Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> گواچا پُتر(کہانی)

گواچا پُتر(کہانی)

عمانویل اقبال
March 3rd, 2017

بڑا چِر پہلاں دی گل اے اِک شہر وچ بڑا مالدار بندہ رہندا سی۔ اوہدے دو پُتر سن۔ وڈّے دا ناں جمیل تے چھوٹے دا شکیل۔ پیو دوواں نوں اِکو جیہا پیار کردا۔ کم اوہدا واہی بیجی سی۔ واہوا چنگی آمدن ہو جاندی۔ ماں موئی نوں واہوا چر ہو گیا سی تاں وی اوہناں دی ہر خشی دا خیال رکھدا۔ چنگا کھاون پیون نوں دیندا اُتوں ہر طراں دی خدمتاں کرن نوں نوکر چاکر وکھرے۔

بیوی اوہدی دُوجے پُتر نوں جنمدیاں اللہ نوں پیاری ہو گئی سی۔ پر اوہنے اوہدے بغیر وی اوہناں دی تربیتاں دا ہر طراں خیال رکھیا۔ ماں دا پیار وی دِتا تے پیو دی شفقتاں وچ وی کمی نہ آن دِتی۔

ہوندے ہوندے جیہڑے کل تک ایانے سن جوان ہو گئے۔ وڈّا جمیل تے ہُن پیو نال واہی بیجی دے کم وچ وی حصہ پاون لگ پیا سی۔ پیو آپوں تے ان پڑھ سی پر اوہ دوویں پڑھ لکھ گئے سن۔ ہن جمیل کاروبار دی لاگت تے آمدنیاں دا حساب بہتا چنگا رکھن لگا تے اِنج منافع ہور وی دُونا ہو گیا۔

چھوٹا ہون وجہوں شکیل نوں وڈّے بھرا تے پیو، دوواں دا پیار ملدا۔ کدی پیو کسی وجہوں کوئی فرمائش ٹالدا وی تے وڈا بھرا ہوون ناتے جمیل چوری چھپے پوری کر دیندا۔ حالاں پیو کئی وار شکیل نوں آکھدا:

بئی شکیل! توں ہن بچہ نہیں رہیا۔ بھرا نال کم کار وچ ہتھ ونڈایا کر تاں تیرے کھتے وی کم کار دی سمجھ بوجھ پوے۔ تاں وی وڈا بھرا اوہدی حمیتاں وچ بول پیندا تے آکھدا:

کوئی گل نہیں ابا جی، حالے بچہ ای تے ہے شکیل۔ وڈا ہو جائے گا تے آپوں سب کجھ سمجھ جائے گا تے کم وی سِکھ لوے گا۔

بندے کول جداں بہوں سارا ویہلا ویلا ہوندا اے تو ایہہ تے ہوندا ہی ہے بئی اوہندیاں دوستیاں وی بہوں ہوندیاں نیں۔ اتے جے رُپیہ پیسہ وی وادھو ہووے تے ہر ایرا غیرا متر بن جاندا اے۔ ایہو کجھ شکیل نال وی ہویا۔ پیو تے وڈا بھرا جداں باہر کم کاراں وچ ہوندے تاں متراں نوں گھر سد لیندا۔ دعوتاں کردا، ودھیا ودھیا پکوان بناندا۔ خوش گپیاں تے دنیا جہان دیاں گلاں باتاں جی بھر کے۔

شروع شروع وچ تے ایہہ محفلاں کدی کدھار ہوندیاں پر ہولے ہولے ایہہ معمول بن گیاں۔ گل بس دعوتاں تک رُک جاندی تے شید فیر وی کوئی بہتی بھَیڑی گل نہیں سی کیونجے پہلاں دعوتاں وچ چنگے چنگے پکوان تے خُش گپیاں ای ہوندیاں پر فیر نشہ پانی وی ہون لگ گیا۔ جد پی کے مست ہوندے تاں گل ناچ رنگ تک جا پہنچی۔

وڈّا بھرا بہتا چِر ایہہ سارے بکھیڑے توں بے خبر ای رہیا۔ سویر نوں کمیں کاری نکلدا تے کدھرے رات پئے ای کم کار نبیڑ گھر آندا۔ کیونجے جمیل دے ہتھ ونڈان نال کاروبار پہلاں توں ودھیرا کھِلر گیا سی۔

پَر سیانے آکھدے نے پئی برائی بہتا چِر لُکی نہیں رہندی۔ پہلاں تے وڈّے بھرا دے دِتے پیسیاں نال شکیل دا کم چل جاندا سی۔ پر جداں محفلاں وکھرا رنگ وٹایا تے ایہہ خرچا تھُڑن لگ گیا۔ ایدوں پہلاں بھرا یا پیو توں منگن دی نوبت گھٹ ای آندی پر ہُن اوہ بھرا توں منگ تنگ وی پیسے لین لگا۔ پیو توں پیسے منگدا تے اوہ جھجکدا پر وڈے بھرا تو منگ لیندا۔ پہلاں کدی کدھار منگدا پر ہُن ضرورتاں ودھیاں تے گل ہر دیہاڑ منگن تیک آ گئی۔

جمیل نوں کُجھ کُجھ شک ہون لگ پیا۔ اوہنے جد شکیل نال ایہہ گل کیتی تاں اوہ ایدھر اودھر دِیاں کر کے گل ٹال گیا۔ پر جمیل دا شک دُور نہ ہویا۔ جد شکیل کوئی پھڑائی نہ دِتی تاں اوہنے پیو نال گل کرن دا پک کر لیا۔ اِک دیہاڑ اوہنے پیو کول جا کے آکھیا:

ابا جی! مینوں شک پئی شکیل پیسے متراں تے لُٹاندا اے۔ آئے دِن میتھوں منگدا رہندا اے۔ پر جداں میں ایہناں خرچیاں بارے پُچھیا تاں میری گل ٹال دیندا اے۔

پیو ایہہ سنُیا تے ڈاہڈا فکروند ہویا تے اُلٹا جمیل نوں چنگیاں سُنایاں: ”ایہہ سب کُجھ تیری وجہوں ہو رہیا۔ تیرے خواہ مخواہ دے لاڈاں اوہدیاں عادتاں وگاڑ دِتیاں۔

اوہنے جمیل نوں تے ایہہ آکھ چُپ کرا دِتا پر اوہنے دِل وچ پکا کر لیا پئی اوہ پتہ لاوے گا، اوہدا نِکا مُنڈا اینے سارے روپیے کِتھے ورتدا۔ سو اِک دِن جداں محفلاں اپنے رنگاں تے سی، اوہ عین موقعے تے گھر پرت آیا۔ اوہ تے محفلاں دی شان ویکھ کے ڈاہڈا حیران تے پریشان ای رہ گیا۔ اوہ تے سوچ وی نہیں سی سکدا پئی گل ایتھوں تیک ودھ گئی اے۔

پہلاں تے پیو نے اوہدے سارے مِتراں دی واہوا خبر لئی تے اوہناں سب نوں گھروں باہر کڈھیا۔ فیر اپنے پُتر نوں ڈاہڈے سخت لفظیں ڈانٹن لگا۔ اوہ اوہنوں برا بھلا وی آکھدا رہیا پر دل وچ ایہہ وی ڈر پئی جوان پُتر اے کدھرے رُس کے گھر ای نہ چھڈ دے۔ پر فیر وی اوہنے غصے ناراضگی نال اوہنوں پوری طراں سمجھاون دی کوششاں کیتیاں۔

شکیل واہوا چِر تاں پیو دیاں گلاں سندا تے چپ رہیا پر فیر ہوئی اوہو جس توں پیو ڈردا پیا سی۔ چاہیدا تے ایہہ سی پئی شکیل اپنی حرکتاں دی مافی پیو توں منگدا تے سُدھر جاندا پر اوہنے سِدھا ای پیو نوں آکھ دِتا:

ابا جی! ایہہ میری جندڑی ہا تے مینوں میری مرضی دی جِین دا حق اے۔

ایہہ سننا سی تے پیو اِک چنگا کرارا تھپڑ اوہدے گل تے جڑیا۔ اوہ تے سوچ وی نہیں سی سکدا پئی اوہدا پُتر اوہنوں ایڈا سخت جواب دیوے گا۔ گل واقعی حدوں ودھ چکی سی۔ اوہدا پُتر اوہدی سوچاں تو وی کِتے بہتا وِگڑ گیا سی۔

شکیل اِک ہتھ نال اپنا تھپڑ آلا پاسا رگڑیا تے پیو نوں آکھن لگا:

بس بڑی ہو گئی ابا جی۔ جے اج میری ماں جیوندی ہوندی تاں ویکھدا تُساں کیویں میرے نال انج دا ورتارا کردے۔ میں ہُن تہاڈے نال نئی رہ سکدا۔ مینوں میرے حصے دی جیداد دیو۔ میں اپنی زندگی آپ جیواں گا۔

ہُن تے پیو سر پھڑ کے بیہہ گیا۔ وچارن لگا پئی پتہ نہیں کتھے میری تربیتاں وچ کمیاں رہ گیا سی جیہڑا شکیل اینا وِگڑ گیا۔ جمیل وی اینی دیر وچ گھر آ گیا سی تے اوہنے ایہہ ساری گل بات کنیں سن لئی سی۔ دوواں پیو پُتراں بڑی کوششاں کیتیاں پئی شکیل راہ تے آ جائے تے بُریاں راہواں چھڈ دے۔ پر اوہدے تے تاں جیویں کوئی بھوت سوار ہویا سی۔ بس اِکو گل ای کری جاوے پئی میں ہُن تہاڈے نال اِک گھڑی وی نہیں رہنا۔ مینوں میرا حصہ دے دیو۔

جداں سمجھا سمجھا تھک ہار گئے اتے فیر وی گل نہ بنی تے پیو نے شکیل دی گل منن دا فیصلہ کر لیا۔ دوواں پیو پُتراں نوں شکیل دے ایس فیصلے دا رنج تے ڈاہڈا ہویا پر اوہ کیہہ کر سکدے سن اخیر اوہناں اوہدے حصے دی دولت اوہنوں ونڈ دِتی تے اوہنے راہ لئی۔

اپنے حصے دی دولت ہتھ آون تے واہوا خُش شکیل نے ترنت اپنے رُسے متراں نوں منایا۔ ہُن روکن ٹوکن والا کیہڑا سی۔ نہ کسے دا ڈر نہ خوف۔ کھل کھلا کے محفلاں رنگ جمایا۔ چنگے توں چنگا پکوان، شراباں، ناچ رنگ جو کُجھ وی عیاشی دا سامان ہو سکدا سی اوہ ہویا۔ ہُن تے ہر مِتر اوہدا ای دم بھرے۔

دِن ہفتے ہوئے تے ہفتے مہینیاں وچ بدل کے لنگدھے گئے۔ پیو دی دِتی دولتاں ہولے ہولے گھٹن لگ پیاں۔ کم کار اوہنے کدی کوئی کیتا نئی سی نہ ای اوہنوں عادت۔ پیو دے دِتے روپیے مِتراں تے لُٹاندا رہیا۔ ویہلِیاں عیاشیاں تے تاں خزانے وی تھُڑ جاندے نیں اخیر پیسے مُک ہی گئے۔ ہوندیاں ہوندیاں نوبت فاقیاں تک آ گئی۔

پہلاں کُجھ دِن گھر پیا رہیا۔ فیر ایہہ سوچ کے پئی میں وی تے مِتراں تے وادھو روپیے لٹائے نے، سارے متراں دا بوہا واری واری جا کھڑکایا۔ ہر متر کوئی نہ کوئی بہانہ بناندا۔ کوئی کجھ کہندا کوئی کجھ تے اپنی راہ چل دیندا۔ کتھوں دی دوستی تے کتھوں دا پیار۔ اوہ تے سب اوہدی دولت نال پیار کردے سن۔ ہُن اوہدیاں اکھاں کھلیاں پر ہُن بڑی دیر ہو گئی سی۔

پہلاں اوہنے سوچیا پیو تے بھرا کولوں جا کے مافی جا منگے۔ فیر اپنی آکھیاں ہویاں گلاں تے کیتا بُرا سلوک چیتے آیا۔ جداں بھُک تے ننگ واہوا ودھی تاں نوبت منگ کے کھان تک آ گئی تے سوچن لگا:

ٹھیک اے میں کیویں تیویں گزارہ تے کر ای لواں گا۔ پر میں ایہہ بُرے حالاں نال ایس شہر تے کدی نہیں رہواں گا۔ جے کدی پیو یا بھرا راہ جاندے ٹکر گئے تاں کیہہ مونہہ وکھاواں گا۔

ایہہ سوچ اوہنے کدھرے دُوجے شہر جا کے محنت مزدوری کرن دی ٹھانی۔ چلدا چلدا نیڑے دے اک شہر جا پہنچیا۔ جاندیاں ای مزدوری ملنوں تے رہی۔ منگ تنگ کے کھا لیندا۔ جتھے رات پیندی سو جاندا۔

اِک دن اوہدی ملاقات اک اجیہے بندے نال ہوئی جیہڑا اِک امیر بندے کول کم کردا سی۔ اوہنے گلاں گلاں وچ دسیا پئی اوہدے مالک نوں اک ہور نوکر دی لوڑ جیہڑا اوہدیاں بھیڈاں تے بکریاں نوں چراون دا کم کر لوے۔ شکیل اوہدی منتاں کیتیاں پئی اوہ ایہہ کم اوہنوں لے دیوے تے اوہ من گیا۔

جداں مالک نوں ملیا تے اوہنے اوہنوں سر توں پیراں تائیں ویکھیاں تے پُچھن لگا:

توں پہلاں کدی کسی جگہ کم کیتا؟

اوہدا جواب ناں وچ سی۔ مالک نے ہور وی واہوا سوال کیتے تے اوہنے اپنی آپ بیتی شروع توں اخیر تک سنا دِتی۔ دسیا پئی کیویں اوہدے توں نادانی ہوئی تے اپنا گھر بار چھڈ ایہناں حالاں تیک پہنچیا۔

مالک بڑا سمجھدار تے دُنیا پھریا بندہ سی۔ اوہدیاں سارِیاں گلاں سُنیاں تے دل وچ ای کہن لگا: ”میں تینوں نوکری تے ضرور دِیاں گا پر سبق وی سِکھا دِیاں گا پئی گھر بار چھڈ کے بندہ کیویں رسوا ہوندا۔

مالک نے اوہنوں آکھیا: ”حالاں کہ تینوں کم کار دا کوئی تجربہ تے نہیں پر میں تینوں فیر وی اپنا نوکر رکھن لئی تیار۔ پر میریاں کجھ شرطاں نیں جیہڑیاں تینوں مننیا پین گیاں۔ پہلی شرط تاں ایہہ پئی تینوں سون بیہن دی جگہ بھیڈاں تے بکریاں تے واڑے وچ ای ملے گی۔ دس تینوں منظور؟

مردا کیہہ نہ کردا۔ اوہنوں تے بس کوئی ٹھکانہ چاہیدا سی۔ بھیڈاں نال سوناں راہواں تے گلیاں وچ سون توں تاں برا نہیں سی۔ کہن لگا: ”مینوں تہاڈی ایہہ شرط منظور اے۔

مالک نے گھنگھورا بھریا تے فیر بولیا: ”میری دُوجی شرط ایہہ اے پئی جداں تیک توں کم کار سِکھ نئی لیندا، تو اوہی کجھ کھائیں گا جو میری بھیڈاں تے بکریاں کھاندیاں نیں۔ جے تینوں ایہہ پُجدا تاں دس؟

اوہنے سوچیا، بھُکھ نال مرن تے منگ کے کھان توں تے ایہہ کِتے چنگا اے تے کہیا: ”مینوں تہاڈی ایہہ شرط وی منظور۔

اِنج اوہنوں ایہہ نوکری مل گئی۔ سویر دِن چڑھن توں وی پہلاں ریوڑ لے کے نکلدا تے سارا دِن بھیڈاں تے بکریاں نوں چراندا۔ رات اوہناں دے واڑے وچ ای سوں رہندا۔ اوہناں دے چارے نالوں چھلیاں وکھریاں کردا تے ڈھڈ بھر لیندا۔ کدی کدی اپنے چنگے وقتاں نوں یاد کردا تے جی بھر کے رو وی لیندا۔ اپنے آپ نوں کوسدا وی پئی اوہنے ایہہ کیہہ بھول پن کیتا۔

اِنج واہوا دِن بیت گئے۔ بھیڈاں نال ہر ویلے رہن دی وجہوں بڑا گندا تے مَیلا ہو گیا۔ جِداں تے بو بھیڈاں تے بکریاں توں آندی اوداں دی اوہدے کولوں وی آندی۔ اِکو جہیا کھا کھا، جداں کھان دی کوشش کردا تاں جی باہر نوں آندا۔ اُتوں صحت وی روز دی روز واہوا مندی ہوندی جائے۔

اِک دن ایویں ای سوچیا پیا اپنے آپ نوں آکھن لگا:

میرے پیو کول وی تے کِنے سارے ای نوکر نیں۔ اوہ تے اوہناں نوں چنگا کھان پین نوں دیندا اے۔ فیر ہر موسم وچ اوہناں دے کپڑیاں لتیاں دا وی خیال رکھدا اے۔ میں ایس قابل تے نہیں رہیا پئی پیو کول جا کے اوہدے پُتر دی طراں رہواں۔ پر کیہہ میں اوہدے کول نوکراں طراں وی نہیں رہ سکدا۔ میں ضرور اپنے پیو کول پرتاں گا۔ اوہدے توں مافی وی منگاں گا تے آکھاں گا پئی توں مینوں اپنا نوکر ای رکھ لے۔

ایہہ سوچ اوہنے ہمتاں جمع کیتیاں تے اپنے شہر دی راہ لئی۔ گھر جاون دی تھاں اوہ سِدھا پیو کول کھیتاں نوں ای آ گیا۔ آندیاں ای پیو دے پیراں وچ سِر سُٹ لیا۔ پہلاں تے پیو نے اوہنوں کوئی مانگت سمجھیا پر فیر ذرا غور کیتا تاں سیہان لیا پئی ایہہ تے اوہدا اپنا پُتر شکیل۔

پیو نے ترنت اوہنوں گل نال لایا تے متھا چم کے پیار کیتا۔ نوکراں نوں آکھیا پئی بھج کے جا تے نویں کپڑیاں تے ایہدے نہاون دا پربندھ کرو۔ تھوڑا چِر لنگیا تے اوہدا وڈا بھراجمیل وی آ گیا۔ اوہوی بھرا نوں ویکھ ڈاہڈا خُش ہویا۔ پیو نے اوسے ویلے اعلان چا کیتا پئی اج شامیں اِک وڈی ضیافت ہوئے گی۔ شاماں ہویاں تے دعوت ہون لگی۔ ہر پاسے چہل پہل تے خُشیاں نچ رہیاں پر شکیل شرمسار جہیا پھرے۔ اوہنوں پتا پئی اوہنے پیو تے بھرا نال کوئی چنگا سلوک تے کیتا نہیں سی۔ اوہنے تے اوہناں دا دل دکھاون وچ کوئی کسر نہیں سی چھڈی۔

جداں پیو نے اوہنوں ایس حالت وچ ویکھیا تے سمجھ گیا پئی ایہہ اندروں شرمسار۔ پیو کہن لگا: شکیل میں جاندا پئی توں اپنے کیتے تے شرمسار ایں۔ چنگی گل اے پئی توں پرت آیا ایں تے اپنے کیتے تے شرمندہ وی۔ میں تے تیرے بھرا تینوں دِلوں ماف کر دِتا اے۔ اسی سب کجھ بھل گئے توں وی بھل جا۔ میں تے سمجھ رہیاں پئی تو میرا اوہ پُتر ایں جیہڑا گواچ گیا سی تے اج مینوں واپس مل گیا ایں۔ ایسے لئی اک گواچے پُتر دے لبھ جان تے میں ایہہ خُشی کر رہیاں۔

انج دوویں بھرا تے پیو فیر توں مل کے ہس کھیڈ کے زندگی کرن لگ پئے۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels