Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> وے کیہڑا ایں(اک باغی شاعرہ دی کہانی) لڑی 2

وے کیہڑا ایں(اک باغی شاعرہ دی کہانی) لڑی 2

نین سْکھ
June 3rd, 2017

اوہ جھاڑو جیڈی اڈِیاں چ سپ لڑان ٹُری تے ٹُری جاندی دا ورھا گواچ گیا۔ اوہ بے نکاہی تراہی پھِرے، ساہ چڑھے چڑھے اپنی گل سُناوے۔ ضرور کسے دے عشق دی سزا ہونی، تاہیوں پَیراں ہیٹھ پئی آوے۔ اوہدے ڈکریاں وچ جِن وڑجاندے، اوہ کھلونہ سکدی، چھنکدی پھِرے۔ جدوں اوہدی نِکّی بھین جمیّ، اوہدی ماں نوں چَونہہ دِناں دا فاقہ، جیہدے پیو دا اپنیاں بھَیناں نال یرانہ۔

ایہہ نہ پُچھ اج چنوں کِنیّ تریخ اے
ایہہ دس اکھاں وچ تارے کِنے نیں.....اِنج پُچھ دس کرن والی نسرین 26 جنوری 1944نوں جیکب آباد (سندھ) وچ جنمی۔ پیو بنجمن (بِنیامین) تے ایلس ماں۔ دادا دادی کوئٹہ رہندے جیہڑے اپنی رونق لئی بالڑی نسرین نوں نال لے گئے تے اوہنوں گرلز سکول وچ داخل کرادِتا۔ محلے دِیاں جیہڑِیاں کُڑیاں اوتھے اوہدِیاں سہیلیاں، اوہ سارِیاں غریب کرسچن پنجابی۔ سبھ دا پچھوکڑ رُوڑا کُوڑا۔ پِنڈاں دے ایہہ عیسائی سِیری سیپی، شہراں وچ آکے کارپوریشن دے خاکروب، گھراں تے دفتراں وچ صفائی دا کم جتھے گندگی ہُونجھدے، ہسپتالوں تے ریلوے ٹیشناں تے سینیٹری ورکرز۔ جیہڑی چُوڑھے دی دھی پڑھ گئی، اوہ نرس لگ کے سسِٹر، کوئی مِشن سکول وچ اُستانی۔
سکولوں چھُٹی ہوندیاں ای نسرِین مُنڈا بن جائے، سہیلیاں نال گُلی ڈنڈا کھیڈ دی، گُڈِیاں اُڈا وے تے رُکھاں اُتے اُچا چڑھ جائے۔ ڈراؤنے ڈراؤنے کم کرکے خُش ہووے۔ جِنا ڈرے، اونا اُچّی ہسّے۔ اوہ تے اوہدِیاں ونگاں پانی دے پکھّو، اُڈن لگیاں پانی اُڈن نہ دیوے تے ڈِگن لگیاں ہوا نہ چھڈے۔ نسرین کہندی سی:
دِھیاں تے تراہ ہوندِیاں
رب جابے کیہڑے ویلے نِکل جان....
اوہ اجے مساں نَو سالاں دی ہوئی کہ اوہنے اردو وچ شاعری شروع کردِتی جیہڑی ’تعلیم و تربیت‘ وچ چھپ وہ گئی۔ دادا دادی بُڈھے، پوتری نوں کھیڈ دیاں ویکھ کے خُش پر، ماں اوہدے لچھن سُن کے پریشان، اٹھوِیں پاس نوں کوئٹہ توں واپس جیکب آباد لے آئی جتھے اوہ ویڑھے وچ شکی اکھاں ساہمنے رہوے۔ میٹرک اوہنے جیکب آباد وچ پاس کیتا تے ایف اے لئی سکھر جانا پیا۔
کالمسٹ گھنا نیڑیوں جانے، اوہنوں لگے کہ نسرین دی شاعری وچ جیہڑی کُڑی، اوہ کدھرے اوہدی ماں، کوئی اوہدی سہیلی تے کدی اوہ آپ، سبھ سانجھی کہانی وچ پُرچیاں، تھن تُرٹے بالک جیہناں اڈِیاں تے کِل ٹھوک کے چاء پُورے کیتے۔ منڈِیاں دے پرچھاویں لمّے ہوندے گئے تے اوہ نِسریاں نہ، تاہیوں اوہ کہندی:
کمِیاں دِیاں دِھیاں وڈے جیرے آلیاں ہوندِیاں نیں
گبھ سنے مرجاندِیاں نیں
میرِیاں سارِیاں بھیناں اِنج ای موئیاں
تے فیر میرا وِیر جمیا
جیہدے موڈھے کوئی نہیں سنتے اوہ اپنیاں اکھاں پَیراں تے رکھ ٹُردا سی
جدوں چندرے دن آئے تے میں ہسّن لگ پئی
بشرم جیہی ہوکے
اماں آکھن لگی ایہو ای تیرا لاڑا اے.....
اوہ جھاڑو جیڈی اڈِیاں چ سپ لڑان ٹُری تے ٹُری جاندی دا ورھا گواچ گیا۔ اوہ بے نکاہی تراہی پھِرے، ساہ چڑھے چڑھے اپنی گل سُناوے۔ ضرور کسے دے عشق دی سزا ہونی، تاہیوں پَیراں ہیٹھ پئی آوے۔ اوہدے ڈکریاں وچ جِن وڑجاندے، اوہ کھلونہ سکدی، چھنکدی پھِرے۔ جدوں اوہدی نِکّی بھین جمیّ، اوہدی ماں نوں چَونہہ دِناں دا فاقہ، جیہدے پیو دا اپنیاں بھَیناں نال یرانہ۔ جیہڑے جھاڑو نال ویڑھا ہُونجنا، اوہدے نال ای اوہنوں کُٹ پوے۔ اوہدے ابّے جنوراں دی جِیبھ نال اوہدی ماں دا مہاندرا چٹ کے وڈا سارا ڈکار ماریا۔ پر اوہنوں کوئی ڈر نہ، اوہ کوئی ابّے دی رن جیہنے نناناں پِچھے کُٹ کھاندی اپنی ماں نوں دھی بنالیا۔ اوہ تے اوہدی ماں وچھوڑے دے تھلاں دِیاں ہرنِیاں جیہڑیاں بھجدِیاں بھجدِیاں ہوروی وِچھڑ گئیاں۔
کالمِسٹ نسرین کولوں سُنیا ہویا کہ اوہ بوہا وڑدیاں واج پِچھے چھڈ آئی، ہُن کیویں آکھے کہ چور پے گیا۔ اوہنوں ڈِنگیاں چوانیاں دا بھان بھلا کون دیندا۔ جیہڑا اوہدا تروپا جیہدے نال اوہ بھری ہوئی، جدوں انجان بنیا، اوہ چُپ نہ رہی:
کڈِا بشرم اے
میرے کولوں لنگھیاں ترِیخاں پُچھدا اے
جویں اوہ ایہناں تریخاں وچ میرے نال نہیں
تھانیدار نال سی.....
آٹا گھُندی نوں کوڑھ کِرلی دی بددُعا، کیہ ویکھدی--- کہ کاواں دے کھمباں ہیٹھ اکھاں آنڈے دِتے، ڈھولکی دی دھمک ساہواں وچ کوڑی تے اکھاں جُثے نالوں وڈِیاں--- جو ویکھے اوہ چِتر دی جائے--- اگ دھمال، سورج دا کھِدّو، اُڈ دے بھَور، پُٹھی وگدی واء، پکھیاں اگ پھڑی، بِن موڈھیاں دے چُوپے، چِڑیاں دے کالے آنڈے، سنڈے دا ماس، کُونج دا دِل، سُولی تے چڑھیا سپ، اِلّاں نوں گھبراء، بھجّے گھڑے، رُکھاں اُتے چِڑھیاں مچھیاں، بے عِزتاں دے میلے جیہڑے عزتاں آلے لُٹ رہے، روٹیاں ونڈ دا راون، تکڑی دی تلی تے کوڑھ، بُجھے دیوے دا تیل چٹدے چوہے، مُندرِیاں پھاہیاں، چِٹے ہاسے، ٹُٹا دند، مُچری چُنی، سلیپراں دی جوڑی، بُلھاں تے پاٹدے پٹاکے، عقل داڑھ وچ پِیڑ، منہ وچ سواہ،ہرا جیہا ہَوکا، ہاسے ہیٹھ زہری جِیبھ، تراہ نِکلن دا سواد تے اُچی ہسن دا روگ۔ کوئی کیہڑا پُچھے نہ پُچھے، اوہ دسدی جائے:
جد اَگاں لگیاں تے اسیں چور کہائے
اودوں ساڈِیاں تنبیاں دے پَونچے بھِجے ہوئے سن
تے ٹُٹے ہوئے بھانڈے
ساڈے رِزق دا حساب نہیں سن دے سکدے.....
O
Link of Part 1
http://www.wichaar.com/news/312/ARTICLE/33081/2017-06-02.html


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels