Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چرخے دی موت >> مکّھی مار

مکّھی مار

حنیف باوا
January 16th, 2009

مکّھی مار


اوہنے آپنی ننگی گو گر تے بیٹھی ہوئی نوں سجّے ہتھ دیاں پنجاں اُنگلیاں نال مِدھ دِتا تے حُقے دی نَری نوں لمیاں لمیاں مُچھاں نال ڈھکے ہوئے مُونہہ وچ لے کے وڈے وڈے گُھت کِھچنے چھوہ دِتے کُتّی جیہڑی کول ای پُوچھل گھماوندی پھر رہی سی اوہدی ننگی گوگڑ نوں چٹن لگ پئی۔
اوہ شہروں سبھ توں بے آباد، تنگ تے گندی گلی وچ رہندا سی۔ گرمیاں وچ اوہ نِت اوس گلی وچ نِکّی جیہی منجی ڈاہ کے بہہ رہندا، جہندا ، جیویں کسے کمپنی باغ دی مہکدی نُکر وچ بیٹھا ہووے۔ سارا دِن اِنج ای بیٹھا رہندا۔ جدوں وی کوئی اوہدے کولوں لنگھدا تاں اوہ اوہدے ول لال لال ڈیلے کڈھ کے ڈاڈھی اچرج تکنی نال ویکھ کے لمّا سارا گُھٹ کھچدا تے ننگی گوغڑ تے بیٹھی مکھّی دا ملیدا بنا دیندا۔ اوہ کم کِیہ کردا سی، دُوجے لوکی تاں اِک وَنّے رہے، گلی دے وسنیکاں نوں وی کوئی پتا نہیں سی۔ نالے اوہناں نوں اوہدے کم نال کِیہ واسطہ۔ اوہناں نوں تے آپنے کمّاں کاراں توں ویہل نہیں سی مِلدا۔ اوہناں وچ بوہتے مزدور سن، اوہ تڑک سار ای دیہاری تے چلے جاندے تے شام نوں گُوہڑے ہنھیرے وچ پرتدے۔ جبہڑ کُجھ کھاندے پیندے سن، اوہ وی آپنے کمّاں تے ٹُر جاندے۔ اوہ سُورج نِکلن مگروں گلی وِچ آوندا تے سُورج ڈُبن توں پہلاں ای چلیا جاندا۔ مَیں نواں نواں ایس شہر وچ آیا ساں۔ میرا کرائے دا مکان بالکل اوس گلی دے نیڑے اجیہی تھاں تے سی پئی مینوں دفتر اوس گلی وچ ہو کے لنگھنا پوندا سی۔ پہلے دس پندراں دیہاڑے تاں مَیں اوہدے ولوں بے دھیانا ہو کے لنگھ جاندا رہیا۔ مِیں وچار لیا سی پئی اجیہے بندیاں دا باہر کوئی نہ کوئی روزی دا پر بندھ ضرور ہوندا اے۔ پر ہُن میرا خیال غلط نکلیا۔ مینوں پتا لگیا کہ اوہدا اجیہا پر بندھ کوئی نہیں۔ ایہدے بعد مینوں اوہدے کم بارے جانن دی ٹوہ پیدا ہوئی۔ آنڈھیاں گوانڈھیاں کولوں پُچھ گُچھ کیتی۔ اوہناں وی کوئی تَھوہ نہ دِتا۔ ہر کوئی ایہو کہندا سی "اسیں کافی چِر توں ایتھے رہندے پئے آں، پر اجے توڑی سانوں وی کوئی پتہ نہیں لگیا کہ ایہہ کِیہ کردا اے۔ پتا لگ وی نہیں سکدا۔ اسیں تاں دن دا سارا چانن باہر ای گوا آوندے آں۔"
میری کُرید اوہدے کم بارے ہور ودھ گئی۔ اُنج تاں ایس کرید دا میری حیاتی نال کوئی وسطہ نہیں سی۔ صرف آپنی فطرت توں مجبور ساں۔ مینوں ویسے ای اجیہے معاملاں نوں کھوترن دی کُجھ عادت اے۔
اِک دِن مَیں ایہو سوچدا دفتروں آرہیا ساں کہ اوہدے مکان دیاں بُروہاں دے اندر لے پاسے سوہنی تے سُوتویں مٹیار کھلوتی اوہنوں ابّا جی کہہ کے بُلا رہی سی۔ کُڑی کاہدی سی شراب دا گُھٹ سی۔ کپڑے اجیہے سوہنے تے وڈ مُلّے پائے ہوئے سن، کِیہ کسے امیر دھی نے پا لینے نیں۔ گُٹ نوں اِک سوہنی جیہی گھڑی بدھّی ہوئی سی۔ اوہدے رُوپ نوں ویکھ کے کُجھ چِر لئی میرے وماغ چوں سارے خیالات اُڈاری مار گئے۔ پر جدوں میں اوہدے بُوہیوں چار کُو پَیرا گانہہ پُٹے تاں مَیں ٹھنڈے وِل نال سوچنا شروع کر دِتا کہ جے اوہدے کم بارے کولّی اُگھ سُگھ نہیں مِلدی تاں اوہدی دھی کول اجیہے وڈّ مُلّے کپڑے کِتھوں؟
کُجھ دیہاڑیاں مگروں دی گل۔ دفتر جان لئی اجے مِیں اوہدے بُوہے کول اَپڑیا ای ساں کہ اندروں اِک کچّی جیہی عمر دا شوقین جیہا مُنڈا نکلیا، جیہدے ہتھ وچ کتاباں پھڑیاں ہوئیاں سن۔ اوہنے کُجھ روپے اوہدے کولوں پھڑے تے میرے اَگے اَگے ٹُر پیا۔ مَیں ایہہ سوچ کے کہ ہو سکدا اے ایہہ اوہدا پُتر ہووے، کیوں نہ ایہدے کولوں ای کُجھ پُچھ لیا جاوے، تِرکھّے پَیر پُٹ کے اوہدے نال جا رلیا۔ کُجھ دُور تائیں اسیں دوویں چُپ کیتے ٹُردے رہے۔ اوڑک مَیں گل کرن لئی پُچھیا "کاکا کِنوِیں جماعت چ پڑھدا ایں؟"
"جی اَتھوِیں وچ۔"اوہنے میرے ول تکدیاں جواب دِتا۔
جَھٹ کپو پِچھّوں مَیں پھیر پُچھیا۔ کَیں دا پُترایں؟"
"جی مستے دا، اوہ جیہڑا نِکّی جیہی منجی تے بیٹھا ہویا اے۔"اوہنے پِچھا نہہ آپنے پیو وَل اشارہ کیتا۔
"تیرا پیو کِیہ کم کردا اے؟"مَیں چھیتی ای آپنے مطلب دی گل کر دِتی۔ جی ایہہ مینوں پتا نہیں۔ اوہنے کُجھ پِھکیاں پیندیاں ہوئیاں جواب دِتا تے چھیتی ای گلی دی نُکر ول بُھوں گیا۔ اوہدا ایہہ جواب سُن کے مَیں بڑا حیران ہویا کیہڑا اجیہا پُتّرا جنہوں آپنے پیو دے کاروبار دا نہ پتا ہووے اوہنے گھیس کیوں وَٹّی ضرور کوئی خُفیہ کاروبار ہوسی۔ چوری، ڈاکہ، ٹھگّی نہیں ایہناں وچوں کوئی وی نہیں ہو سکدا۔ مَستا تاں ساری دیہاڑی گلی وچ بیٹھا مکھیاں دا شکار کردا رہندا اے۔ ہور کیہڑا ہو سکدا اے، مَیں ضرور پتا کراں گا کیوں پتا کراں گا۔ ایہدے توں اَگے سوچ دی ڈور نے کُنجھلاں پا لئیاں۔
ہُن مَیں ہر روز گلی دا اِک اَدھا چکّر کٹنا شروع کر دتا۔ مَیں دِل نوں بتھیرا سمجھایا "جھلّیا! انج وی کدی اجیہے معاملیاں وی سُوہ لگی اے۔ نالے تینوں ایہدے نال کِیہ وسطہ، تُوں آپنے منگل گاوندا رہ۔ پر نہیں۔ ایہدی تاں اِکو اَڑی سی۔ بھانویں کُجھ دی ہو جائے، پتا ضرور کرنا اے۔"اوڑک مینوں دِل دے اَگے ہتھیار سُٹنے پئے جیویں اوہ کہندا گیا مَیں کر دا گیا۔
اوس دِن شام دے گھٹ ودھ چھ وجّے سن۔ ہنھیرے نے سبھ توں پہلاں اوس گلی نوں آپنی بُکل وچ لُکانا شروع کیتا سی، گلی وچ ہور کوئی وی نہیں سی، سوائے میتھوں یاں اوس کُتّی توں جیہڑی اوہدے آلے دوالے پُوچھل ہلاوندی پِھردی پئی سی۔ جدوں مَیں مستے دے اندروں بُوٹاں دی بَڑک سُنی تاں رتّا کُو اوہلے ہو گیا، ایہہ ویکھن لئی کہ اندر کون اے۔ جھٹ کُو پچھّوں اِک باؤ چوراں وانگر اندروں نکلیا تے مستے ول معنی خیز نظراں نال تکدا ہویا فٹا فٹ اگانہہ ٹُر پیا۔
اوہنے آپنی ننگی گوگڑے تے بیٹھی ہوئی مکھّی نوں سجّے ہتھ دیاں پنجاں اُنگلیاں نال مِدھ دِتا تے حقّے دی نڑی نوں لمیاں لمیاں مُچھاّں نال لُکے ہوئے مُونہہ وچ لے کے وڈے وڈے سُوٹے مارنے شروع کر دِتے۔ کُتی جیہڑی کول ای پُوچھل ہلاوندی پھر رہی سی، اوہدی ننگی گوگڑ نوں چٹن لگ پئی، جیویں اوہ آپنا حِصّہ وصول کر رہی ہووے۔
اِس تھوں مگروں مُڑ مَیں اوس گلی ول کدی نہ آیا۔ خبرے میرے دِل دی کُجھ تسلیّ ہو گئی سی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels