Punjabi Wichaar
کلاسک
وچار پڑھن لئی فونٹ ڈاؤن لوڈ کرو Preview Chanel
    



مُڈھلا ورقہ >> شاہ مُکھی وچار >> دیس دیس دیاں کہانیاں >> چونویں کہانیاں >> اَمر سانگے

اَمر سانگے

لشاری
December 22nd, 2008

اَمر سانگے
ظفر لشاری

نام .........ظفر لشاری
تاریخ پیدائش.......... 9دسمبر 1948ے
تعلیم...........بی۔اے
کار روزگار..........نازو (ناول) پہاج (ناول)
تتیاں چھانواں (کہانیاں )
پتا ...........چنی گوٹھ ، تحصیل احمد پور شرقیہ ، ضلع بہاولپور

ظفر لشاری کہانیاں تے ناول دوویں ای لکھدے نی، ایہناں دے دوویں ناول پڑھن والیاںتوں شرف قبول دی سند حاصل کر چکے نیں۔ کہانیاں وچ وی ایہناں دا انداز بیان شاعرانہ اے تے نثر نگاری وچ ایہہ آپنی زبان دی مٹھّی تاثیر توں بھرواں فائدہ اُٹھاوندے نیں۔ ظفر لشاری دے کردار معاشرے دی چکّی وچ پسے ہوئے لوک، خاص کر کے عورتاں ہندیاں نیں جیہناں دے دکھ نوں اوہ بڑی درد مندی نال بیان کر دے نیں تے بڑی اثر انگیزی نال ساڈی روح دی گہرائیاں تک پہنچاندے نیں ۔ اوہ رسم رواج وچ جکڑے ہوئے ماحول تے معاشرے وچوں ظلم تے جبر دیاں تصویراں اُلیک کے ساڈے ساہمنے لیاوندے نیں تے سانوں ایہناں تصویراں دے مہاندرے آپنے آلے دوالے دسن لگ ، پیندے نیں۔
امر سانگے وی اک دشمنی دی کٹر تن نال سڑے ماحول دی کہانی اے، جیہدے وچ بھرا بھرا دا ویری اے تے دوواں دی اولاد دا آپس وچ پیار لوہیا جا رہیا اے۔ پر اک بھرا دے اندر اجے انسانیت داچانن بجھا نہیں تے اوہ ہک کڈھ کے دشمنی دھاڑے اگے ہوکھلوندا اے تے وگدیاں واہراںوچ آپنی دھی زیبو دا ہتھ اپنے بھتریے اکبر دے ہتھ وچ پھڑا دیندا اے۔ انج ویر دا بوٹا پٹیا جاندا اے تے دوواں گھراں دے سانجھے ویہڑے وچ پیار دی پرومبلی جمدی اے۔

گالھ تاں اصلوں نکی جیہی ہئی۔ وسمی ہوئی دھونی دی ٹھڈی کیری و لکی ہوئی چنگاری کنوں وی نکڑی ۔ پر۔ پھوٹ دے پھوکیاں نال۔ دکھدی دکھدی تے اینا وڈا لمبا بن گئی۔ جو اوندے سیک نال اوہناں ڈونہائیں دااحساس چھالے چھالے تھی گیا ۔ پہلے توں توں۔ میں میں تھئی۔ ول الا بول تے ڈے گھن بند تھیا۔ ول دلاں اچ پلٹن والی کاوڑ۔ غیرت تے عزت دے مسئلے وچ ڈھل گئی۔ ضداں سردیاں سردیاں ایمان دی حد وی ٹپ گئیاں تے اوڑک ایمان کنوں پیاریاں تھی گئیاں۔
دشمنیاں دی بھاہ وچ سڑ دے اوہناں ڈونہاں جنیاں دا آپت اچ پکّا تے سچّا رشتہ ہا۔ اوہ ہکی ککھ تے ہکی پٹھ دے جموڑہن ۔ ہکی مادی تھنج پیتی ہا نیں۔ کجھ مد پہلوں جڈن جو نفرتاں دے لمبے چوکھے نہ تھئے ہن ، اوہ واقعی سچے بھرا جاپدے ہن۔ اوہناں دی حیاتی دا ہر لمحہ ، سانجھے احساس دی خشبو سنگھ تے لنگھداہا۔ اوہناں دا اُٹھن بہن ، کھاون پیون ، کرن کترن تے سوچن سمجھن سانجھا ہونداہا۔ تے ۔ ہکی حویلی اچ اُسریاں ہویاں سالھیں دے چنّھیاں چ وی محبتاں بھری سانجھ ہئی۔ اوہناں دے گھر کٹھے اباد تھئے ہن تے ویلا گذرن دے نال نال ،چویڑے دی اوہ حویلی نکے نکے بالاں نال بھریج گئی۔
آپت چ ٹھاہ تے دلاں چ سچّا اُنس ہووے تاں سکھ ، خوشیان تے برکت انسان دامقدّر بن ویندن ۔ لکھ پریشانیاں تے مصیبتاں دے اندھار گھلن ، کھپارے دیاں بجلیاں کڑکن ، ڈگھاں دے مینہ وسن بندے کوں وسوے جتی ڈنج نہیں ڈے سگدے گھاٹیاں گھاٹیاں بیریں ۔ ساوے ساوے امباں۔ تے اُچیاں اُچیاں کھجیاں دے جھاترےچ چوپے چمکدیاں ، اوہناں دیاں سالھیں سُکھاں تے خوشیاں دے گڑھ جاپدے ہن۔ مرد سارا سارا ڈینہہ کہی ، وہولے دی سنگت چ مٹی نال مٹی تھی تے روزی دی سرت سبیل کریندے۔ تریمتیں ٹھڈیاں چھانوں وچ تڈیاں ، مصلے تے چھپیاں پڑوٹے بدھ تے اگونہی دے پان مریندیاں۔ نور نال دھاتیاں ، ہنالے دیاں رونقاں بھریاں راتیں چ اوہناں دے نکّے وڈے بال۔ مٹّی نال لنبے پکے تھلّے تے رل بہندے ۔ وٹ کروڑا کھیڈ دے۔ آپے غپّے دی راند رسیندے ۔ چکیکلیں چھوٹدے۔ تے ڈو سالھیں دی اُوں حویلی چ معصوم مسکاراں نچدیاں۔ ٹہکارے گونجدے خوشیاں بھری چلیل ہوندی ۔ انوکھی جیہیں چیک چہاٹ سنیندی تے زندگی آپنے سچے تے سوہنے سُراں چ گاندی جھمراں کھیڈ دی نظر آندی۔
اکبرہک بھرادا پگیرا پترہا۔ زیبو ڈوجھے بھرا دی پلیٹھی دی دھی ہئی تے چھٹی آلی رات کنوں اکبر دے نانویں تھٹی ہوئی ہئی۔ اندلے ڈاڈے کھیرلیندیاں ویلے، سجنی بدھنے چ کڑی ہوئی اُوں بھورے جیڈی دی قسمت کوں ، اکبر دے مقدّر نال جوڑ دتاہا۔ بھنوالیاں کھاندے لمحیاں دی چھانڈر تلے، لڑائیاں بھڑائیاں تے کھلن کھیڈن والی پلین دی رت گذری ۔ تے۔ سُدھ بُدھ دی موسم آئی تاںزیبو کوں پتا لگ گیا جو اوہ اکبر دی کیا لگدی اے۔ کل تائیں اوندے نال چرالئیاں ،نوتر یننی،، پھتکلیاں کھیڈن والی۔ اَتے۔ ہتھ کٹویندیاں ویلے دھوڑ اُڈا تے بھج ونجن والی ، زہر دی گندل چھوکری کُوں آپنے سینگے سوتر کنوں شرم آون لگ پیا۔ ناز نزاکتاں دے سدھ لکن لگ پیا۔ اکبر دے ناں تے اکھیں جھکیاں تے گلّھاں تے رتانجینں پھرن لگ پئیاں۔ پر۔ ایہہ سبھ کجھ اُوں ویلے تائیں ہوندا جیں ویلے تائیں آوندی سالھ ٹبّر نال پر ہوندی ۔ اوہ کلہی ہوندی تاں کلہوٹیاں دی اوڈھ اچوں شارتاں ڈیندے اکبرنال گالھیں وی کر گھندی ۔ اوہے سوہنیاں سوہنیاں شرماں بھریاں گالھیں جیہڑیاں اکثر منگیندا منگیندی ٹبّر ٹیرے تے وسیب کنوں لگ چھپ تے آپنی آون والی زندگی۔ کلہے گھر۔ پر خلوص وفائیں ۔ سچیاں محبتاں تے توڑ دیاں خوشیاں بارے کریندے ہوندن ۔ جدائی دے لمحے ودھ ویندے تاں کڈاہیں کڈاہیں مس لہندی جوانی، اکھیں چ چاہت دے ڈیوے بال تے مُسکاراں بھریا اُلانبھا ڈیندی ۔
"زیبو! توں اتنی کراڑی کیوں تھی گئیں جو ہکی حویلے وچ رہندیاں ہویاں وی کئی کئی ڈینہواراں گالھ نہوی کریندی ۔"تے اپنے بوہے دا کونڈا پکڑ تے جھوٹدی ہوئی زیبو،شرم کنوں ڈنگی ڈوڑی تھی تے ، ترڑ دے گلاباں کوں بوچھن دے اوہلے لکا گھندی ۔ بھولے بھالے دل دیان دھڑکناں باہلیاں تھیون لگ پوندیاں ۔ تے ۔ اناری دانیاں تلے چتھیندیاں ہویاں رواہاں دیاں پھلیاں اُتے مسکاواں دے بسمے سجا تے آہدی۔
" اماں ہوریں ہٹکیندن جو منگیندے نال نہ زبان سانجھی کریندی اے تے نہ اوندے متھے لگیندے۔ اوویں وی ہن میکوں تیں کنوںشرم آندے۔"
ـکیوں ۔ اکبر کھل تے پچھدا۔
"توں میڈا منگیندا جولگدیں۔ "زیبو گھٹیا گھٹیا ٹہکارا مار تے اندربھچ ویندی ۔
رتوں سانجھیاں ہوون تے زندگیاں ہک ڈوجھے دے ناں پٹّہ تھی چکیاں ہوون ، تاں من دی کیاری وچ سکّاں دابجارا لاون کوئی ہوچھی گالھ نہیں ہوندی ۔ آپنی آپنی جاء تے اوہناں ڈونہائیں مستقبل دے خالی بنیاں تے آساں تے اُمیداں دا بج کیر تے چاہت دا پانی ڈیون شروع کر ڈتا۔ تانجو آون والی سانجھی زندگی دا ہک قدم دی اُنھاں کوں نفرتاں دی دھپ چ نہ ٹرنا پووے ۔ محبتاں دی نم وچ اجن او بج پھپھڑ تے لگراں ودے کڈھیندے ہن۔ جومل وکدے زمین دے ہک بٹکے اوہناں دے مقّدر اگوں بد قستمی دیاں کندھاں اُسارڈتیاں ۔ ہمیشہ رل کھاون والے بھرا، آپنی آپنی اولاد دے سکھ دا سوچ تے ضد تے اڑ گئے تے جیں ویلے دھرتی دی اوہ چنڈ وڈے دے ناں پٹّہ تھئی تاں باشتاں دا طوفان گھُل پیا۔ بھّر پی والے سارے مان وان وٹیندے گئے۔ اڈیاں لڑیاں تے ککھاں کانیاں والے اوہناں دے خوشیاں ، سکھاں دے اوہ محل ، نفرت تے بغض دیاں کالیاں قبراں بن گئیاں ۔ اُنس محبّت دے ڈیوے وسمے تاں اندر دیاں سچائیاں گندر اچ بدل گئیاں ۔ گھر توڑیں جو نال نال ہن پر دلاں چ میلاں دیاں وتھیاں پئے گئیاں ۔ غمی خوشی ، مر ، جی بندکر ڈتی گئی تے ہک چار ہتھی کندھی، اوہناں دی زندگی دی سانجھ کوں چنگی طرح نکھیڑ تے رکھ دتا۔ تھیوں کوںسبھ کجھ تھی گیا۔ پر۔ ڈوں بھراواں دے بغض نال اُسری ہوئی اوہ کندھی ، بھولے بھالے دلاں چ پلدے ہوئے پیاردے جذبیاں کوں انجو انج نہ کر سگی۔ سچے جذبے تاں لوہاٹی کندھاں کوں وی سورے کرتے یار لنگھ ویندے ہوندن ۔ تے اوہناں دے پیراں تلے مندھی ہوئی ، اُوں مٹی دی کچّی کندھ اوہناں دے بچپن دے پیار کوں کیوں تروڑ سگدہئی، جنیدا ذرہ ذرہ اوہناں دیاں سچیاں چاہتاں دا گواہ ہا۔
"بھلا تھیوی ! توں تاں کناں اچ تیل پا تے بہہ گئیں ۔ ایہہ پتا وی ہیوی جودھی بالغ تھئی بیٹھی اے۔ اج جوان دھیاں کوں گھر بہلاون دا ویلا اصلوں کائے نہیں مینڈی منّیں تاں باہر غیراں چ جتھ چنگی جا نظری زیبو دے ہتھ پیلے کرتے ٹور ڈے۔ آپنیاں دی چنگائی تاں ڈیکھ گھدی........
ـ"
ہک ڈنیہوار زیبو دی ما، پئے نال ایہہ گالھ کرتے اوں کُوں وسما ڈتا۔ زیبو دے پیو دید دیاں سلائیاں چھپر اچ پور تے ڈٹھا ۔ اوندی دھی پر نیندی پئی اے........ہزاراں جانجی اوندے تھلے تے کٹھے ہن۔ پر ۔ سارے اوپرے ہن۔ ہک وی اوندا سجن کائے نہ ہا ! کہیں دے مونہہ تے سچّی خوشی نہ نظر دی ہئی........جنج چڑھی کرن لگدی ہے تاں زیبو بھج تے پیو دے سینے نال آ لگدی اے .......اوندیاں اکھیّں اچوں ترم ترم ہنجھوں پئیاں لڑھدیاں ہوندن.....ڈریاں ڈریاں نظراں نال اوہ جنج دوڈیہدی اے .........ول پیو دو پچھاؤ لہجے اچ ڈیہدی اے ...
ابا ! جھیڑا تساں بھرانواں دا ہے .........سزا میکوں پئے ڈیندے وے........ول دھی رو پوندی اے..........پیو وی رو پوندے.....تے ساری کائنات روون لگ پوندی اے۔"میں وی کجھ آکھم زیبو داپیو۔؟"
"کائے نہ کائے نہ ، ایہہ نہیں تھی سگدا۔ زیبو اکبر دی منگ ہے تے اوندی شادی اکبر دے سواکتھائیں نہیں تھی سگدی۔"
اوں آپنے پئے دو ایویں ڈٹھا جیویں اوں کوئی ان ہوونی گالھ کیتی ہووے۔
" پر اوہناں دا تاں ساڈے نال جھیڑا ہے ۔ "
"نسنگ ہووے پیا۔ جھیڑے نال جھیڑا پیا تھیسی، پر ایہہ اوترا کم میں کنوں نہیں تھی سگدا جو دھی کوں ڈوجھا اگھوٹ ڈے تے آپنے ناں کوں لجواواں ۔ جھیڑا ساڈا ہے ، بالاں دا نہیں ۔ ساڈی اج دی نکھڑی ہوئی پشت ول قیامت تائیں نہ رل سگسی۔ میں کلہی کل وڈے دو سنیہا پٹھینداں جو آپنی نونہہ اُٹھاون دی کرے۔"
سدھ سنیہے والیاں وی آ ونج شروع تھی گئی ۔چوں، چوڈاں دی منّت سمائت کنڈ پچھوں سٹ ، ڈونہیں بھرا ضد دے نا علان نال کڑیج تے ہٹھ دی تھنی نال بدھے پئے رہے ۔ شریکاں بھراواں تے وس وسیب والیاں تیل پاتا۔ مینڈھی چھڑوائی۔ جاگا منایا تے سوہے جوڑے اچ گنڈھڑی بنی زیبو کوں لانواں ڈے تے گھن ونجن لگئے تاں پتّھر دل اچ لُکی ہوئی حقیقت ڈُسک پئی۔ پانی اچ سوٹا مارو کڈاہیں جُدا نہیں تھیندا ۔ لکھ بان مارو ماس تے نونہاں دا تعّلق کڈاہیں نہیں تُرٹ سگدا۔ موتی سچے ہوون تاں لکھ مٹّی اچ رولیا ونجے ۔ کالونیں ملیاں ونجن گندا تے کوڑا آکھیا ونجے پر اوہناں دی اصلیت نہیں بدل سگدی۔
زیبو دا پیو دھی دے سر تے ہتھ رکھ تے شم شم کریندیاں اکھیں نال ، حویلی دے گلے تائیں آیا تے اوندے سر تے شفقت بھریا الوداعی پیار ڈے تے سدھا تھیندا پیاہا جو ہک بئے سر زیبو دے نوے ہوئے سر تے آپنا مونہہ ٹکار ڈتا۔ ہنج توں ہنج زیبو دی بلون تے ڈھاندھی رہی۔ محبّت دی وسدی کن من، دلاں دی سکی دھرتی کوں بُسا چھوڑیا ۔ احساس دے خزانے وچوں کر دے۔ ایہنان موتیاں دے اولنے نال ، اندر دی کال کوٹھڑی اچ سوجھلے دی ہک لاٹ چمک پئی۔ اکبر دے پیو، جھبارو اکھیّں نال گھر ویندے چھوٹے بھرا دو، مہر دی نظر ڈٹھا۔ تے ۔ نونہہ کوں نال لا تے گھر آ گیا ۔ جتھاں اُوندی ذال سیج سنگاری تے بسم اللہ کھڑی پڑھدی ہئی۔


Share |


 

Depacco.com


 

 

Your Name:
Your E-mail:
Subject:
Comments:


Support Wichaar

Subscribe to our mailing list
نجم حسین سیّد
پروفیسر سعید بُھٹا
ناول
کہانیاں
زبان

 

Site Best Viewd at 1024x768 Pixels