Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> وے کیہڑا ایں( باغی شاعرہ نسرین انجم بھٹی دی کہانی) اخیری اتے 7ویں لڑی

وے کیہڑا ایں( باغی شاعرہ نسرین انجم بھٹی دی کہانی) اخیری اتے 7ویں لڑی

نین سْکھ
June 10th, 2017

نسرِین اِیصالِ ثواب لئی فوت ہوئے رانے زبیر دا ختم دوایا، مولوی نوں کپڑے دتے تے اُچیچ نال مسیتے کھانا بھجوائے۔ کالمسٹ سوگے پئی نسرِین نوں کُتکتاڑی کڈھی، ’’رانا تیرے پِچھے کرسچن ہویا.....‘‘ ’’تے میں اوہدے مگر مسلمان.....‘‘ گل کرکے نسرِین انج کھِلی مار کے ہسی جیویں مذہب اوہدے لئی مخول ہوئے۔

گولُو دی تھاں مِرگی دے مریض زبیر رانے لے لئی، ہر ویلے اوہنوں سانبھدی پوے جیہدا شراب پی پی جِگر خراب ہوگیا۔ نسرِین اوہدی شراب چھُڑاون لئی اوہنوں بوڑھ والے چوک (ریلوے سٹیشن لاگے) ہومیو پیتھک کلینک لے گئی۔ اوہ خُش کہ رانا ہُن اِکلا ہومیو پیتھک توں دوائی لے آوے تے پی کے آرام نال سوں جاوے۔ اوہنوں مگروں سمجھ آئی کہ ہومیو پیتھک سٹور توں پیور الکحل مِلے جیہدے نال رانا شیشی بھری رکھے۔ اِک دن سُتے نوں نسرِین ویکھ کے سوچ رہی کہ رانااوہنوں کیویں عزت دے کے عشق کردا سی، نسرِین نوں اوہدے تے پیار آیا، اوہ اگانہہ ہوکے اوہدا متھّا چُمن لگی کہ رانا جاگ پیا، ’’میری شیشی کتھے ؟‘‘ رانے نسرِین نوں دُشمن سمجھ کے بہت ماریا۔ رانا دِنے جتھے جائے، نسرِین نال ہووے، اوہنوں سنبھالن لئی، جیہڑا نقلاب نہیں آیا، اوہدے نعرے رہ گئے۔ روز کسے نال رانے لڑنا ہووے، لکھاری تے سُوجھوان قاضی جاوید جیہنے نسرِین ویاہ وچ اوہدا ساتھ دتا، رانا اوہدے تے شک کرے کہ اوہ اجے وی نسرِین دے پِچھے پیا ہویا۔
پر شامیں کدی کدی رانا زنانہ ویس وٹالوے تے اِکلا باہر نِکل جاندا۔ کھُسریاں تے زنانے مرداں نال رلے نوں کوئی نہ پچھانے کہ اوہ بارھاں کتاباں دا لکھاری۔ اوہنوں جو سمجھ آیا اوہنے اوہ ’’عشق کامارکسی تصور‘‘ پیش کیتا تے ایہہ سوال وی لِکھیا، ’’کیا مارکسزم ناکام ہوچکا ہے؟‘‘ اوہدی کتاب دے مُکھ وکھالی اِکٹھ دی پردھانگی لئی بے نظیر بھُٹو آئی سی۔ چھیڑ کے جاندے مُنڈے باز تماشبیناں نوں کیہ پتہ کہ رانا زبیر جنگ اخبار دے اوس فارن ڈیسک دا موڈھی جیہڑا کدی بہت پاپولر رہیا۔
2004 وچ نسرِین ریڈیو دی نوکری توں ریٹائر ہوگئی پر اوہدا فیر تِن سال دا کنٹریکٹ ہوگیا۔ ریٹائرمنٹ تے لکھاں رُپےئے مِلے، سبھ دوستاں لہور وچ گھر بناون دا مشورہ دِتا۔ رانا بول پیا، ’’اسیں نِجی مالکی دے خلاف!‘‘ وچوں کجھ نسرِین کراچی وچ رہندے بھین بھراء نوں دِتے، رہندے پیسے رانے اپنے دھی پتراں نوں دوائے۔ نسرِین ریڈیو آر کائیو دی انچارج بنی، میوزک لائبریری جوڑن دے آہرے لگی رہندی نوں تِن سال گُزرن دا پتہ وی نہ لگا۔
نوکری کوئی نہ، پینشن نال مساں گھر دا خرچہ چلے تے مکان دا کرایہ جاوے، رانے دے علاج لئی پیسے چاہیدے۔ اوہ آرٹ تے لٹریچر دے ودھا لئی کم کررہی این جی او ’الاپ‘ وچ کم کرن لگ پئی جیہدا آہری شیراز راج اوہنوں آپی آکھے۔ 2009 وچ الاپ بند ہوئی تے نسرِین انگریزی توں اردو ترجمے کرن نگ پئی، ’’چرچ ورلڈ سروس‘‘ دا ایہہ کم اوہنوں کنول فیروز لے کے دِتا۔ اوہنے سندھی توں وی ترجمے کیتے، پیسے لوے پر رِیجھ نال کم کردے۔ اوس اپنی شاعری دے چھ پراگے جوڑے، تِن پنجابی تے تِن اُردو۔ اک اوہدی کتاب اُستاد امانت علی خان بارے، اوہنے ذولفقار علی بھُٹو دی انگریزی کتاب تے خدیجہ گوہر دے انگریزی ناول دا اُردو ترجمہ کیتا۔ جی ایم سید دِیاں یاداں تے ’’شاہ جو رسالو‘‘ اوہنے سندھی توں اردو وچ ترجمائے، کل دس کتاباں۔
اوہنوں 2010 وچ ’ستارۂ اِمتیاز‘ مِلیا جیہڑی ساری حیاتی لہور وچ بے گھر، محلے بدلدی رہی۔ محمد پارک، سعدی پارک، اسلامیہ پارک، کیولری گراؤنڈ، حبیب اللہ روڈ تے اخیر ڈیورنڈ روڈ 34۔دولتانہ ہاؤس (رشیدہ پارک) جتھوں اکتوبر 2010 وچ زبیر رانا دا جنازہ نِکلیا۔ مرن توں کجھ دن پہلاں رانے سُتے سُتے نسرِین نوں پُچھیا، ’’بے نظیر دی ای میل آئیاے؟‘‘ نسرِین اوہنوں جواب نہ دِتا جیہنوں پتہ کہ کمپیوٹر خراب جیہڑا رضوان دی دُکان تے گیا ہویا (کمپیوٹر مکینک رضوان نوں رانے زبیر پُتر بنایا ہویا)۔ رانا بے نظیر نوں ای میل کردا رہندا، بے نظیر جواب وی دیوے۔ نسرِین جِدن رانے نوں دسیا، ’’بے نظیر نوں شہید ہوئے تِن سال ہوگئے!‘‘ رانا جنرل ضیاء الحق نوں گاہلاں کڈھن لگ پیا۔ نسرِین اوہنوں یاد کرایا کہ ذوالفقار علی بھٹو نوں جنرل ضیا ماریا، بے نظیر واری پریذیڈنٹ آف پاکستان جنرل مشرف سی۔
نسرِین اِیصالِ ثواب لئی فوت ہوئے رانے زبیر دا ختم دوایا، مولوی نوں کپڑے دتے تے اُچیچ نال مسیتے کھانا بھجوائے۔ کالمسٹ سوگے پئی نسرِین نوں کُتکتاڑی کڈھی، ’’رانا تیرے پِچھے کرسچن ہویا.....‘‘ ’’تے میں اوہدے مگر مسلمان.....‘‘ گل کرکے نسرِین انج کھِلی مار کے ہسی جیویں مذہب اوہدے لئی مخول ہوئے۔
نسرِین اِکلّی رہ گئی۔ روز چاہ دے دو کپ بناندی، اک کپ رانے دے کمرے وچ اوہدی کمپیوٹر ٹیبل تے رکھ آوے۔ شائستہ حبیب نوں فون کردی، اگوں فخر زمان جیہنے ہمیش اوہدی عزت تے مدد کیتی، اوہنوں تسلی دیندیاں، ’’شائستہ چروکنی فوت ہوگئی!‘‘ نسرِین اوہنوں منع کرے، ’’وے اڑیا اِنج نہ کر، فوت تے نسیم وی ہوگئی، پر اوہ مینوں روز فون کرے!‘‘ یاداں دی پھُوڑی اُتے بیٹھی نسرِین نوں پرچاون لئی کوئی نہ کوئی مُکانیں آیا رہوے۔ شائستہ جبیں، پروین ملک، کنول فیروز، نورالعین سعدیہ، زاہد نبی جیہڑا اوہنوں سگواں گولُو لگے، رضوان (کمپیوٹر والا) تے ریڈیو پروڈیوسر نائلہ سید۔ پیپلز پارٹی دی لیڈر شِپ رانے زبیر دے گھر دا راہ ای بھُل گئی، ناہید خان کدی کدی فون کرے۔
نسرِین اکلاپے وچ جھلی نہ ہوئی پر اوہ روون دے پج لبھدی رہندی۔ اوہ کدھرے گواچی رہوے، کوئی مِلن آیا، اوہدے نال ڈوِنچی دی مُونا لیزا بارے گلاں کردی کردی نوں چیتے آوے کہ کدھرے کوئی ٹُوٹی کھُلی رہ گئی جیہنوں بند کرن لئی لبھدی پھِرے۔ کالمسٹ نال نسرِین کئی وار عباس اظہر، حسن نثار تے افتخار احمد دا گِلہ کیتا جیہڑے کدی اوہنوں ’آپاں جی‘ کہندے سن، جدوں اوہناں تھاواں توں تُھڑیاں نوں زبیر رانا ای تھاں دیندا تے نسرِین اوہناں نوں کجدی رہندی۔ جیکب آباد (سندھ) تے کوئٹہ (بلوچستان) وچ جمی پلی نسرِین دا لہور وچ ویاہ ہویا۔ پر زبیر رانے مگروں سوہرے شہر دے لوک اوہدے توں پرانہہ پرانہہ ہوندے گئے۔
اوہ اُجڑی ہوئی، اُڈی اُڈی رہوے، تے پتہ لگا اوہدا وزن گھٹن لگ پیا۔ میڈیکل ٹیسٹ ہوون لگ پئے۔ ای ایس آر گھٹدا گیا، ہیمو گلوبن ودھدا جائے۔ ڈاکٹراں دسیا کہ اووری دا کینسر، نسرِین نوں اِنج لگا جیوں اوہنے مویا بال جمیا۔ گولُو انگلینڈ وچ اپنی اصل ماں نال پر اوہ اوتھے رہ نہ سکیا، لہور آگیا جتھے اوہدے لئی مامتا اجے موئی نہ۔ لا علاج مرض دا گھُرکی ہسپتال تے سُندس فاؤنڈیشن وچ فری علاج ہوندا رہیا۔ اک اک کرکے لہور وچ سارے سجن چھڈ گئے۔ پر ڈاکٹر نصرت حبیبرانا بمار نسرِین دا بہت خیال رکھے، جدوں سفر لئی ضرورت ہوندی محمد تحسین کار بھیج دیوے۔ کنول فیروز توں سوا جانُو کرسچن کمیونٹی اوہدے توں کنڈ کر گئی۔ کمپوزر بنٹی جیہنوں نسرِین ریڈیو وچ ملازم کروایا،اوہ اوہدا فون وی نہ سُنے۔ اخیر لے کجھ دن جونیئر شاعر زاہد بنی اوہدا لہور وچ اِکلا سہارا رہیا۔ فیر کراچی توں اوہدی بھین تے بھراء آگئے۔
2015 دی کرسمس آگئی، نسرِین سفر کرن جوگی نہ پر اوہ کراچی جان لئی تیار۔ اوہنے گھر مالک مکان نوں واپس نہ کیتا کیوں جے اوہنے کراچی توں پرت کے لہور آرہنا۔ کالمسٹ سُنیا تے اوہنوں مِلن گیا۔ بجلی بند، کُھلا بوہا کھڑکایا تے اندر لنگھ گیا۔ اکھاں بند، نسرین پُچھیا، ’’کون؟‘‘ ’’کیہڑا!‘‘ نیلی ہوئی دِیاں بُجھیاں اکھاں بَل پئیاں.....
کالمسٹ اپنی ڈائری وچ دوستاں دے جمن دِہاڑے لِکھے ہوئے، جیہدی ورھے گنڈھ ہووے، اوہنوں فون کرکے ودھائی دیوے۔ 27 جنوری نوں بھمبل بھوسے وچ، خورے نسرِین کراچی توں پرتی کہ نہیں، مُنو بھائی دا فون آگیا، ’’نسرِین انجم بھٹی فوت ہوگئی!‘‘
نسرِین دی محمود آباد (کراچی) دے مسیحی قبرستان وچ اپنی ماں دے نال قبر بنی۔ کالمِسٹ بُڈھابابا، جیہڑا زبیر رانے دا ہانی، کیہڑا ہوگیا تے دفن ہوندیاں نسرِین بول رہی:
وے کیہڑا ایں میرِیاں آندراں نال منجی اُندا
میرا دِل داؤن آلے پاسے رکھیں تے اکھاں سرہانے بنے
میں سرہانے تے پھُل کڈھنے نیں
دھرتی دی دَھون نیوِیں ہووے تے اوہدے تے اسمان نہیں چُکادئی دا
بابا کوئی کیِڑا کڈھ
کرُونڈِیا ہووے تاں مینوں لڑا دئیں
میرا ای اے نا.....
Link of Part 6
http://www.wichaar.com/news/312/ARTICLE/33124/2017-06-08.html

Link of all parts of the samestory
http://www.wichaar.com/news/312


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels