Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> وے کیہڑا ایں(اک باغی شاعرہ دی کہانی) لڑی 3

وے کیہڑا ایں(اک باغی شاعرہ دی کہانی) لڑی 3

نین سْکھ
June 5th, 2017

راتیں لمّے پیاں نسیم نوں نسرِین دی لوڑ پوے، پر نسرِین نوں ہُن اوہدی کوئی طلب نہ۔ نسیم نوں شائستہ اُتے شک پر نسرین کولوں مردانہ مُشک آوے، ’’توں کیہدے کولوں رج کے آئی؟‘‘ ’’نسیم، تینوں پتہ، میں رجدی نہیں، رجانی آں!‘‘ نسیم شرمِندی جیہی ہوکے چُپ کرگئی۔

1967 وچ نسرِین لہور آگئی، لہور کالج فاروومن وچ داخل ہوئی جتھوں اوہنے بی اے کیتا۔ اوہ اے جی آفس لاگے پریمیئر ہاسٹل فار گرلز وچ رہندی جتھے اوہدی روم میٹ نسیم اختر جیہڑی سیالکوٹن، بخاری سید گھرانے نال بغاوت کرکے لہور آگئی۔ بُرقعہ پاوے، سینٹ انتھونی سکول وچ ٹیچر۔
کالمسٹ ایڈورڈ روڈ اُتے کُڑیاں دے اوس ہاسٹل بارے جانے کہ اوہ بہوں بدنام۔ پُرانی بلڈنگ، ناجائز قبضہ، محکمہ ہِندو اوقاف سرکاری اہلکاراں راہیں جدوں قبضہ چھڑوان لگے، مُقابلے لئی کالج گرلز تیار۔ بدلے وچ ہاسٹل دا ماحول آزاد، کوئی روک ٹوک نہ۔ کُڑیاں سرِعام سِگریٹ پیندیاں، بوائے فرینڈز نال آندِیاں جاندِیاں۔ جیہناں نوں سیاست تے ادب دا چسکا، اوہ این سی اے دی کِمز کینٹین، کیپری (ٹولنٹن مارکیٹ)، چَینِز لنچ ہوم، کافی ہاؤس، پاک ٹی ہاؤس تے پِیجو وچ شاماں گُزارن۔ عیاشاں لئی پنجاب اسمبلی ساہمنے بیسمنٹ وچ نائٹ کلب تے لارنس گارڈن وچ جوانیاں دے ملاپ ہوندے۔ جیہڑی اوتھوں چِرکی نِکلے، اوہنوں پرِیمیئر ہاسٹل فارگرلز کھُلا مِلے۔
پر اوس ہاسٹل دِیاں اکثر کُڑِیاں عشق دی بازی ہار گئیاں جیہناں چوں اک بنگالن، جیہدا ناں جھرنا، خود کشی کر لئی۔ نسرِین تے نسیم عشق توں بچیاں ہوئیاں، فیشن کرکے منڈے نہ پھساون، نسرِین سوچے:
کیہ حیانی اک فیشن اے بس
کمپنی دی مشہوری خاطرکدھرے اُچی جیہی تھاں تے ناں لکھوائیے
تے رَولے اندر گم ہوجائیے....
کسے کرکٹر، فلمی ایکٹر دی نہیں،نسرِین تے نسیم پریذیڈنٹ آف پاکستان فیلڈ مارشل جنرل محمد ایوب خاں توں باغی ہوئے فارن منسٹر ذولفقار علی بھٹو دی تصویر کمرے وچ لائی ہوئی۔ پر اوہ فیر وی بھنڈِیاں گئیاں، مُنڈیاں نال نہیں، آپس وچ۔ اوہ فیمِینسٹ جوڑی، کمرے وچ ای وڑِیاں رہندیاں۔ اک دن گوانڈھن کُڑی نالا پانی منگن لئی بُوہا کھڑ کایا، چٹخنی کُھل گئی تے ساہمنے اوہ دوویں ہم بِستر۔ گوانڈھن اوہناں نوں کجھ نہ آکھیا تے نہ کسے نوں اوہ دسیا، جو اوہنے اکھیں ویکھیا۔ کیوں جے اوہناں دی جُڑت اگدوں ای پورے ہاسٹل وچ مشکوک۔ ایہہ وی سبھ نوں پک کہ نسم ای اُپر ہوندی ہونی، جیویں اوہ ہر ویلے نسرین دی ماں بنی رہندی جیہنوں ہر ویلے نسرین دی فِکر جیوں اوہ اوہدا ناجائز قبضہ، کسے ویلے وہ کھُس سکدا۔
نسرین بی اے کرکے اورِئنٹیل کالج ایم اے اردو وچ داخلہ لے لیا، اوتھے جاندیاں اوہدی جوڑی شائستہ حبیب نال دُھم گئی۔ اوہ اِکٹھیاں لہور دے ادبی ماحول وچ رلیاں مِلیاں۔ شائستہ دنیادار، نسرِین درویش بھاویں اوہدے اندر بغاوت، بھُٹو دی تصوِیر ویکھدی رہوے، سُر دی دیوانی اُستاد امانت علی خاں تے عاشق ہوگئی۔ منیر نیازی گلیں لالیا تے اوہدے نال چل پئی جیہناں نوں پاک ٹی ہاؤس چوں جاندیاں ویکھ کے مستنصر حسین تارڑ کھنگُورا ماریا پر نسرِین سمجھی نہ۔ اوہ منیرنیازی نال اوہدے دفتر ’المثال پبلشرز‘ گئی۔ جھٹ وی نہ لگاکہ اوہ پرت آئی۔ پاک ٹی ہاؤس چوں نِکلدی کشور ناہید پُچھیا تے نسرِین کجھ نہ لُکایا، ’’کجھ نہیں ہویا، نیازی صاحب دا پجاما خراب ہوگیا سی، میں دھو آئی آں!‘‘
شائستہ عبدالرشید نال بہندی اُٹھدی دِسّے تے نسرِین اُستاد امانت علی خاں دے پِچھے پِچھے۔ اک دن دو مُنڈیاں، اسد تے حامد، نوں لئی پھِرے، اکھے سیکرڈ ہارٹ سکول ریگل چوک داخل کرانا۔ اوہدے کرسچن کنکشن وجہوں داخلہ ہوگیا تے نسرِین اوہناں مُنڈیاں دی فیس وی ماف کروائی۔ اسد، اُستاد امانت علی خاں دا پُتر تے حامد مترئیا بھراء۔ کجھ ای دن لنگھے، نسرین فیر اسد تے حامد لئی سفارش لبھدی پھِرے۔ کہ ریگل چوک بادشاہی مسجد توں دور، رنگ محل نیڑے جیہدے مشن سکول وچ اسد تے حامد داخل ہوئے۔
راتیں لمّے پیاں نسیم نوں نسرِین دی لوڑ پوے، پر نسرِین نوں ہُن اوہدی کوئی طلب نہ۔ نسیم نوں شائستہ اُتے شک پر نسرین کولوں مردانہ مُشک آوے، ’’توں کیہدے کولوں رج کے آئی؟‘‘ ’’نسیم، تینوں پتہ، میں رجدی نہیں، رجانی آں!‘‘ نسیم شرمِندی جیہی ہوکے چُپ کرگئی۔
نسرِین ایم اے اردو کرلیا، نسیم اوہدے لئی اپنے والے سکول وچ نوکری دی گل کیتی کہ شائستہ اخبار دا شتہار لے کے آگئی۔پاکستان براڈ کاسٹنگ کارپوریشن وچ اسسٹنٹ پروگرام پروڈیوسر دِیاں اسامیاں۔ ایہہ 1971 دی گل، نسرِین تے شائستہ لہور ریڈیو سٹیشن وچ ملازم ہوگئیاں۔ جیوں ہاسٹل وچ نسرین اپنی روم میٹ نسیم نال بدنام، اُنج ریڈیو سٹیشن وچ اوہ اپنی آفس روم میٹ شائستہ نال بھنڈی گئی۔ حالاں اوتھے شائستہ نوں عبدالرشید مِلن آندا تے نسرِین استاد امانت علی خاں نوں ساہمنے بٹھائی رکھے۔
کالمسٹ نوں لگدا کہ اوہ پڑھے لکھے لہور وچ عشق دا زمانہ سی۔ مہ پارہ تے صفدر، کشور تے یوسف، سلیمہ تے شعیب، یاسمین تے نعیم۔ یاداں وچ گواچیا کالِمسٹ کیہڑا ہوگیا کہ نسرِین اوہنوں جھُونیا:
وے کیہڑا ایں
میرا گھر بھالدا
پھُلاں دا بُک جھولی پا
بالن میرے سچ دا
تے پُچھیں میرا ناں.....
O
Link of previous part of the same story
http://www.wichaar.com/news/312/ARTICLE/33087/2017-06-03.html


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels