Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چرخے دی موت >> تھکی جندڑی

تھکی جندڑی

حنیف باوا
January 16th, 2009

تھکی جندڑی

مائی رحمتے سر تے بالن دی پنڈ چکی پنڈ ول آ رہ سی۔ اوہدے چہرے دیاں جھُریاں نوں ویکھ کے انج جاپدا سی جیویں اوہ سداای تھکّی رہندی ہوے۔
راہ بڑاکبّا سی ۔ جد کدی اوہدا پیر تھڑک جاندا، اوہ سوچدی ، جوانی ویلے وی تاں ایہہ راہ ایہوجیہا ای سی ۔ اودوں تاں اوہ مٹکدی تے پیلاں پاوندی جاندی ہوندی سی۔ پر ہُن جدوں اوہدا پیر تھڑکدا تاں اوہ مساں آپنے آپ نوں سنبھالدی ۔ اک واری تاں اوہدا پیراجیہا اک ٹوئے وچ پیا کہ اوہنے بتھیرا آپنے آپ نوں سنبھالن داچارا کیتا پر نہ سنبھل سکی۔اوہ بالن سنے ڈگ پئی۔ کجھ تاں اوہ اُنج تھکّی ہوئی سی تے کُجھ ڈگن نال ساہ چڑھ گیا۔ کُجھ چر مگروں اوہدا ساہ کجھُ ٹھکانے آیا تاں اوہنے پنڈ نوں آپنے آپ چُکن دا ٹل لایا، پر نہ چُکی گئی۔ اوہنے تاں ایہہ سوچیا سی کہ اوہ جوانی ویلے اجیہی پنڈ نوں چُکن لگیاں بھورا نہیں سی پین دیندی ، ہُن وی چُک لیسی ، پر کتّھے ، جوانی ہوندی اے تے بڑھاپا بڑھاپا ۔ ہُن اوہ نراس جیہی ہو کے کسے راہی دی اُڈیک وچ بہہ گئی ۔ پر جیویں جیویں ویلا لنگھدا ویندا سی تیویں تیویں اوہ جوانی دا ویلا یاد کر دی جا رہی سی ۔ اوہ ویلا جدوں اوہ پیکے چھڈ کے سوہرے آئی سی۔ اودوں اوہ سارا سارا دن کم کردی رہندی سی۔ پر تھکیواں اوہدے نیڑیوں نہیں سی لنگھدا۔ بھانویں ہُنالا ہوندا بھانویں سیالا، اوہ سرگھی ویلے اُٹھدی تے چکّی بھو ویندی ، چکّی ددی گھُوکرتے اوہ کُجھ اجیہی مست ہوندی جو اوہنوں چھابے وچ پئے دانیاں دے مُک جان دی خبر ای نہ لگدی ۔ روزچکّی
پیہندی ویکھ کے کسے ویلے اوہدا کھسم بڑے پیار نال کہندا ۔"رحمتے ! تُوں آٹا گھر کیوں پہیندی ایں ، آپنے پنڈ وچ کھراس لگیا ہویا اے میں اوتھوں پسا لیایا کریساں۔"
"نہیں کرم دینا ! تینوں کیہ پتا ہووے ، مینوں آٹا
پیہناکنّا چنگا لگدا اے۔ "رحمتے پرتاوادیندی۔
کرم دین جواب سُن کے چُپ ہوجاندا۔
پر اج اوہدا کرم دین ایس دُنیا وچ نہیں سی ۔ اج تاں صرف اوہ سی ، اوہدا پُتر تے اوہدی نونہہ سن۔ پر پھیر وی کدی کدی کرن دین اوہنوں بڑا ای چیتے آوندا۔ آٹا
پیہن مگروں رحمتے دُدّھ رڑکن لگ جاندی ۔ مکھّن کڈھیندیاں تائیں سُورج دی ٹکی نکل آوندی ۔ پھیر اوہ روٹی ٹُکّر وچ رُجھ جاندی ۔ روٹی ٹُکر تیار کرن مگروں جدوں اوہدا دیور، جیٹھ ، سوہرا تے اوہدا کھسم کمّاں کاراں لئی پیلیاں ول ٹُر جاندے تاںاوہ گوہا کُوڑا کرن لگ جاندی ۔ اینے نوں دوپہر ہو جاندی ۔ بھتّا تیار کر کے پیلیاں ول ٹُر پیندی ۔کسے ویلے اوہدا سوہرا اوہدی تعریف کردیاں کہندا۔" پُتر رحموں ! تُوں کیڈی چنگی ایں ، گھر دا سارا کم دی کرنی ایں تے ویلے سر روٹی وی لے کے آوندی ایں۔"
رحمتے آپنی تعریف سُن کے پھُل جاندی ، پرمُونہوں کجھُ نہ بولدی ۔ اوہدے چہرے دیاں رنگتاں نوں ویکھ کے انج لبھدا جیویں کہہ رہی ہووے۔"لالا ! جوانی وچ کم نہیں کرنا تے ہور کدوں کرنا اے۔"
روٹی دے کے جدوں گھر پرتدی تان شاماں پے جاندیاں ۔بھانڈیاں نوں مائج سوار کے ٹانڈ تے رکھن مگروں ڈنگراں لئی گتاوا کرن لگ جاندی ۔ گھر دے ڈنگر کیہڑے تھوڑے سن ۔ تن جوگاں ، دو مجّھاں تے اک گاں۔ ایہناں لئی گتاوا کرنا کیہڑا سوکھا کم سی ۔ گتاوا کریندیاں چوکھا ہنھیرا ہو جاندا ۔ شاماں ویلے دی روٹی پکاوندیاں تائیں پیلیاں توں جی پرت آوندے ۔ اوہناں نوں روٹی دیندی ۔ روٹی دے کے ہٹدی تاں سین پرون وچ رُجھ جاندی ۔ گل کیہ اوہ انجے ای فجر توں لے کے رات دے نوں دس وجے توڑٰ کم کردی رہندی پر تھکّن دا ناں نہ لیندی ۔ اوہدی ایس ہمّت نوں ویکھ کے پنڈ دے دُوجے سیانے اوہدی صفت کرنوں نہ رہندے۔
"شاباش بئی اللہ دتے دی نونہہ دے ، سارا سارا دن مشین وانگر کم کر دی رہندی اے پر مجال اے اے کدی مَتھے تے وٹ پایا ہووے، ہر ویلے کھڑے متھّے رہندی اے۔"
رحمتے اجے خیالاں وچ گُم ای سی جو پند دے اک گبھُرو دی آواز نے اوہنوں چونکا دتا۔"امّاں کیہ گل اے ، انج بیٹھی ہوئی ایں ؟"
"کیہ دسّاں پُترا ! بالن لے کے آرہی ساں، جے نو کھانا پیر کُجھ اجیہا تھڑکیا کہ بالن دی پنڈ ڈگ پئی ، بتھیرا ٹل لایا پر نہ چُکی گئی۔"
"پر اّماں تُوں وی تاں اَن ہونیاں گلّاں پئی کر دی ایں ، بھلا ایہہ وی کوئی عُمر اے بالن لیاون دی۔"
مائی رحمتے نے اک گم سُم جیہا ہوکا بھریا ،پرمُونہوں کجھُ نہ بولی ۔ گبھرُو نے کُجھ دیر جواب اُڈیکیا ،پر پھیر آپوں ای کہن لگا ۔" امّاں چُکاواں پھیر گنڈھ!"
"ہاں پُترا ! بھلا ہووی۔"
گبھرو نے گنڈھ چُکا دتی۔ رحمتے پھیر ڈولدے پیراں نال ٹُر پئی ۔ گبھروُ لمیاں لمیاں دو لانگھاں بھردا ہویا اگے لنگھ گیا ۔ پر مائی رحمتے نوں اوہدی لمّی چال ویکھ کے کرم دین یاد آ گیا۔ اوہ سوچن لگ پئی ، ایسے طرح جدوں اوہ بالن لے کے پنڈ ول آ رہی ہوندی سی تاں اوہدا کرم دین دُوروں ویکھ کے لمّے لمّے ڈگ بھردا ہویا اوہدے کول آ جاندا تے اوہنوں بالن دی پنڈ پھڑاون لئی کہندا، پر اوہ نہ کر دیندی ۔ اوہدا کرم دین اوہدے نہ نُکر کرنیدیاں وی پنڈ پھڑ کے آپنے سر تے رکھ لیندا جدوں اوہ بالن چُک کے اگے ٹردا تاں رحمتے نوں اوہ بڑا ای چنگا لگدا۔ اوہنوں انج جاپن لگ پیندا جیویں اوہ اوہنوں ازلاں توں پیار کر رہی ہووے ۔ پر اج اوہنوں اوہدا کرم دین نظر نہیں آ رہیا سی ، جیہڑا اوہدے کولوں بالن پھڑ لیندا۔
پنڈ اوتھوں اینی دُور وی نہیں سی، پر پھیر وی کرم دین دی یاد نے جیویں مائی رحمتے دے سارے تران کھوہ لئے ہون ۔ اوہنوں انج جاپن لگ پیا جیویں اوہ پنڈ سیاں کوہاں تے ہووے ۔ پر ہن اوہ پنڈ چھڈ کے ہور جا وی کتھے سکدی سی۔ اوڑک اوہنے آپنے آپ نوں تکڑیاں کیتا تے لمّے لمّے ڈگ بھرن لگ پئی ، پر اوہدی چال ویکھ کے انج لگدا سی جیویں اوہ انتاں دی تھکّی ہوئی ہووے۔
جیویں تیویں کر کے اوہ گھر اَپڑ گئی ۔ اوہنے بالن دی پنڈ نُوں دُوجے ڈھیر تے سُٹ دتا ہُن اوہ سوچدی سی کہ اوہ منجی تے لمّی پے جاوے تے اودوں تائیں پئی رہوے جدوں تائیں اوہدا سارا تھکیواں نہ لتھ ونجے ، پر اوہدی نونہہ دی کھر دی واج نے اک وار پھر بُلون دتا۔ "بالن لے آئی ایں ماں ! جھبدے رُتا کُو آٹا گُٹھ لے۔"
مائی رحمتے دیاں اکھیاں وچوں ہنجھو آ گئے، پر اوہ ہنجھوآں نوں بُدھیاں پلکاں وچ لُکاندی ہوئی آٹا گُٹھن ٹُر پئی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels