Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> وے کیہڑا ایں(اک باغی شاعرہ دی کہانی) لڑی5

وے کیہڑا ایں(اک باغی شاعرہ دی کہانی) لڑی5

نین سْکھ
June 7th, 2017

آزادیاں دے میلے اُجڑگئے۔ نِت ادل بدل جیوں آل اِنڈیا ریڈیو لہور ہُن اصلوں پاکستانی ہویا، اسلام قبول کردیاں جیہدے کن وچ اذان دِتی گئی۔ تلاوت تے درسِ قرآن شروع ہوئے۔ ڈرامے چوں آزادی کُھس گئی، راگ المارِیاں وچ بند ہوئے۔ لہور ریڈیو سٹیشن سُرسنگیت دی اکیڈمی، آرٹ تے ڈرامے دی نرسری پر ہُن سازشی گڑھ تے جہادی مورچہ جتھے اسلامی پاکستان دا سکول کھُل گیا تے سکیورٹی اسٹیبلشمنٹ دی چھتر چھاویں سرکاری پالتو پنجابی پیارے اوہدے بانہہ بیلی بنے۔

1977، ملک وچ مارشل لاء لگ گیا۔ اسلامی انظام دا اعلان ہویا۔ نسرِین ویکھیا کہ ہارس اینڈ کیٹل شو اُتے نچدیاں گھوڑیاں نوں انعام تے پاکستانی عوام لئی نچنا گانا حرام۔ ذولفقار علی بھُٹو نوں پھانسی ہوئی تے نسرِین نوں سمجھ آئی کہ اوہدا اندروں بھُٹو نال کیڈا گُوڑھا سانگا سی، روندیاں پِٹدیاں اوہنے ٹکراں مار مار سندھ پنجاب اِک کردِتّے:
میں مرزا ساگر سندھ دا
میری روال جنج چڑھی
میں ٹُریا سُولی چُم کے
مینوں ایہو رِیت بڑی
آزادیاں دے میلے اُجڑگئے۔ نِت ادل بدل جیوں آل اِنڈیا ریڈیو لہور ہُن اصلوں پاکستانی ہویا، اسلام قبول کردیاں جیہدے کن وچ اذان دِتی گئی۔ تلاوت تے درسِ قرآن شروع ہوئے۔ ڈرامے چوں آزادی کُھس گئی، راگ المارِیاں وچ بند ہوئے۔ لہور ریڈیو سٹیشن سُرسنگیت دی اکیڈمی، آرٹ تے ڈرامے دی نرسری پر ہُن سازشی گڑھ تے جہادی مورچہ جتھے اسلامی پاکستان دا سکول کھُل گیا تے سکیورٹی اسٹیبلشمنٹ دی چھتر چھاویں سرکاری پالتو پنجابی پیارے اوہدے بانہہ بیلی بنے۔ انڈین پنجاب وچ خالصتان موومنٹ نوں سپورٹ کرن لئی پنجابی دربار لگا جتھوں واج آوے ’’راج کرے کا خالصہ!‘‘ محکمہ ہندو اوقاف،نوائے وقت تے جماعت اسلامی رلے، اوہ نظریاتی پروگرام وی تیار ہوئے کہ پاکستان اسلام قلعے دے روپوچ اُسر دا گیا۔ 1978 دا میلہ چراغاں، سنگت نجم حسین سید دی اگوائی وچ سنگ بن کے حاضر ہوئی، سارے مرد جیہناں وچ اِکلی سوانی نسرِین جیہنے درگاہ دے ساہمنے ’مادھولال حسین دے ناں‘ دی ویل ہوکی۔
ساہ گھُٹیا، زبیر رانا نسرین نوں، ’’ساڈا کم مُک گیا!‘‘ اوہ ہُسڑ ہتھوں کپڑے لاہن لگ پیا، اپنے تے دوجیاں دے وی، اوہ سارے جِسماں نال کھیڈن لگ پئے۔ ظفریاب تے اقبال رشید نشے وچ دُھت رہندے۔ نسرِین نسیم نوں وی پریمیئر گرلز ہاسٹل، جیہڑا ہُن قید خانہ، توں گھر لے آئی۔ کرائے دے نِکے جیہے مکان وچ کیڈی کھُل، نسیم آزاد ہوگئی تے اوہنے بُرقعہ لاء سُٹیا۔ عزیز الحق دے قتل مگروں جیہڑے کامریڈ کھِنڈ گئے سن، اوہناں چوں کجھ فیر مِل پئے جتھے سرِیراں سجی سبھا وچ راجہ اِندر سبھناں چوں سرِ کڈھ ہاشمی، اوہ ایکٹر نِت نویں پوز بناوے۔ کوئی نہ کوئی شُغل کردے رہندے، نسیم تے پاشا دا نکاح ہوگیا۔ نسرِین اقبال رشید نوں اپنی پینٹنگ وکھائی، ہاڑ دا مہینہ تے میلے وچ اگ لگی ہوئی۔
فیمینزم تے بحث ہورہی کہ زبیر رانا پِیندیاں آؤٹ، ’’اسیں راجپوٹ، رنّاں رکھنے آں!‘‘ کلاس لیس وچار دھارا وچ ذات برادری دا شاونزم اوپرا لگا پر راجپوت نوں کوئی خطرہ سی۔ کہ کوئی غربت بی بی بددُعاواں دیندی اندر آگئی۔ اوہدا ناں سعیدہ جیہنے نِکاّ جیہا روندا بال کچھُڑ چُکیا ہویا۔ اوہ پہلی بیوی جیہنوں رانے طلاق کوئی نہ دِتی ہوئی۔ اوہ تِن بالاں نال مصری شاہ رہندی۔ نِکا بال اوہنے نسرین نال رانے دے ویاہ دوران جمیا۔ کجھ مہینیاں توں رانے پچھلے گھر خرچہ نہ دِتا تے اوہدی پہلی بیوی کھُرا نپدی ایتھے اپڑ آئی۔ رانا اوہنوں تھپڑ مارن لگا، نسرین وچکار آگئی، ’’ایہدا کوئی دوش نہیں!‘‘ سارے کامریڈ رانے نوں گاہلاں کڈھن لگ پئے۔ نسرِین مستی ہوئی، ’’مرد وَچارے مجبور، گاہلاں لئی وی ماواں، بھیناں تے دِھیاں دے متھاج!‘‘ راجپوت سرِسُٹ کے بیٹھا، کمیاں دی دھی نسرِین اگے ودھی تے راجپوت دے سِر اُتے ہتھ پھیرن لگ پئی، رانے نوں نسرین وچ اپنی ماں محسوس ہوئی۔
لہور ریڈیو سٹیشن دا بند ماحول پر اک ہم خیال گروپ لُک کے آزادی کھنگورے جیہدے وچ نسرِین انجم بھٹی، شائستہ حبیب، فہیم جوزی، عارف وقار، عابدہ ملک، ستار سید تے سلیم گِمی۔ نسرِین دی CPU وچ ڈیوٹی لگی جتھے ہر ویلے اوہدا سُرساز نال واہ رہوے۔ جی اے چشتی تے مجاہد حسین جیہے کمپوزرز، فریدہ خانم، اقبال بانو تے مہناز جیہے سنگرز تے مبارک سنتور والا، طالب پکھاوجی، اُستاد نبی بخش تے اُستاد شوکت حُسین جیہے سازی۔ اوس ویلے اکثر لکھارناں مرداں دِیاں متھاج، کشور ناہید صوفی تبسم جیہے بُزرگاں دی خدمت کرکے شاعرہ بنی، پروین ملک نوں پنجابی وچ کہانی لکھن دا ول افضل احسن رندھاوا لائلپوروں (فیصل آباد) آکے سکھاندا رہندا۔ نسرِین شاہ حسین دے سلسلے چوں سُرت سار لئی نجم حسین سید نوں اپنا گورو منیا پر شعر گھڑت لئی تختی تے پُورنے نہ پوائے۔رانے پہلی بیوی، نسرِین توں اوہلے ضرور رکھی پر ہور کجھ نہ لُکایا جیہنے اک دن سُرخی پوڈر لایا، نسرِین دے کپڑے پاکے اوہنوں کہن لگا، ’’نی آ تینوں سکھاواں، کریلے کیویں پکائی دے!‘‘ پر نسرِین اگدوں ای بھیتی جیہنے اوس نر وِچ ناری نوں کدوکا پچھان لیا۔ جدوں اوہ دوویں جی اِکلے ملاپ رچاندے، رانا نسرِین نوں اُلاہما دیوے کہ اوہ ٹھنڈی۔ نسرِین اگوں کیہ کہندی، رانا آپ اوس ویلے بھخیا نہ ہووے۔ نسرین جانے کہ رانا اودوں گرم ہوندا جدوں کوئی مرد اوہدے جسم نوں جگائے۔
رانا آپ نسرِین نوں دس بیٹھا--- اوہ چِت چور نِکّے لاء اپنے پِنڈ وچ پُورے ہان دا معشوق سی۔ کُڑیاں اوہدے قد کاٹھ، نین نقش تے اکھڑ پنے اُتے عاشق، تے منڈِیکا اوہدے گورے رنگ تے اوہدی چال دے زنانہ جھول وجہوں اوہدے پِچھے شدائی۔ اوہ پڑھاکو نھاتا دھوتا رہوے تے ودھیا ویس پھباوے۔ کسے کُڑی نوں کیہ پھساندا، ہر ویلے اوہدے پِچھے کوئی مُنڈا پیا ہووے۔ کوئی مُنڈا اوہنوں کیہ گھیردا، کُڑیاں ہر ویلے اوہدے اُتے نظر رکھن۔ پِچھوں مُنڈے گھسّے مارن، اگوں کُڑیاں پھڑیا ہووے۔ اوہ کدھر جاندا، ونڈیا گیا، کجھ ایدھر تے کجھ اودھر۔ چک نمبر 58 (جڑانوالہ) وچ اوہدے کھٹے مِٹھے سواداں وچ کُڑتن گھُل گئی جدوں اوہدا تھانیدار پیو مویا۔ اوہدے پڑھائی دے دن، اوہنوں ہل واہنے پے گئے۔ اودوں اجے اوہ چودھاں سالاں دا کہ اوہ چاربھین بھراواں دا پیو بن گیا۔ واہی بیجی نال گزارہ اوکھا ہویا، رانے نوں سولھویں سال وچ پِنڈ چھڈنا پیا۔ جتھے میجر اسحاق دے مزدوراں کساناں دا جلسہ ہوندا، رانا اوتھے اپڑ جاوے۔ کمیونسٹ ہوندیاں ای اوہ ٹریڈ یونیسٹ ہوگیا۔ لہور شیخوپورہ روڈ اُتے انڈسٹریل ایریا جیوں اوہدی جاگیر ہووے۔ اوہ باغی، انقلابی تے لڑاکا۔ آزاد پھِردا ہتھوں نِکلدا جاپیا، ماں اوہنوں ذمے دار بناون لئی اوہدا ویاہ کردِتا۔ پیپلز پارٹی دی حکومت، نیشنلائزیشن دا نعرہ، مزدور فیکٹریاں اُتے قبضے کرن لگ پئے۔ رانے رحمان وی کوٹ عبدالمالک دی فلور مِل اُتے رانے زبیر راہیں قبضہ کیتا جیہدے چوں رانے زبیر نوں کوئی حصہ نہ لبھا پر اوہ اوس فلور مِل دا مینجر لگ گیا۔ رانا رحمان رانے زبیر دا رشتے دار، اوس چِٹ کپڑِیے مِل کیہ چلانی سی اوہ مِل دی زمین ویچ گیا تے مِل منیجر نوں’رچنا گلاس فیکٹری‘ وچ ملازم ہونا پیا جیہڑا مارکسزم پڑھدا پڑھدا لہوری ہویا جتھے بحثدیاں اکثر لڑ پوے تے اوہ عزیز الحق گروپ دے نیڑے ہوندا گیا......
جارج ولیم ہیڈ ماسٹر، نسرین اوہنوں کہہ کے رانے زبیر دے پِچھلے بال ڈان باسکو سکول وچ داخل کرائے۔ رانا اخبار دی نوکری وچ سِیریِئس ہوگیا تے کتاباں لِکھن لگ پیا۔ سارے گھاٹے وادھے دا حساب کردیاں نسرین رانے نال جُڑدی گئی۔ اوہدی ماں، بھین پروین تے نِکا بھراء سہراب کدی کدی کراچی توں اوہنوں مِلن آندے، نسرِین ہر سال کرسمس اُتے کراچی جاندی تے ہیپی نیواِئیر منا کے لہور واپس آوے۔ اوہ اِنج کیوں کردی، کالمسٹ اوہنوں کئی وار پُچھیا، اوہ اگوںھِج کھاندی، کجھ نہ دسے۔ دھرم بھرم توں آزاد پر اپنے شولڈر بیگ وچ بائبل رکھدی۔ ’’کیوں؟‘‘ ’’میری مرضی!‘‘
نسیم اوہدے نال رہندی، نسرین شائستہ نوں بہت مِس کرے جیہڑی ہُن کسے وی پرانے دوست نوں نہ مِلے۔ چُبھدے سوالاں دے کیہ جواب دیندی کہ اوہنے غریب شاعر عبدالرشید نوں پِچھے کرکے دُونہہ دِھیاں دے پیو زمین دار سیاستدان فخر زمان نال ویاہ کرلیا جیہڑا پنجابی سِرکڈھ لکھاری پر اوہدے تے اپنی پہلی بیوی دے قتل دا الزام--- مقتولہ اپنے پِنڈ (دلاور چیمہ تحصیل وزیر آباد) دی چودھرانی، اوہ مربیاں والی دن دہاڑے قتل ہوئی، اصل تنازع اوہدی زمین۔ چودھری زمان پُتر دا الزام اپنے سِر لے لیا جیہڑا ریٹائرڈ میجر۔ ملک وچ مارشل لاء، کئی جرنیل اوہدے جونیر سینئر۔ اوہ عدالتاں راہیں بری ہوگیا۔ اِنج چودھرانی دی زمین دے حقدار قاتل اوہدے سوہرے-----
شائستہ ول پُتر ہویا تے نسرِین اوہنوں مبارک دین گئی۔ لہور وچ ماڈل ٹاؤن دی اوس کوٹھی وچ ہر پاسے خُشیاں تے مٹھیائی دی مہک۔ نسرِین سہیلی دے بھاگاں اُتے خش ہوئی جیہڑی اوہدی کیڈی وراگن نال، ’’میں وِچو وِچ بڑی کوشش کیتی کہ تینوں آوارہ تے شرابی زبیر رانا توں بچالواں!‘ ’’توں بچ گئی ایں نا!‘‘ ’’شاہد!‘‘ شائستہ دلیلیں پے کے جھولی وچ سُتے پُتر نوں پیار کرن لگ پئی۔ نسرِین نوں خبرکہ سوہریاں زمیناں دا وارث جمن تائیں شائستہ نوں قبول نہ کیتا۔ گھر پرتدیاں سارا رستہ نسرِین دِیاں اکھاں جھولی بنیاں رہیاں جیہناں وچ پُتر دی تانگھ تردی رہی۔ کجھ ای دن لنگھے، اوہ وی پُتر دی ماں بن گئی جیہدا ناں سلمان، پر اوہ لاڈ نال اوس گول مٹول نوں گولُو آکھے.....
کالمسٹ نوں یاد آیا جیہڑا نسرِین کہندی ہوندی سی:
ویلے دِیاں وِتھاں نوں توِتیاں نال نہ بھرو، نوِیں اِٹ لاؤ
O


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels