیے تے سُٹ دیندی اے۔
"ایہو ای اے ناں راہ جیہدے لئی تُسیں ترس گئے سو "اوہ اک لکیر ول اشارہ کر کے کہندی اے ۔
"نہیں نہیں ، ایہہ تاں اوہو ای جنگل اے، جتھوں سانوں تُوں آپنیاں نیلیاں اَکّھاں دے سمندر وچ گُم کیتا سی۔"
"ہائے وچارے کنّے بھولے نیں، ایس راہ نوں دی جنگل سمجھدے نیں۔"ایہہ کہہ کے اوہ جھٹ ساڈیاں نظراں توں اوہلے ہو جاندی اے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels