Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چرخے دی موت >> انّھا تے وَچّھے

انّھا تے وَچّھے

حنیف باوا
January 16th, 2009

اَنّھا تے وَچھّا

"ہُن تے وچّھا ماشاء اللہ جوان ہو گیا اے، نالے عُمر وی اینی کوئی نہیں"۔ "اجے کیہ اے ، پنج چھ مہینیاں مگروں دیکھنا ساہن بن جاوے گا، ساہن دوویں مالک تینویں آپو وچ ایہہ گلّاں کر رہے سن ۔ پر انَھا گلزار اوسے طرح چاننی چوک دی اوسے نُکر وچ کھلوتا ، ماچساں ویچن لئی ہو کا لا رہیا سی۔
"اِنّھا واں ، امداد کیتی ونجو۔"
گھٹ ودھ دو سال توں اوہ اوسے نُکر وچ کھلو کے ڈبیاں ویچن لئی ہو کا لا رہیا سی ، پر ایہناں دوہاں سالاں وچ اوہدا دل کدی وی خوش نہیں سی ہویا ۔ جدوںوی اوہ سد لگاوندا۔ اوہدا غماں بھریا دل پچھلے سمے ول پرت جاندا۔ اوس سمے ول جدوں اوہدا پیو جیوندا سی۔
اوہدا پیواوہنوں بوہت پیار کرداسی ۔ اینا پیار کہ اوہنوں پل چھن لئی وی آپنیاں اکّھاں توں اوہلے نہیں سی ہون دیندا ۔ جد کدی اوہ آپنے یاراں بیلیاں نال کھیڈ دا ہویا کدھرے دُور نکل جاندا تاں اوہدے پیو دیاں اکّھاں اگے ہنھیرا آ جاندا تے اوہ کسے کم رپجھیا ہویا وی آپنے آپ بڑ بڑاون لگ جاندا۔"پتا نہیں میرا گلزار کتّھے ٹُر گیا اے، ہُن تائیں نظر نہیں آیا۔"
کُجھ چر مگروں جد اوہ نہ آوندا تاں اوہدا پیو کم وچالے چھڈ کے گلی وچ واجاں مارن لگ جاندا۔ "پُتر گلزار پُتر ، کتھے چلیا گیا ایں۔"
جدوں گلی وچوں کوئی جواب نہ آوندا تاں اوہ ہور بے چین ہو جاندا تے گلی وچ آون جان والے ہر بچے کولوں پُچھدا ۔ "پُتر تُوں میرا گلزار تاں نہیں ویکھیا ؟"ہر بچہ سر ہلا کے اگانہہ ٹُر جاندا۔ اوڑک گھنٹے جاں ادھے گھنٹے مگروں اوہدا گلزار جدوں آپنے کسے بیلی دے موڈھے تے ہتھ رکھی آوندا وکھائی دیندا تاں اوہ نس کے اوہنوں گودی وچ چُک لیندا تے آکھدا،
"پُتّر توں کتّھے چلیا گیا سیں ؟"
پیو دے پریم بھنّے لفظ سن کے پُتّر دیاں انھیاں اکّھاں وچ چانن آ جاندا جیویں اوہ آپنے پیو نوں دیکھ رہیا ہووے۔ "مَیں دوستاں نال کھیڈن ٹُر گیا ساں اَبّا جی۔"
پُتّر دا ایہہ بھولا جیہا جواب سُن کے پیو دیاں اَکّھاں ہنجھُو آں نال بھر جاندیاں تے اوہدے دِل وچ اِک اجیہا اُبال اُٹھدا کہ اوہ بے وسا ہو کے اوہدیاں اَنّھیاں اَکّھاں نوں چُمن لگ پیندا
"اینی دیر باہر نہیں کھیڈِیدا پُتّر۔ "ایہہ کہہ کے اوہنوں گھر لے آوندا ۔
پر ہُن اوہ ساری دیہاڑی چاننی چوک دی اِکو نُکر تے کھڑا رہندا ۔ ہُن اوہدے ول کوئی وی نس کے نہیں سی آوندا۔ کوئی وی اوہنوں گودی وچ چُک کے نہیں سی کہند "اینا چِر باہر نہیں رہِیدا پُتر۔"ہُن تاں چاننی چوک دی ایہو نُکر اوہدے لئی گھر سی۔ ہُن تاں اوہنوں ایس گھر وچ کھلوتیاں ایہہ سد لاونی پیندی سی۔ "اَنّھاں واں، امداد کیتی ونجو۔ "
ایس سد نال اوہدیاں ڈبیاں تاں گھٹ وِکدیاں سن، امداد بوہتی ہو جاندی سی۔ اجیہی امداد جہنیوں ویکھ کے اوہدی چاچی دا مَتّھا خوشی نال ومکن لگ جاندا۔ جدوں اوہدی چاچی اوس امداد نوں جیب وچ گھت کے کول کھلوتے وَچّھے نال بڑے پیار دیاں گلاّں کرنیاں شروع کر دیندی تے اوہ آپنے آپ نوں ایس دُنیا وچ کلاّ س
مجھن لگ جاندا۔
جیہڑے دیونہہ دا اوہدا پیو مویا سی، اوہ آپنے چاچے تے چاجی کول رہندا سی اوہناں دا پِنڈ شہر دے لاگے ای سی۔ اوہدی ماں تاں اودوں اللہ نوں پیاری ہو گئی سی جدوں اوہ اُنّیاںوِیہاں دِناں داسی۔ ایہدے مگرودں سَت ادَٹھ وَرھے آپنے پیو کول رہیا۔ پیو دی حیاتی نے وی وفا نہ کیتی۔ اوہ دی اللہ نوں پیارا ہو گیا۔ ہُن اوہ آپنے چاچے تے چاچی کول حیاتی دے باقی دیہاڑے لنگھا رہیا سی۔ ڈبیاں ویچن لئی، امداد منگن لئی۔
جیہڑے دن اوہنے ماچساں ویچنیاں شروع کیتیاں سن، اوس دِن اوس دے چاچے دی گاں دا وِچّھا پُورے دساں دِناں داسی۔
اوہنے ماچساں کیوں ویچنیاں شروع کیتیاں سن، اوس دِن اود دے چاچے دی گاں دا وَچّھا پُورے دساں دِناں داسی۔
اوہنے ماچساں کیوں ویچنیاں شروع کیتیاں سن، ایہہ گل وچّھا دس سکدا سی یا گلزار یا گلزار دِیاں اَنھیاں اکھیاں دا گوچیا ہویا نُور۔ سانوں تاں اینا پتا اے جو ایدھروں وچّھا جمیّا اودھروں اوہدے چاچے تے چاچی نوں ایہہ احساس ہو گیا سی جو اَنّھیاں نوں ویہلے نہیں بہنا چاہیدا۔ اوہناں نوں وی کوئی نہ کوئی کم کرنا چاہیدا اے۔ گل کاہدی جدوں وچّھا پُورے دسادں دِناں دا ہو گیا، اوہناں ماچساں دا اِک بنڈل لیانداتے اَنّھے گلزار نوں چاننی چوک دی ایس نُکرے چھڈ آندا۔
اوس دِن ماچس اِک وی نہیں وِکی سی۔ وِکدی وی کیویں۔ اوہ تے سارا دِن اِنج ای چُپ وَکٹ کے کھلوتا رہیاسی۔ پر اینا ضرور کرداسی کہ جدوں اوہنوں کے دے لنگھن دی بِڑک آوندی اوہ ڈبی والا ہتھ اوہدے ول ودھا دیندا۔ پر جدوں آون والا اوہدے دل دھیان دِتیاں بِناں ہی لنھ جاندا، اوہدا دِل مسوسیا جاندا۔ اوہنوں کیہ پتا سی اِنج چُپ کھلوتیاں ڈبیاں نہیں وِک سکدیاں۔ جدوں اوہدا پیو جیوندا سی تاں اوہ ایہہ سوچ دی نہیں سی سکدا پئی اوہنوں ڈبیاں ویچن لئی چاننی چوک وچ آونا پَوسی۔ پر اوہدے سوچیاں تے نہ سوچیاں زمانے دا چکر کدی بدل سکدا سی۔
اوڑک جدوں شام دا ہنھیرا ہر پاسے کھِنڈ گیا، اوہدا چاچا آیا۔ اوہنوں گھر لَے گیا۔ وَیسے تاں اوہدے چاچے نے راہ وچ ای حساب کتاب پُچھ لیا سی، پر گھر اَپڑن تے جدوں اوہدی چاچی نے حساب کتاب منگیا تاں اوہنے سالم دا سالم بنڈل اوہدے ہتھ تے رَکھ دِتا۔
"اِک وی ڈبّی نہیں دِکی۔ "اوہدی چاچی نے غُصّے وچ چِیکدیاں کہیا، "تینوں تاں صرف کھانا آوندا اے، کم کرنا نہیں"۔
"اوتھے پتّھر بن کے کھلوتا رہیا ہوسیں، اوئے جد تائیں کُجھ مُونہوں نہیں پُھٹیں گا تیوں مویاں پُچھنا ایں۔"اوہدا چاچا کہن لگا۔
جدوں اوہدے چاچے دی گاں نے وَچھّا نہیں دِتا سی، اوہناں کدی وی اجیہیاں کَوڑیاں کسیلیا گلّاں نہیں سن کِیتیاں۔ اجیہیاں گلّاں سُنن دا ایہہ اوہدا پہلا موقع سی۔
اوہنے ایہہ گلّاں مُونہہ نوں جندرے مار کے سُنیاں، کیوں جو اوہدے چاچے دی گاں نے وچھا جُو دے دِتا سی۔ چاچے دی آپنی گاں نے۔
دُوجے دن پھیر اوہ چاننی چوک دی کُکرے کھلوتا سی۔ ہُن اوہ ہر آدن جان والے نوں ڈبی نہیں وکھاوندا سی۔ ہُن اوہ سوچ رہیا سی پئی ڈبیاں کیویں ویچے ، کیہو جیہا ہوکا دیوے۔ اجے اوہ ایہہ سوچ رہیا سی کہ اوہدے کنّاں وچ کسے فقیر دی ایہہ سد گونجی۔ اَنھا واں امداد کردے جاؤ۔
ایہہ سد سُن کے اوہ اِک دم سوچاں دی ڈونگھیائی وچوں نکلیا۔ اوہنے خیال کیتا کہ کیوں نہ اوہ وی اِنج ای امداد منگے۔ مَیں وی تاں مُناکھا ای آں۔ جے امداد نہیں منگاں گا، پھیر ڈبیاں کیویں وِکن گِیاں۔ چاچے دی آپنی گاں دا وچّھا کیویں پلے گا۔ مَیں روٹی کِتھوں کھاواں گا۔ اجے اوہدیاں سوچاں پُوریاں نہیں سن ہوئیاں کہ اوہنے کسے دے پَیراں دی بِڑک سُنی۔ اوہدا ڈبی والا ہتھ جھٹ اَگے ودھ گیا۔
"اَنھا واں امداد کیتی ونجو۔"
اوہدے بُلّھاں وچوں ایہہ لفظ آپنے آپ تِؒک پئے۔ جان والا کُجھ چِر رُکیا، پھیر بوجھے وچوں اِک آنا کڈھ کے اوہدے ہتھ تے رکھدا ہویا اَگے ٹُر گیا۔ جدوں اوہ آنے نوں جیب وچ پَون لگیا تاں اوہدیاں اکّھاں ہنجھوآں نال بھر گئیاں۔ اوہنے ہنجھواں نوں پُونجھیا۔ اینے نوں اِک ہور بندہ آوندا جاپیا۔ اوہنے مُڑ ڈبی والا ہتھ اَگے کڈھیا۔
"اَنھاواں امداد کیتی ونجو۔
اوہ شائد امداد دا مطلب سمجھ گیا سی۔ اوہنے ڈبی اوہدے ہتھوں لئی تے آ، پھروندیاں ہویاں اگانہہ لنگھ گیا۔ گل کاہدی ساری دیہاڑی اِنج ای ہوندا رہیا۔ کوئی ڈبی خرید لیندا، کوئی چھڑی امداد کردا۔ شام نوں گھر اَپڑن ویلے اوہدے کولوں حساب مِنگیا گیا۔ گُل ڈھائی روپئے سن۔ مُڑ ڈبیاں وَل دھیان ماریا تاں اوہ صرف دَس وِکیاں سن۔ یعنی اِک روپئے تے چَوداں آنیاں دی امداد ہوئی۔ اوہدی چاچی نے اوہ ڈھائی روپئے آپنے بوجھے وچ سُٹے تے وچھے کول آکھلوتی۔ اوہدے نِپڈے تے بڑے پیار نال ہتھ پھیریا تے کہن لگی "گھبرا نہیں پُتر! ہُن تینوں بڑی چنگی خوراک ملیا کریسی۔"
ہُن وچھّے نوں بڑی چنگی خوراک ملن لگ پئی سی کیوں جو اَنھے گلزار دیاں ڈبیاں تاں گھٹ وِکدیاں سن، امداد باہلی ہو جاندی سی۔
اِک دن دوویں مالک تِینویں گلاں کر رہے سن۔"ہُن تاں وچھا ماشاء اللہ جوان ہو گیا اے، نالے عمر وی اینی کوئی نہیں۔ "
"اجے کِیہ اے، پنج چھ مہنے مگروں ویکھنا، ساہن بن وَیسی، ساہن، اساں ایہنوں ہزار باراں سَو توں گھٹ نہیں ویچنا۔
پنج چھ مہینے مگروں وّچھا بالکل ساہن بن گیا سی تے دپاریاں نے وی چکر کٹنے چھوہ دِتے سن۔ نِت اِک اَدھ وپاری آوندا تے آپنی سمجھ دے مطابق مُل لا کے وگ جاندا۔ پر ہزار باراں سَو تائیں کوئی دی نہ اَپڑدا۔ اوہدے چاچے چاچی نوں پورا یقین سی جو ایہدا اِک نہ اِک دن لورِیندا مُل ضرور وتیا وَیسی۔
اِک دن گُلزار دا چاچا کِدھرے باہر گیا ہویا سی تے اوہدی چاچی اندر بیٹھی سُوتر کت رہی سی۔ اچن چیت باہر کسے شے دے ڈِگن دا کھڑاک ہویا۔ اوہدی چاچی نسّی نسّی باہرآئی۔ ویکھیا، وچھا زمن تے پیا ترپھ رہیا اے۔ کُجھ دُور اِک بوہت ای زہری سَپ نسیا جا رہیا اے، جیہنوں ویکھ کے اوہدی چاچی دے مُونہوں اِک چیک نکلی تے د ھڑام کر کے بھوئیں تے ڈگ پئی۔ چیک سُن کے کُجھ گوانڈھی باہر نکلے تے ویکھیا کہ اوہ بے ہوش پئی سی۔ اوہناں نوں ہور تاں کُجھ نہ سُجھیا کوئی پَیراں دی مالش کرن لگ پیا، کسے نے اوہدے ہتھ ملنے شروع کر دِتے، کوئی پانی لیا کے اوہدے مُونہہ اُتے چَھٹے مارن لگ پیا۔ اوڑک جدوں اوہنوں کُجھ ہوش آیا تاں اوہدی نظر جھٹ وَچھے ول گئی، جیہڑا ہُن تائیں برف وانگ ٹھنڈا ہو چُکیا سی۔
پر اَنھا گلزار اجے توڑی چاننی چوک دی اوسے نُکرے کھلوتا آواز دے رہیا سی۔
"اَنھاواں، امداد کیتی ونجو۔"


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels