Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چرخے دی موت >> دُھپ وچ چھاں

دُھپ وچ چھاں

حنیف باوا
January 16th, 2009

دُھپ وچ چھاں

"دھن دا ایہہ بندہ اے، جیہڑا اینی گرمی وچ وی ہل واہ رہیا اے۔"
اوہ آپنی حویلی وچ منجی تے لما پیاہویا ساہمنے ہل واہوندے جٹ نوں ویکھدا ہویا سوچ رہیاسی ۔مینوں ایس ہوا دار حویلی وچ رہندیاں وی چین نہیں آوندا۔ میں ایس وچوں نکل کے کسے ہور ٹھنڈی تھاں تے جان لئی سوچ رہیا آں ۔ اجیہی حویلی وچوں جیہدے چاراں پاسے بُوہے باریاں نیں تے آلے دوالے رُکھادں دے رُکھ کھلوتے ہوئے نیں ۔ پر ایہہ جٹ اَگ ورگی دُھپ وچ وی ہل واہی جا رہیا اے۔ نری اگ ورگی دُھپ ای نہیں لگدی ۔ شائد میری صحت چنگی نہیں ۔ پرمہینہ کُو ہویا اے میں آپنی صحت دا معائنہ وی تاں کرایا سی ۔ ڈاکٹر کہندا سی کہ تینوں کوئی روگ نہیں ۔ پر مینوں اینی گرمی کیوں لگدی اے ۔ایس جٹ نوں کیوں نہیں لگدی ۔ جدوں وی میں گرمیاں کٹن آوندا آں، ایہہ جٹ کدی ہل واہ رہیا ہوندا اے تے کدی گوڈی ۔اوہ اس جٹ ول تکّی جا رہیا سی تے سوچاں دے ویہن وچ رُڑھدا جا رہیا سی، پر اوہدی سمجھ وچ کجھُ نہیں آ رہیا سی۔ اوہ جدوں وی پنڈ آوندا اوہ جٹ نوں ویکھ کے ایہو کجھُ سوچدا رہندا ، پر اوہدے پڑ پلّے کجھُ نہ پیندا ۔
اوہ اک چھوٹا زمیندار سی ۔ اوہدی زمین پنج ست مربے سی۔ ایہہ پنص وی اوہدی آپنی زمین وچ سی۔ اوہ صرف تن جی سن۔ اک اوہ ، اک اوہدی سوانی تے اک پُتّر ۔ پُتّر دسویں جماعت وچ پڑھدا سی۔ اوہ جھنگ شہروچ رہندے سن۔ اوہنے اک حویلی پنڈ وچ وی پائی ہوئی سی ، جتھے اوہ آپنے راہکاں نوں لوڑیندیاں چیزاں دیون پاروں ٹھہردا ہوندا سی۔
اوہنے کدی وی کوئی سخت کم نہیں سی کیتا۔ نہ کدی اوہنے ہل دا مُنّا پھڑیا نہ کدی اوہنے کھُوہ تے جوگ مگر گیڑا لیاندا ۔ نہ کدی کیہی پھڑی ۔ ایہہ کم تاں وکھ رہے ، اوہنے تاں کدی بزاروں سودا وی نہیں سی لیاندا ۔ ایہہ کم وی نوکر ای کردا سی اوہ تکلیف دا کم کردا وی کیویں ۔ اوہ وی اوہدے پُتر وانگ آپنے ماں پیو دا کلّا پُتر سی جے کدی نوکر ایدھر اودھر ہو وی جاندا تاں وی اوہ سودا آپ نہیں سی لیاوندا سگول اوہدا پیو جاندا ۔
اک دن گیڑ کجھُ انج بنیا پئی نوکر بیمار پے گیا سی ، اوہدا پیوزمیناں تے گیا ہویا سی ۔ گرمی دا موسم سی ، دوپہرتپ رہی سی۔ اوہدی ماں نے اوہنوں برف لین لئی بزار گھل دتا۔ اوہ بزار کیہ گیا ، آوندا ای منجے تے لما پے گیا ۔ کئی دناں تائیں بُخار نے کھیہڑا نہ چھڈیا ۔ جدوں اوہدا پیو زمیناں توں پرتیاں تاں اوہنے اوہدی ماں نوں چنگا جھاڑیا۔ کہن لگا تُوں مُنڈے نوں بزار گھلیا تے کیوں گھلیا۔
"نوکر بمار سی ۔ مینوں تریہہ لگی ہوئی سی ، میں اوہنوں برف لیاون لئی گھل بیٹھی ، جے مینوں پتا ہوندا کہ اوہدے کولوں دُھپ نہیں سہی جانی تاں میں کدی دی نہ گھلدی ۔
ہن جدوں اوہ آپ اک پُتّر دا پیو بن گیا سی ، اوہنے کدی کوئی تکلیف دا کم نہیں سی کیتا تے نہ کدی اوہنے آپنے پُتر نوں کرن دتا سی۔
اوہ صرف چھ ست کُو جماعتاں پڑھیا ہویا سی ۔ ایہہ جماعتاں وی پتا نہیں کیویں پڑھ لئیاں۔ اوہدا پیو تاں کہندا ہوندا سی ، اسیں پڑھائی نوں کیہ کرنا اے ،اساں کیہڑی کوئی نوکری کرنی اے۔ ساڈے کول آپنی زمین تھوڑی اے، ایہو ای نہیں مُکدی ۔ باقی رہیا زمیناں دا حساب کتاب ، اوہدے لئی منشی رکھیاہویا اے ۔جے کر اوہنوں مہینے مگروں سٹھ ستّر روپئے دے دی دتے جاندے نیں تاں کیہڑا گھاٹا پے جاندا اے میں آپنے پُتّر نوں کیوں اجیہیاں جنجالاں وچ پاواں۔
انج اوہدے خیال وی کُجھ آپنے پیو نال رلدے ملدے سن۔ پراوہ پڑھائی نوں بُرا نہیں سی جاندا ۔ اوہداخیال سی پئی پُتر جنّاں پڑھے گا پڑھاواں گا، پر کسے نوکری لئی یا زمیناں دے حساب کتاب لئی نہیں ، صرف پڑھائی دی خاطر پڑھاواں گا۔
ہُن اوہنے جھٹ کُو لئی جٹ ولوں نظراں موڑیاں تے دُوجے ونّے پاسا لے اوہو ای حویلی سی۔ کجھ چر مگروں اوہ ابھڑ واہے منجے توں اُٹھیا تے باہر رُکھاں تھلّے آ گیا ۔ جھٹ لئی اوہنوں سکُون محسوس ہویا۔ اوہدے دل وچ اک نکّی جیہی خوشی دی لہر اُٹھی تے اوہنے سوچیا ، میں روز ایہناں رُکھاں تھلّے ای سویا کراں گا۔
"اوئے اللہ دتیا ! میرا منجا ایتھے لے آ ۔ "اوہنے نوکر نوں واج ماری ۔ نوکر اوہدا منجا رُکھاں تھلّے لے آیا ۔ جدوں اوہنوں اوتھے پئے ہوئے نوں اُدھا منّا گھنٹاہویا ، اوہنوں حویلی دااندر تے رُکھّاں دی چھاں اکو جیہی جاپن لگ گئی ۔ اوہنے پھیر اوسے جٹ ول نظراں بھواں لئیاں ، جیہڑا اجے توڑی اوسے اگ ورگی دُھپ وچ ہل واہ رہیا سی ۔ اوہنے پھیر سوچیا مینوں حویلی دا اندر تے رُکھّاں دا تھلّا اکو جیہا کیوں جاپن ایہدے کولوں جا کے ضرور پُچھّاں گا۔
اوہ اگے وی گرمیاں وچ ایتھے آونداہوندا سی ۔اوہنوں حویلی دا اندر تے رُکھّاں دی چھاںانج ای اکو اجیہے جاپن لگ جاندے ہوندے سن۔ پر اگے کدی وی ایس جٹ نوں کُجھ پُچھن دا خیال نہیں سی آیا۔ پراج پتا نہیں کیوں پچھنا چاہوندا سی ۔ "مہنگیا ! تُوں
ایتھے کیویں ہل واہ رہیا ایں ، مینوں تاں حویلی دیاں رُکھّاں دی گوہڑی چھاں وچ وی چین نہیں آوندا۔"
"چودھری جی ! مینوں دُھپ نہیں لگدی۔"
" پر کیوں نہیں لگدی ؟"
"ایہہ تاں مینوں دی نہیں پتا، چودھری جی ۔"
اوہ نا مکمل جیہاجواب سُن کے ،مُڑ حویلی وچ آ گا۔ ایس توں اگانہہ اوہ اوہدے کولوں ہور کیہ پُچھدا ۔ ہن اوہنے منجے تے لمّا پے کے ملّو دھکّی سون دی کوشش کیتی ۔ پر اوہ سوں نہ سکیا ۔ اوہدیاں اکھّاں کُھلیاں دیاں کھُلیاں رہیاں ۔ہُن اوہنے جدوں جٹ ول جھاتی پائی تاں جٹ اک نکّے جنّے رُکھ تھلّے ، جیہدی چھاں وچ اَدھی دُھپ کھیڈ دی پئی سی، گُھوک سُتا پیا سی تے وہدی تھانویں اوہدا دساں باراں سالاں دا پُتر ہل واہ رہیا سی ۔ اوسے اگ ورگی دُھپ وچ ۔ اوہدی سمجھ وچاجے وی کجھ نہیں سی آیا کہ اوہ جٹ اجیہی چھاں وچ کیویں سُوں گیا اے ۔ جتھے دُھپ تے چھاں لُکن میٹی کھیڈ دیاں پئیاں ہن۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels