Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چرخے دی موت >> رُمال

رُمال

حنیف باوا
January 16th, 2009

رُمال

گرمیاں دی رُت سی۔ رات دے گھٹ ودھ نُوں ساڈھے نوں دا ویلا سی۔ چاراں پاسے چُپ چاں سی ۔ پر جد کدے ہوا دا بُلّا آوندا، بوڑھ دے پتراں نوں کھڑکا کے ٹُر جاندا۔ نُوراں سمجھدی شید عاشق آر ہیا اے ۔ پر اوہنوں چھیتی پتا لگ جاندا کہ عاشق نہیں آ رہیا سگوں پتر نیں جیہڑے اوہدے ول ویکھ کے کھڑ کھڑاکے ہس رہے نیں ۔ جدوں ایہناں پتراں ول ویکھدی تاںاوہنوں ایہناں وچ لُکیا ہویا اک اُلّو ڈیلیاں نُوں ویکھ کے تربھک جاندی پر پھیر عاشق دے خیال وچ ڈب جاندی تے دل وچ سوچدی "شید اَج اوہ نہ آوے"۔۔۔ پر پھیر آپ ای ایس سوچ دی تردید کر دیندی "کیوں نہ آوے ، اوسے نے تاں مینوں بوڑھ والے کُھوہ تے ملن دا اقرار کیتا سی۔"
نُوراں نوں ایہناں ای خیالاں دے ویہن وچ رُڑھدیاں گھٹ ودھ ادّھا مُنّا گھنٹا ہو گیا سی ۔ پر عاشق اجے تائیں نہیں سی آیا۔ اُلّو اوہنوں اُنجے ای وڈے وڈے ڈیلے کڈّھ کے ڈراوندا رہیا۔ اُڈیکدی نوں دس کُومنٹ ہور ہو گئے تاںاوہنے کسے دے پیراں دی بڑک سُنی تے اوہ ڈرگئی ۔ بڑک نیڑے آوندی گئی۔ جد اُکا ای نیڑے آ گئی تاں ۔ اوہنے سیانپ لیا کہ عاشق اے تے اوہ مُنہ نیواں کر کے بہہ گئی۔
"نُوراں رُس گئی ایں ۔"عاشق کہن لگا۔
"اساں کیہ رُسنا ایں ، جیہڑے تُہانوں مناون لئی دو دو گھنٹے منتاں کر دے رہندے نیں، پر ارمان تے ایس گل دا اے جے اینی ڈیرکیوں لادتی۔"
"ڈیر بس اینویں ای لگ گئی ،اصل چ مینوں اک جرُدری کم ہوگیا سی۔"
ـ
ـ"تے مینوںملناں کوئی جردُری نہیں سی۔"
"نہیں پیاری تُوں تے میری جان ایں۔"
"تُساں مرد لوک ایہو دوبول کہہ کے الہڑ کُڑیاں نوں پھاہ لیندے او، تے اورک اوہناں دی چُنیاں نوں گھٹے وچرول کے مُکھ وٹالیندے او۔"
"اج تُوں کیہو جیہیاں گلّاں پئی کرنی ایں نُوراں؟"
"کتے تُوں مُکھ تے نہیں وٹائیں گا عاشق۔"
"کدی مہک وی پھُل توں وکھ ہوئی اے۔"
"میں یقین کر لاں پھیر؟"
" ہاں کر لے ۔۔۔۔ میں تیرا واں تے جے ویاہ کراں گا تے تیرے نال کرادں گا۔"
"ایہہ گل اے عاشق۔ تے جے کر میرا وی ویاہ ہوسی تے تیرے نال ہوسی نہیں تے میں موہرا کھا لاں گی۔"
اسراں دوواں نیں اک دُوجے نال اک مک رہن دا وعدہ کیتا۔ پر جدوں نُوراں نے اُتانہہ ویکھیا تے اُلّو جیویں اوہدے ول ویکھ کے ہس رہیاسی ۔
"نُوراں کُجھ دیہاڑیاں لئی مینوں تیرے نالوں وچھڑنا پے گیا اے۔"
"کیویں؟"
" ایتھوں ویہہ ۲۰پنجھی میل تے اک پنڈ اے ۔ ایہہ تینوں ای اے اوتھے ساڈی زمین اے۔ مینوں ابّے نے حکم لا دتا اے میں اوتھے اٹھ دس دیہاڑے کٹ کے آواں کیوں جو ہاڑھی دی وڈھائی پین والی اے۔"
"ایہہ تے بہت بھیڑا ہویا عاشق ، میں تیرے باہجوں ایہہ دیہاڑے کیویں کڈھاں گی۔ تُوں آپنے پیو نوں کوئی پج نہیں لایا۔"
"پج تے بڑا لایا، پرابّا نہیں مندا۔ میں تے آپ اینے دیہاڑے تیرے کولوں وکھ نہیں رہ سکدا ، پر کیہ کیتا ونجے ، مجبوری جُوں ہوئی۔"
"یقین جان عاشق تُوں تے میرے انگ انگ وچ رچ چُکاں ایں۔ تُوں نہ ای جائیں تے چنا اے۔"
"ایہہ تے جانا ای پے گیا۔"
"ہچھا تیری مرضی۔"
"نُوراں ایہہ مندری لاہ کے مینوں دے چھڈ ، ایس لئی ، جدوں تیری یاد ستایاکرسی میں ایہدے راہیں تیرے مُکھڑے دی زیارت کر لیا کرساں۔"
"تُوں تے میرے مُکھڑے دی زیارت کر لیا کرسیں ، پر میں کدھر جاواں گ۔"نُوراں نے ، مُندری لاہوندیاں ہویاں کہیا۔
" توں ایہہ رُمال لَے لَے ۔
نُوراں نے رُمال پھڑ لیا تے بڑے پیار نال چُم کے جیب وچ پاوندیاں اُٹھ کھلوتی ۔ پرعاشق اوہنوں باہوں پھڑ کے کہن لگا۔
"بہہ جانُوراں اجے تے اساں رجّ کے گلّاں وی نہیں کیتیاں ۔"
" دل تے میرا وی جان نوں نہیں کردا، پر ڈرنی آں کدھرے میرے ماپے ٹولدے نہ پھرن۔"نُوراں نے بہندیاں ہویاں کہیا۔
"نُوراں جے کر میں تیرے کولوں اک گل پُچھاں تے دسّیں گی۔"
"کیہڑی گل ؟"
"جے کر پھُل دی خوشبو سُنگھ لئی جاوے اوہ گھٹدی تے نہیں ؟"
"نہیں ۔۔۔ پر میں تیری گل نہیں سمجھی"۔ ۔۔۔۔۔ نُوراں نے حیران ہو کے کہیا۔
"مطبل ایہہ وے جے ۔۔۔ اج سانوں چند وی نہیں ویکھ رہیا"۔۔۔ عاشق نے نُوراں دے کول کھسکدے ہویاں کہیا۔
"اج تُوں کیہو جیہیاں گلّاں کرن لگ پیا ایں عاشق؟"
"گل سدھی ساویں ایں۔۔۔۔ اوس دن جدوں میں تینوں اک گل کیہی سی تے تُوںکہیا سی، "چند ویکھ رہیا اے۔"
نُوراں سوچ کے کہن لگی۔۔۔۔ "ہاں کہیا سی۔۔۔ پر تینوں ٹالن لئی۔۔۔ مینوں چوں سارا رس نچوڑ لیندا اے اوہدے ول تکدا وی نہیں۔"
میں اجیہا بھور نہیں نُوراں ، جیہڑا تیرے پھُل نوں سُنگھ کے چھڈ دیوے ، ذرا آزما کے تاں ویکھ ۔"
ایہہ کہہ کے عاشق نے نُوراں نوں جپھی وچ گھُٹ لیا تے نُوراں نوں انج لگیا جیویں اوہدے سریر وچوں چھلّاں اُٹھن لگ پئیاں ہون ۔ جیویں جیویں اوہدی جپّھی کرڑی ہوندی جاندی سی تیویں تیویں ایہہ چھلّاں وھددیاں ج ارہاں سن۔ اوڑک نُوراں نے آپنا سریر ڈھلا چھڈ دتا تے عاشق اوہدے اینا نیڑے ہو گیا کہ اوہناں دوناں دے وچالے کوئی وتھ نہ رہی ۔ ٹہنی تے بیٹھا اُلّو پھڑ پھڑا کے چیکن لگ پیا ۔ پر اوہدی فضا وچ گواچ کے رہ گئی۔
دُوجے دیہاڑے جدوں نُوراں جیب وچوں رُمال کڈھ کے ویکھن لگی تاں اوہدے حواس اُڈ گئے ، کیوں جو ایہہ رُمال اوہدی وڈی بھین غفوراں دا سی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels