Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> کم والی(کہانی) پہلی لڑی

کم والی(کہانی) پہلی لڑی

نین سکھ
May 22nd, 2017

ضلع جہلم دی گرائیں جِیراں، باغ منشی لدّھا وچ لہورن ہوکے نزیر بیگم، تے اگے جج صاحب دی حویلی جِتھے اوہ کم والی شائسہ بیگم ہوگئی۔ اوہ پردہ دار سادات دی نُونہہ جیہنے روزی روٹی لئی معصوم دِھیاں نوں گھر ڈکیا تے چوری لہور ریڈیو دے ڈرامے وچ کم کیتا جتھے اوہنے اپنا ناں عالیہ بیگم رکھ لیا۔ اوہنے چار ویاہ بھُگتے۔ چوتھا خاوند شیخ فاروق احمد معظم شیخ دا پیو، سپیکر پنجاب اسمبلی شیخ رفیق احمد دا بھراء، اوہ 1990 وچ فوت ہویا۔ اوہدا پہلا نکاح اوس آئرش فوجی نال ہویا جیہنے جلیانوالہ باغ دے قتلام (1919) وچ نہتھے لوکاں اُتے گولی چلاون توں انکار کیتا۔ اوس مفرور کیپٹن میسی نال عالیہ بیگم دا ویاہ چھ مہینے رہیا، اوہدے مرنوں بعد جیہڑی بمار دھی جمی، اوہدا اجے ناں وی نہ رکھیا کہ اوہ مرگئی۔ دُوجا خاوند مرزا ضیاء الدین بیگ، حیدر آباد (دکن) دی چار مینار سگریٹ فیکٹری دا منیجر جیہدے توں اوہدے چار بال ہوئے: زُہرہ، مُشتری، ظہیر تے زبیدہ جیہناں چوں ظہیر تے مُشتری نِکی عمرے فوت ہوگئے۔

’’میجر عزیز بھٹی شہید دی ماں!‘‘
پچھان کے کُڑی اپنی آنٹی نوں وکھایا۔ بس سٹاپ توں ہٹوِیں کھلوتی پنجتّر سالہ عالیہ بیگم سُن لیا۔ پر اوہ اپنے دھیانے رہی کہ اوہدے سگریٹ آگئے۔ ’’ویکھن وچ کیڈی سِدھی سادی لگدی!‘‘ ’’سارے ایکٹر پِچھوں کنجر ای ہوندے!‘‘ 1995 دی اک شام، جھٹ عزت مِلی، اگلی گھڑی خاک ہوئی۔
پر عالیہ بیگم نوں پھُنڈنا آوے نہ جھُرنا۔ سِدھے راہے جاوے، اپنا کم کرے تے گھر واپس۔ 1963 دی گل--- پھِٹیا بدماش دھگانے ملُوک مٹیار اُتے چڑھیا ہویا جیہڑی ہیٹھ کُرلاندیاں ہتھ پَیر مار رہی جیہدی بھابی بدماش نوں پِچھوں کھِچدیاں دھکا کھاکے ویڑھے وچ پرانہہ جا ڈِگی۔ گوانڈھن پھپھّے کُٹّن جیہڑی وچوں بدماش نال رلی ہوئی، جھُوٹا چِیک چُہاڑا کردی بُوہے وچ کھلوتی باہروں ویکھ رہی کہ کدھرے مٹیار دا بھراء نہ آجائے۔ عزت لُٹن لئی گھُلدیاں بدماش ہف تپ گیا کہ ’’کٹ!‘‘فلم ’عزت تے غیرت‘ دی ان ڈور شوٹنگ بند، کیمرے تے لائٹاں آف۔ ’’پیک اپ!‘‘ سٹوڈیو دے ملازم سٹیج توں سامان کُنجن لگ پئے۔ ڈائریکٹر، کیمرہ مین تے ہیروئن نوں کسے ہور فلم دی شوٹنگ لئی جانا، اوہ جلدی چلے گئے۔ بدماش وِلن (الیاش کشمیری) بھابی (عالیہ بیگم) نوں تاڑدا جائے، لاچے ہیٹھ کسے کچھے نوں اگوں ہتھ پاکے ڈِھلاّدیاں پھپھّے کُٹّن (تانی بیگم) نوں اکھ ماری، اوہنے نوِیں ایکٹرس نوں منّی منائی سمجھ کے اوہدے سینے نوں ہتھ پایا پر، مڑِتّن ڈڈِھپ اگے وِچھی نہ، مسکین جیہی بھابی ات بے لحاظ:
بدماشا، میں کنجری نہیں!
تانی بیگم پِچھوں ہیرا منڈی دی جیہڑی الیاس کشمیری دی پُرانی جانُو، تُرت وچ آگئی تے اوہنے عالیہ بیگم بارے دسیا کہ اوہ پھتّے پہلوان دی سکّی بھین، الیاس کشمیری نوں عالیہ بیگم کولوں مافی منگنی پے گئی۔
ریڈیو، سٹیج، فلم تے ٹی وی۔ کم ای کم۔ سہیلی، سالی، بھین، بھرجائی، ننان، سس، ماں تے نوکرانی، ہیروئن اوہ کدی وی نہ بنی تے نہ اوہنوں کدی ایہہ رِیجھ رہی۔ فلم ’شہری بابو‘ وچ اوہ ہیروئن کے گھر نوکرانی، سمجھی کہ ہیرو اوہنوں پھساون لئی مُچھاں نوں وٹ دیندا مستیا ہویا، جھٹ بعدوں کیمرے وکھایا کہ ہیرو دی نظر جیہدے اُتے، اوہ نوکرانی دے اوہلے پِچھے کھلوتی ہوئی ہیروئن، نوکرانی نوں ایویں بھُلیکھا لگا۔ عالیہ بیگم ایس فلمی سِین نوں اپنی حیاتی دی کہانی آکھے۔ سٹیج ڈرامے ’پگ‘ وچ اوہ سس بنی تے ’دوپٹہ‘ وچ اوہ ماں بنی۔ ’پگ‘ سس دے سِر اُتے چلیا تے ’دوپٹہ‘ ماں وجہوں مشہور ہویا۔
ریڈیو، سٹیج، ٹی وی تے فِلماں وچ کیتے رول چیتے کردیاں اوہ گِنتی بھُل جائے۔ پر اوہ اپنا گھر بنا سکی تے نہ اپنے پیسے جُڑے کہ اوہ اپنی کار خرید لیندی۔ ویسے پیسے ہوندیاں وی اوہدا پیدل چلن تے دل کرے، ست اٹھ میل اوہدے واسطے کوئی لمّا پَینڈا نہ۔ لکشمی چوک توں ایبٹ روڈ اُتے ٹُردیاں ٹی وی سٹیشن اپڑ جاندی، اوتھوں ایمپرس روڈ ریڈیو سٹیشن، لہور آرٹس کونسل مال روڈ تے اوپن ائیر تھیٹر لارنس روڈ۔کرائے اُتے اوہ باہلا سمن آباد رہی، تکونی گراؤنڈ لاگے، چھوٹی مارکیٹ دے آسے پاسے۔ بسطامی روڈ دے سٹاپ اُتے بس توں لہندی۔ بھیّا پان والا دی پکی گاہک جتھوں اوہ روز اپنے لئی ’کے ٹو‘ سِگرٹ دی ڈبی خریدے۔ وادھو کم، ٹہل ٹکور کوئی نہ۔ اوہنوں ٹی بی ہوگئی تے ڈاکٹر آکھیا کہ اوہ دوائی دے نال خوارک ودھائے، عالیہ بیگم اِک بُرکی روٹی ودھ کھان لگ پئی۔
پاکستان ٹی وی دے لہور سٹوڈیوز توں ڈرامہ سیریل ’نشانِ حیدر‘ چلی جیہدے وچ اوہ میجر عزیز بھٹی شہید دی ماں بنی۔ اوہدا اِکو اک پُتر معظم شیخ اوہنوں سان فرانسکو (امریکہ) اپنے کول لے گیا پر اوتھے اوہدا دل نہ لگا۔ حالاں اوہنوں اپنا پوترا امر بڑا پیارا۔ پر اوہ کم دی کرُو، اوہدے کولوں نکمے بہہ رہ نہ ہوئے، نُونہہ آمنہ نال اوہدی کیویں چنگی نِبھدی، اوہ اک اوکھا جی، اوہدے نال رہنا وی سوکھا نہ تے اوہدا آپ وی کسے نال ٹِکنا اوکھا۔
ضلع جہلم دی گرائیں جِیراں، باغ منشی لدّھا وچ لہورن ہوکے نزیر بیگم، تے اگے جج صاحب دی حویلی جِتھے اوہ کم والی شائسہ بیگم ہوگئی۔ اوہ پردہ دار سادات دی نُونہہ جیہنے روزی روٹی لئی معصوم دِھیاں نوں گھر ڈکیا تے چوری لہور ریڈیو دیڈرامے وچ کم کیتا جتھے اوہنے اپنا ناں عالیہ بیگم رکھ لیا۔ اوہنے چار ویاہ بھُگتے۔ چوتھا خاوند شیخ فاروق احمد معظم شیخ دا پیو، سپیکر پنجاب اسمبلی شیخ رفیق احمد دا بھراء، اوہ 1990 وچ فوت ہویا۔ اوہدا پہلا نکاح اوس آئرش فوجی نال ہویا جیہنے جلیانوالہ باغ دے قتلام (1919) وچ نہتھے لوکاں اُتے گولی چلاون توں انکار کیتا۔ اوس مفرور کیپٹن میسی نال عالیہ بیگم دا ویاہ چھ مہینے رہیا، اوہدے مرنوں بعد جیہڑی بمار دھی جمی، اوہدا اجے ناں وی نہ رکھیاکہ اوہ مرگئی۔ دُوجا خاوند مرزا ضیاء الدین بیگ، حیدر آباد (دکن) دی چار مینار سگریٹ فیکٹری دا منیجر جیہدے توں اوہدے چار بال ہوئے: زُہرہ، مُشتری، ظہیر تے زبیدہ جیہناں چوں ظہیر تے مُشتری نِکی عمرے فوت ہوگئے۔
ہندوستان دے مُغل بادشاہواں دی اولاد مرزا ضیاء الدین بیگ کولوں طلاق مگروں عالیہ بیگم نکھٹّو محسن رضوی تے وِسدیاں اوہدے گھر وس پئی۔ دو دِھیاں جمیاں، فرح تے فوزیہ۔ بھین مبارک بیگم مردیاں دو دھیاں سُلطانہ تے حمیدہ اوہدے حوالے کرگئی۔ اک بھار لاہندی، دوجا تیار ہووے۔ عالیہ بیگم اک گھٹ چالھی سالھاں دی سی، جدوں 1959 وچ اوہدا نکاح فلمی کیمرہ مین شیخ فاروق احمد نال ہویا جیہدی بد زبانی وجہوں کوئی اوہنوں رِشتہ نہ دیندا
’’بُڈھی ووہٹی، اولاد کِتھے ہونی!‘‘
پر عالیہ بیگم اگلے سال کشمیری شیخاں نوں پُتر جم دِتا۔
جیہڑی اوڑک آپ اکّلی رہ گئی، کم وچ دل لائی رکھے۔ کم توں اِنج پرتے جیوں دِہاڑی دار مزدور تھکیا شامیں گھر پرتے۔ اوہ شوبِز دا جی پر اوہدی پارٹی لائف کوئی نہ، نخرہ نہ گلیمر۔ گِنتی دے جُتی کپڑے، میک اپ دا شوق کوئی نہ، گرمیاں وچ روز نھاوے، سردیاں وچ جدوں لوڑ۔ جیہناں نال کم دا ساتھ رہیا، اوہناں نوں ہر حال وچ یاد رکھے۔ مِلن جاندی تے ہتھ وچ راشن ہوندا۔ اوہدے بھانے آرٹ دی لِشکدی دنیا میک اپ اوہلے وسدی جِتھے ڈِھڈ اکثر بھُکھے ہوندے۔
عالیہ بیگم نوں آرٹسٹ اکھوانا چنگا لگے، کوئی اوہنوں ایکٹرس کہندا تے اوہ خش نہ ہوندی۔ جیہڑی اندروں سدا غریب پینڈو سرداراں دی دھی ای رہی۔ ماں دی ایہہ مت اوہنوں کدی نہ وِسری:
دِھیے، چم نالوں کم پیارا!
اوہ کم کردی گئی تے ویلا لنگھدا رہیا، ساتھی یاداں دے سہارے.....
For previous short stories of the same author click below
http://www.wichaar.com/news/312/


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels