Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> وے کیہڑا ایں(اک باغی شاعرہ دی کہانی) پہلی لڑی

وے کیہڑا ایں(اک باغی شاعرہ دی کہانی) پہلی لڑی

نین سکھ
June 2nd, 2017

پر اوہ اُدھلی کیوں، کِتھوں تے کدوں۔ اوہ مچھی جیہدا ویڑھا کچے گھڑے دی ولگن، مرجانی نوں گھبرا پوے، کیہڑے نوں کہندی، ’’ہتھ لمّا کر، مینوں کڈھ لے، تِلکن نِرا تراہ ای بِیبا!‘‘ اوہ اجہے گُڈیاں کھیڈ دی سی جیہنے جِیبھاں دی جھالر والی فراک پائی ہوئی، کیہڑے دی واج سُن کے کندھ ٹپ گئی۔ رُکھاں تے لِکھے ہوئے ناں تے لگراں نال بنھّے ہوئے دھاگے اجے جوان نہ ہوئے کہ اوہدا دِل خراب ہووے۔ امبلی کھان لگیاں دنداں ہیٹھ بھچال آوے تے جِیبھ اکھاں دے گل لگ کے کنبدی رہوے۔

وے کیہڑا ایں
لنگھ آ
میں بُوہا ڈھوکے سورج نوں منایا
تے لوک رُس گئے
میرے کول بہتے ساہ نہیں سن
میں اِکو ساہے سویر کیتی
تے بانگ نہ مِلی.....
کاغذ قلم پھڑکے لِکھن لئی بیٹھا پڑھیار چِتّو، نِکلیا اگے لنگھن دی ہمت نہ ہوئی، پِچھے ہویا تے:
میں ادھ قلندری ٹپ گئی تے جاگی مِرزے نال
میں رب بھوئیں تے لاہ لیا.....
کناں نوں ہتھ لاندیاں ورقے پھرولن لگ پیا، ساہمنے کجھ اجیہاں لِکھیا آگیا جیہنوں پڑھ کے متھّے توں مُڑھکا پُونجن لگا:
کیہدے اندروں نکلیا ایں
روندی ہووے گی
میرے اندر وڑیں گا تے آپ روویں گا.....
پڑھیار بھاویں بولڈ کالمسٹ، اوہنے تریہندیاں اک واری فیر کلمُونہی کتابڑی ٹھپ کے پرانہہ رکھ دِتی۔ پر جدوں کھولے اگوں کیہڑے نوں کھلّے بُجیّ۔
کرسچن کُڑی لئی کیہڑا کون، کالمِسٹ ویروا کرن لگ پیا۔ کیہڑا-- مرد جیہدے کئی روپ جیویں بابل، وِیر تے پُتر جیہناں نال سوانی دے جماندرُو سانگے تے کجھ کیہڑے سہیڑے جاندے جیویں کھسم، جیویں یار۔ پر کیہڑا اپنا کدوں پرایا ہوجائے، کوئی ضمانت نہ۔ جیہڑا غیرتی کھسم، اوہ دلّا نِکل پوے تے ویا ہندڑ وَچاری بُلھ سی لوے۔ جے یار مطلبی یہندڑ راہ وچ چھڈ جائے، اُدھل گئی بے گھر گشتی۔ اوہدے نال کیہ واپرے:
میں مینہ دا کوٹھا پایا تے کنجری نام دھرایا
گھمن گھیرِیاں دے چَونک پھُل پاکے میں پَوڑی لتھّی
لوکاں مینوں بیڑی کرلیا تے رج رج وٹّے پائے
تیرے کول میرے لئی فیر وی کجھ نہیں سی
میں فیر ہس کے چُپ ہورہی
گھُگھلیاں نوں ڈِھڈ ہوگئے سن
تے اوہناں ڈِھڈاں تے وٹّے بنّھے ہوئے سن.....
کالمسٹ نوں کرسچن کُڑی دا اِقبالی بیان اجے وی چیتے جدوں کیہڑیاں نرپردھانگی دی پنجایت لائی۔ پنج سوجُتی تے حُقے دا پانی تیار پر، چار جماتاں پڑھی مُلزمہ سِرا گانہہ نہ کیتا، بانہہ دا ’L‘ بنایا جیہنوں ہڑا کے وکھاندیاں اوہ کٹہرے چوں سِدھی ہوگئی، ’’ہاں، میں تُہاڈی لئی اے!‘‘ سر پنج بھَونکن تے میاکن لگ پئے، مُلزمہ گجدی وجدی مُشکدی گئی:
میرے وی یار لگدے نیں
کیویں آکھاں میرے کجھ نہیں لگدے
کُتے بِلے نیں
تے میرے مگر لگے ہوئے نیں
میرے مگر لگے ہوئے نیں، میرے نال نال نہیں.....
کیہڑا پَینچ مُلزمہ اُتے جِرح کردا جیہڑی اگوں بھخے پئی:
میرے ننگ توں نہ شرما
کدی اگاں وی لِیٹرے پائے نیں.....
’نیل کرائیاں نیلکاں‘ وچ کرسچن کُڑی چابک لئی پھِردے کیہڑے نوں کیویں شُوکی:
دے کیہڑا ایں گھوڑے دے منہ والیا
وڈی سرکاروں گھوڑی مِلی او.....
جٹاں دی جُوہ وچ میراثی نیویں پر اوہ کنجر کوٹھے چڑھی ہوئی، اندر دی بھیتی جیہدی ہِک تے شجرے لِکھے، اوہنوں خبر کہ حرامدے سُورمے کدی ست ماہے نہیں ہوندے۔ راٹھا چاری نوں وڈیائے نہ، سگوں دُلّے نوں کہن لگی:ماں لدّھی نوں آکھ اِک دھی جمّے
میں کیکلی پاؤنی ایں.....
اوہ اُدھالے دی وار ہوکدیاں دسّے:
جدوں پِنڈوں نِکلے ساڈے ہتھ وڈھے ہوئے سن
واء ورو لے ساتھوں پھڑے نہیں سن جاندے
ساڈِیاں دَھوناں نوں چمبڑ جاندے سن
تے اسیں مِٹی کولوں ساہ وی نہیں ساں منگ سکدے
اکھاں جوں ویچ بیٹھے ساں.....
پر اوہ اُدھلی کیوں، کِتھوں تے کدوں۔ اوہ مچھی جیہدا ویڑھا کچے گھڑے دی ولگن، مرجانی نوں گھبرا پوے، کیہڑے نوں کہندی، ’’ہتھ لمّا کر، مینوں کڈھ لے، تِلکن نِرا تراہ ای بِیبا!‘‘ اوہ اجہے گُڈیاں کھیڈ دی سی جیہنے جِیبھاں دی جھالر والی فراک پائی ہوئی، کیہڑے دی واج سُن کے کندھ ٹپ گئی۔ رُکھاں تے لِکھے ہوئے ناں تے لگراں نال بنھّے ہوئے دھاگے اجے جوان نہ ہوئے کہ اوہدا دِل خراب ہووے۔ امبلی کھان لگیاں دنداں ہیٹھ بھچال آوے تے جِیبھ اکھاں دے گل لگ کے کنبدی رہوے۔
کیہڑا کدِھرے سماج جیہدے نال اوہدا جھیڑا:
بابا، دِھیاں پُتر اِکو جیہے کیوں نہیں ہوندے
جے دھی وڈی ہووے تاں تُساں
اوہنوں ٹُک ٹُک کے پُتر جیڈی کرلیندے او.....
سماج جیہنوں اوہ بابا آکھے، اوہنوں اوہ کرسچن کُڑی جاپی۔ کالمسٹ جیہڑا اوہدے مویاں کالم سوچ رہیا، نوں چنگا چیتے----- ایہہ 1969دی گل، اودوں اوہ ادبی ڈائری لئی نواں نواں اخباری رپورٹر بنیا۔ اک شامیں دو پڑھاکُو کُڑیاں پاک ٹی ہاؤس آئیاں۔ گوری مٹیار اُستاد امانت علی خاں دے حساب وچ کشمیرن تے جیہدا رنگ سانولا، اوہدے بارے منیر نیازی گویڑ لایا کہ اوہ کرسچن۔ کشمیرن شائستہ حبیب سی تے کرسچن کُڑی نسرین انجم بھٹی جیہدی اکھ ہر نظر وچ کھُب گئی۔ شائستہ حبیب ناصر کاظمی تے انتظار حسین نوں سلام کیتا جیہناں اوہنوں پچھان لیا کہ اوہ پاکستان رائٹرز گلِڈ دے آفس سیکرٹری تے شاعر حبیب کیفووی دی دھی۔ پرانہہ ٹیبل اُتے انیس ناگی کول بیٹھا جوان شاعر عبدالرشید اُٹھ کے نیڑے آیاجیہدے ول ویکھدیاں شائستہ حبیب اِنج مچلی جیوں اوہ پہلاں توں اک دوجے دے جانُو۔ نسرین انجم بھٹی اُستاد امانت علی خاں تے منیر نیازی دی تصویر ویکھی ہونی، اُستاد دا راگ ریڈیو تے سُنیا ہونا تے منیر نیازی دی شاعری پڑھی ہونی جیہناں نوں پچھان کے اوہ شرماگئی کیوں جے اوہ دوروں اوہنوں تاڑدیاں کوئی گل کررہے جیہڑی سُن کے کشور ناہید اُٹھی تے نسرین انجم بھٹی نال ہتھ ملاندیاں اوہدی ہمدرد بنی، ’’ایہناں دے نیڑے نہ جانا!‘‘ مخول دا مُنہ منیر نیازی ول سی جیہنوں پج لبھا تے اوہنے کرسچن کُڑی نوں کول بلاندیاں مت دِتی، ’’اوہدے کولوں بچ کے رہنا!‘‘ آسے پاسے سُنن والے شاعر تے لکھاری اِنج ہسّے جیوں سارے کشور ناہید بارے اِکو جیہاں سوچدے۔ پاک ٹی ہاؤس وچ لیفٹ رائٹ کردِیاں سیاسی بحثاں دی پریڈ تے کدھرے ادبی واہ واہ، رَولے وچ نوِیں پروہنی گھبرا جیہی گئی جیہڑی شاعری وچ نجھک بولی:
بھیڈاں نوں دند سُوراں دے
میں آپ رجّاں، میں آپ رجاں
گُڑ چھولے ساڑ تلی تے چٹاں
میں دھی رجیاں دی
رنگ برنگ دی روٹی کھاواں کون آکھے مینوں بھُکھیاں دی
میں وِیہہ ویہہ یار وجاواں
اجے وی میں دھی نھُکھیاں دی؟
میں سو دُشمن پسماواں
O
Read more short stories of Nain Sukh at
http://www.wichaar.com/news/312/


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels