Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چرخے دی موت >> سہکدی حیاتی

سہکدی حیاتی

حنیف باوا
January 16th, 2009

سہکدی حیاتی

سُورج دے ڈُبدیاں ای ٹھنڈی سیت ہوا نمونیے دے مریض ونگر کراہن لگ پئی۔ ہنجھوآں نال بھرے ہوئے بدلاں نے اسمان دی چادر نوں لُکانا شروع کردتا۔ لوک جیہڑے صدر بزار دی مڑ گشت پئے کر دے سن سواء دیاں ارکاں سہندے گھراں نوں جان لگ پئے ۔ پر اوہ اجے توڑی اک کھمبے دے چانن تھلّے کھلوتا ساہمنے چاہ دی ہٹّی تے بیٹھے ہوئے باؤ ول تک رہیا سی۔ اوہنے اودھروں نظراں ہٹائیاں تے ہتھ وچ پھڑے ہوئے پیسیاں نوں گنن لگ پیا۔ اک آنہ دو ٢ آنے ، تن آنے ، چار آنے ، پنج آنے ، اوہدے کول صرف پنج آنے گندے جیہے جھگّے دے بوجھے وچ سُٹ لئے تے پنج نوں دس تیکر اُنگلیاں تے گننا شروع کردتا۔ دس تیکر گن کے مُڑ باؤ ول تکن لگ پیا ۔ کُجھ چِر اُنج ای بٹ بٹ تکدا رہیا ۔ پھیر آپنی جیب وچوں اک میلا جیہا کاغذ کڈھیا تے باؤ ول جان لئی سڑک دے سجّے کھبّے ویکھن لگ پیا۔ سجّے پاسیوں اک سائیکل آ رہیا سی۔ اوہ کھلو گیا۔ سائیکل لنگھ گیا۔ اوہنے اَگے ودھن لئی پر پُٹیا ۔ اک ہور سائیکل کھبّے پاسیوں آ گیا ۔ اوہ مُڑ کھلو گیا ۔ اوہ وی لنگھ گیا۔ جدوں اوہنے دُکان ول جھاتی ماری ،باؤ اوتھے کوئی نہیں سی۔ اوہ پھیر اُداس جیہا ہو کے اوئے کھمبے تھلّے آ کھلوتا۔ اوہدیاں گدّ نال بھریاں ہوئیاں اکھّاں وچوں دو ہنجھو نکلے جیہڑے مٹی گھٹّے نال لبڑیاں ہوئیاں چب کھڑبیاں گلھاں اُتے ڈنگیاں لکیراں واہندے ہوئے مُونہہ کول آ کھلوتے ۔ اوہناں ہنجھواں نوں جھگّے نال مدھدیاں اوہ چوک ول ٹُر پیا۔ واء اوسے طرح سپ وانگر شوکراں ماررہی سی تے بدّل واء دے ڈنگ کھاک ے چانگراں مارن لگ پئے۔ اوہ اجے دس قدم ای گیا ہوسی جو اوہنوں کھنگھ دا دورا پئے گیا۔ کھنگھدیاں ہویاں اوہے ادھ گلے پھپھڑیاں نالوں
پیپ دا گُلفا اُچیڑ کے سڑک دے کالے سینے تے سُٹ دتا۔ جد اوہ اگانہہ گیا، اوہنے پچھانہہ پرت کے گلُفے ول ویکھیا۔ اوہنوں انج لگا جیویں اوہ سڑک دے کالے سینے تے کوڑھ نکلیا ہویاہووے۔
کھنگھ نے اوہدا بُرا حال کیتا سی ۔اوہدے وچ ٹُرن دی ہمّت نہیں سی رہی ۔ اوہدا دل چاوہوندا سی ، جو اوہ اوتھے ای بہہ ونجے ، پر اوہنوں کمبل وچ لپٹیا ہویا کا بندہ آوندا نظریں پیا۔ اوہنے ہمُت نال اوسے کاغذ نوں جیب وچوں کڈھیا۔ جدوں بندہ اوہدے کولوں لنگھن لگیا تاں اوہنے اوہداکمبل پھڑ لیا تے کاغذ نوں اوہدے اگے کرن دی کوشش کیتی۔ پر بندہ اک جھٹکے نال کمبل نوں چھڈا کے اگانہہ ٹُر پیا۔اوہدیاں اکھّاں اتھروُّآں نال مُڑ بھج گئیاں۔ ہُن اوہ اوسے تھاں تے گوڈیاں وچ مُونہہ لے کے بہہ گیا کُجھ چر مگروں اوہنے آپنے ڈھڈ تے ہتھ پھیریا تے پسلیاں تے آندراں توں سواہور کجھُ نہ رڑکیا ۔ اوہنے جیب وچوں اوہو ای پنج آنے کڈّھے تے سر اُتانہہ چُک کے ساہمنے بھکھدے ہوئے تندور ول تکن لگ پیا ۔ جھٹ لئی اوہدے چہرے تے رونق آ گئی۔
پر جدوں اوہدیاں اکھّاں اگے اک بُڈھڑرا جیہا چہراسہکن لگ پیا تاں مُڑ اُداس جیہا ہو کے گوڈیاں وچ مُونہہ دے کے بہہ گیا ۔ اجے نیویں سٹی بیٹھا ای سی کہ بُوٹاں دیاں چیکاں اوہدے کن نال کھیہہ گئیاں تے اوہ ہڑ بڑا کے اُٹھیا ۔ اک باؤ اوہدے کول آ کے کھلو گیا سی۔ اوہنے کاغذ نوں چھیتی نال باؤ دے اگے کر دتا ۔ باؤ نے کاغذ پھڑیا تے پڑھن لگ پیا۔ اوہدیاں بُلھاں تے نمی جیہی اُمید بھری مسکراہٹ آئی، پر جھٹ پُچھوں کاغذ اوہدے ہتھ تے پیا سی ، تے اُمید بھری مسکراہٹ نوں کھس کے لے گیا سی۔
"تُہاڈا تاںکم ای ایہو اے ، کیہدی کیہدی سُنیے۔"
اوہدا چہرا مُڑ اُداسیاں نے گھیر لیا۔ ایہو ای پنج آنے اک واری پھیر گنے ، پر ہن پنج توں اگانہہ گنن دی کوشش نہ کیتی ۔ بدّل جیہڑے اجے توڑی چانگراں پئے مار دے سن، برف ورگے ٹھنڈے ہنجھو سُٹن لگ پئے ، ہُن اوہنے نا اُمید جیہا ہو کے اوسے نندور ول نظر ماری تے اک ہنیری جیہی گلی ول بھوں گیا۔ اجے تھوڑی دُور ای گیا سی جو اک کُھرک کھاہدا کُتا آیا تے اوہدے پیر چٹن لگ پیا۔ اوہنے اوہدے کُھرک کھادے پنڈے تے ہتھ پھیریا ۔ اوہنوں انج جاپیا جیویں اوہ آپنے سریر تے ای ہتھ پھیر رہیا ہووے ۔ اوہنوں اک دم غصّہ آیا تے کُتّے نوں لت مار کے اگانہہ ٹُر پیا۔ جدوں گلی دا اُدھ آگیا تاں اوہنے بوجھے وچ ہتھ پایا تے اوہناں ای پنج  آنیاں نوں کھڑکانا شروع کر دتا۔ ایس کھڑاک نال اوہدے مُردہ چہرے تے پھکّی جیہی مُسکان سہکن لگ پئی ، جیویں جیویں اوہ اگانہہ پیر پُٹدا سی تیویں تیویں اوہ پیسیاں نوں زور نال کھڑکاوندا جاندا سی اوہ کھڑاک ہتّھاں دیاں ہڈیاں نال ٹکراں مار مار کے دم توڑ دا جاپیا۔ اوہدا جی کیتا پئی ایہناں پیسیاں نوں نالی وچ سُٹ دیوے ۔ پر مُڑ اوہدے ساہمنے بُڈھڑا چہرا سہکن لگ پیا ۔ ہُن اوہنے چھیتی چھیتی پیر پُٹنے شروع کر دتے ۔ جدوں اوہ گلی دی نُکر کول اَپڑیا تاں اک کچّے جیہے کوٹھے کول جا کے کھلو گیا۔ اوہنوں مُڑ کھنگھ چھڑ پئی ۔ جدوں کھنگھ کجُھ رُکی تاں
اوہنوں کُجھ اجیہا غصہ آیاجو ہتھ وچ پھڑے ہوئے کاغذ دے ٹوٹے ٹوٹے کر کے زمین تے کھلار دتا۔ کھنگھ دا دورہ اوہنوں مُڑ پئے گیا ۔ اوہ کھنگھدا کھنگھدا کوٹھے دے ہنھیرے وچ گواچ گیا ۔ پر واء اوسے طرح چانگراں پئی ماردی سی تے بدّل اوسے طرح ٹھنڈے سیت ہنجھو کیردے رہے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels